Падарами нуриддин мунаввар гуфт рҳмҳоллаҳи алайҳ , кӣ шайхи бўсъид дар ншобўр баҷое мерафт , басари кӯй ҳарб расед , дуконҳои оростау пурмива покиза дид ва аз ҳамаи бозори ншобўри он мавзеи оростатар будӣ . Чун шайх онҷо расед пурсед кӣ чаҳ гӯйанд ? гуфтанд сари кӯии ҳарб . Шайх мо гуфт ха ! касеро ки сари кӯии ҳарби чунин буд сари кӯии сулҳаш чигуна тавонад буд ? ва ҳам падарами раҳмаи аллоҳи алайҳ ривоят кард кӣ рӯзии шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи маҷлис хост гуфт , чун берун омад ва бртхт бинишасту мақарёни брхўонднд , масойил бисёр мухталифу ҷамъӣ бисёр буданд ва ҳар кас аз соилон аз навъе дигар савол карданду шайх назора мекарду хомӯш май буд то бисёр бпрсиднд . Дар охир шайх гуфт , байт :

پدرم نورالدین منور گفت رحمةاللّه علیه، کی شیخ بوسعید در نشابور بجایی می‌رفت، بسر کوی حرب رسید، دکانهای آراسته و پرمیوۀ پاکیزه دید و از همه بازار نشابور آن موضع آراسته‌تر بودی. چون شیخ آنجا رسید پرسید کی چه گویند؟ گفتند سر کوی حرب. شیخ ما گفت خه! کسی را که سر کوی حرب چنین بود سر کوی صلحش چگونه تواند بود؟ و هم پدرم رحمة اللّه علیه روایت کرد کی روزی شیخ قدس اللّه روحه العزیز مجلس خواست گفت، چون بیرون آمد و برتخت بنشست و مقریان برخواندند، مسایل بسیار مختلف و جمعی بسیار بودند و هر کس از سایلان از نوعی دیگر سؤال کردند و شیخ نظاره می‌کرد و خاموش می‌بود تا بسیار بپرسیدند. در آخر شیخ گفت، بیت:

Васлии аллоҳи алии Муҳамаду ?алаи аҷмъин ва даст биравӣ фурӯд овараду азтхт бзир омад ва он рӯз беш аз йен нагуфт ва ҳам падарам гуфт кӣ дар ибтидои ҳолати шайх кӣ ҳануз аҳли меҳанаи шайхро мункир буданд раиси меҳана , хоҷаи ҳмўиаҳ , донишмандии фозил аз сарахс оварда буд ба таассуби шайх то маҷлис мегуфт ва фатво медод . Рӯзии ин донишманд ба маҷлис шайх омад , касе аз шайхи мо савол кард ки хӯни кейк то бачаи қадари мъФўст дар ҷома кӣ бидон намози тавон кардан ? шайх мо гуфт эмоми хӯни кейки хоҷа эмомаст ва ишорат бидон донишманд кард ва гуфт ин чунин мсӣлҳо аз вай пурсед , аз мо ҳадис вай пурсед .

وصلی اللّه علی محمد و آله اجمعین و دست بروی فرود آورد و ازتخت بزیر آمد و آن روز بیش از ین نگفت و هم پدرم گفت کی در ابتدای حالت شیخ کی هنوز اهل میهنه شیخ را منکر بودند رئیس میهنه، خواجه حمویه، دانشمندی فاضل از سرخس آورده بود به تعصب شیخ تا مجلس می‌گفت و فتوی می‌داد. روزی این دانشمند به مجلس شیخ آمد، کسی از شیخ ما سؤال کرد که خون کیک تا بچه قدر معفوّست در جامه کی بدان نماز توان کردن؟ شیخ ما گفت امام خون کیک خواجه امام است و اشارت بدان دانشمند کرد و گفت این چنین مسئلها از وی پرسید، از ما حدیث وی پرسید.