Овардаанд кӣ дарони вақт кӣ шайх аз ншобўр бмиҳнаҳ меомад , чун аз Тӯс биёмад , ба дарвоза навбаҳор раседу шайх танҳо меронаду ҷамъи даравишон аз пас буданду аввали аҳди тркмонон буд хуросони ноэмин . Тркмонии чаҳор панҷ бшихи расиданд ва хостанд кӣ асби шайх боз ситонанд . Шайхи маро ба чаҳор кас бар асб нишондаанд , чандон сабр кунед кӣ моро фурӯ гиранду асби шумо рост . То эшон дарин сухан буданд ҷамъ дар расиданд , шайх гуфт моро фурӯ гиред ва ин асб бадишон диҳед . Ҷамъ гуфтанд мо мардум бисёрем ҳеҷ бадишон надиҳем , шайх гуфт набояд ки мо гуфтаем кӣ ин асб аз он шумост , бадишон диҳед . Чунон карданд кӣ ишорати шайх буд . Тркмонони асби бстднд ва бирафтанд . Шайхи боҷамоати бадӣа фурӯд омад , намози дигари ҷамъ тркмонон биёмаданду асби бозоўрднду асби дайгарии некӯ бо он баҳам овараданд ва аз шайх бисёр узр хостанд ва гуфтанд эй шайхи ин ҷавонон надонистанд дил бо эшон хуши гардон . Шайхи асбонро қабул накард ва гуфт ҳарчи мо аз сар он бархестем бо збосрон наравем . Чун шайх ин бигуфт тркмонон тавба карданду мӯӣ аз сари бстрднд ва он соли ҷумла ба ҳаҷи рафтанд ба биркаи шайх .

آورده‌اند کی درآن وقت کی شیخ از نشابور بمیهنه می‌آمد، چون از طوس بیامد، به دروازۀ نوبهار رسید و شیخ تنها می‌راند و جمع درویشان از پس بودند و اولِ عهدِ ترکمانان بود خراسان ناایمن. ترکمانی چهار پنج بشیخ رسیدند و خواستند کی اسب شیخ باز ستانند. شیخ مرا به چهار کس بر اسب نشانده‌اند، چندان صبر کنید کی ما را فرو گیرند و اسب شما راست. تا ایشان درین سخن بودند جمع در رسیدند، شیخ گفت ما را فرو گیرید و این اسب بدیشان دهید. جمع گفتند ما مردم بسیاریم هیچ بدیشان ندهیم، شیخ گفت نباید که ما گفته‌ایم کی این اسب از آن شماست، بدیشان دهید. چنان کردند کی اشارت شیخ بود. ترکمانان اسب بستدند و برفتند. شیخ باجماعت بدیه فرود آمد، نماز دیگر جمع ترکمانان بیامدند و اسب بازآوردند و اسب دیگری نیکو با آن بهم آوردند و از شیخ بسیار عذر خواستند و گفتند ای شیخ این جوانان ندانستند دل با ایشان خوش گردان. شیخ اسبان را قبول نکرد و گفت هرچ ما از سر آن برخاستیم با زباسرآن نرویم. چون شیخ این بگفت ترکمانان توبه کردند و موی از سر بستردند و آن سال جمله به حج رفتند به برکۀ شیخ.