Дар он вақт кӣ шайхи бўсъиди бншобўр буд як шаби ҷамъро дар хизмати шайхи бхонқоаҳи сандӯқии бурданди бдъўт , ва ин хонақоҳ дар ҳмсроигии Сайиди аҷали ҳасан буд , чун самоъ гарм шуду суфиёнро ҳолатии зоҳири гашт ва дар рақс даромаданд , Сайиди ҳасанро хоби ббшўлид аз рақси суфиён , аз чокарон хеш бипурсед кӣ чаҳ бӯдааст ? гуфтанд шайхи бўсъиди дарин хонақоҳ сандӯқӣаст ва ӯро даъват кардаанд , суфиён рақс мекунанд . Сайиди аҷали суфиёнро мункир будӣ гуфт , бар бом шаведу хонақоҳ бар сароишон фурӯ гузоред ! чокарони Сайиди аҷал бар бом омаданду сари хонақоҳ боз мекарданду хишти бхонқоаҳ бзир меандохтанд . Асҳобнои бшўлиднд . Шайх гуфт чаҳ бӯдааст ? гуфтанд касони Сайиди аҷали хишт дар хонақоҳ меандозанд . Шайх гуфт онч фурӯ андохта анд биёред . Ҷумлаи хиштҳо бар тибқӣ ниҳоданд ва ба хизмат шайх овараданд , чокарони Сайид аз бом назора мекарданд , шайхи он як як хиштро бар мегирифт ва бӯса медод ва бар чашм май ниҳод ва мегуфт ҳарч аз ҳазрат набувват равад азизу некӯ буд ва онро бадалу ҷони боз бояд ниҳод . Азим бад наомад кӣ бар мо ин хурда фурӯ шуд кӣ хоби чунин азизии бшўлидим ? моро бхонқоаҳи кӯии адании кӯён бояд шуд . Ҳоле бархест ва бар асб нишасту суфиён ҳар ду хонақоҳ дар хизмат шайх бирафтанду қўолон ҳамчунон дар роҳ мегуфтанд то бхонқоаҳ . Ва он шаби самоъӣ хуш бирафт ва чун чокарони Сайиди аҷали ҳасан бо сарой Сайид шуданд , гирёну ранҷур , Сайиди аҷал эътиқод кард кӣ суфиёни касон ӯро задаанд . Бипурсед кӣ шуморо чаҳ бӯдааст ки бад-ӣн сифат мегарӣед ? эшон моҷарое кӣ рафта буд як як ҳикоят карданд . Сайид чун бишунид пушаймон шуд аз он ҳаракат кӣ гуфта буд . Гуфт охир чаҳ рафт ? гуфтанд ҷумла бирафтанд . Сайиди аҷал ранҷур шуд ва бигирист ва он доварии суфиён аз ботин ӯ ҷумла берун омаду ҳамаи шаби брхўиштн май печид . Дигари рӯзи бомдод бгоҳ бархест ва фармуд то сутур зин карданд ва бар нишаст то бъзр шайх ояд . Шайхи худ бгоҳ барнишаста буд ва бо ҷамоати мутасаввифаи бъзр Сайид меомад , ҳар ду басари чаҳор сӯии ншобўри баҳами расиданд , якдигарро дар бар гирифтанду бпрсиднд ва аз якдигар узр мехостанд ва мегуфтанд турои боз бояд гашт . То Сайид аҷал гуфт агар ҳеҷ узри маро қабул хоҳад буд шайхро боз бояд гашт то ман ба хизмат шайх оем ва истиғфор кунам . Шайх гуфт фармони Сайиди рост . Ҳар ду бозгаштанд ва бхонқоаҳ омаданд ва ҳар ду бузург узрҳо хостанду ҳамаи ҷамъ софӣ шуданд . Сайид аҷал гуфт агар сухани моро ба наздик шайх қабуласт , имшаби шайхро бахонаи мо бояд омад . Шайхи он шаб ба наздики Сайид аҷал рафту Сайиди такаллуфи бузургона рост карда бўдўи ҷамъ ҳар ду хонақоҳи он шаб онҷо биёсуданду Сайиди аҷалро дар ҳақи шайхи иродатии азим падед омад чунонк дар муддатӣ кӣ шайх дар ншобўр буд сӣ ҳазор динор дар роҳи шайх харҷ кард .

در آن وقت کی شیخ بوسعید بنشابور بود یک شب جمع را در خدمت شیخ بخانقاه صندوقی بردند بدعوت، و این خانقاه در همسرایگی سید اجل حسن بود، چون سماع گرم شد و صوفیان را حالتی ظاهر گشت و در رقص درآمدند، سید حسن را خواب ببشولید از رقص صوفیان، از چاکران خویش بپرسید کی چه بوده است؟ گفتند شیخ بوسعید درین خانقاه صندوقی است و او را دعوت کرده‌اند، صوفیان رقص می‌کنند. سید اجل صوفیان را منکر بودی گفت، بر بام شوید و خانقاه بر سرایشان فرو گذارید! چاکران سید اجل بر بام آمدند و سر خانقاه باز می‌کردند و خشت بخانقاه بزیر می‌انداختند. اصحابنا بشولیدند. شیخ گفت چه بوده است؟ گفتند کسان سید اجل خشت در خانقاه می‌اندازند. شیخ گفت آنچ فرو انداخته‌‌اند بیارید. جملۀ خشتها بر طبقی نهادند و به خدمت شیخ آوردند، چاکران سید از بام نظاره می‌کردند، شیخ آن یک یک خشت را بر می‌گرفت و بوسه می‌داد و بر چشم می‌نهاد و می‌گفت هرچ از حضرت نبوت رود عزیز و نیکو بود و آن را بدل و جان باز باید نهاد. عظیم بد نیامد کی بر ما این خرده فرو شد کی خواب چنین عزیزی بشولیدیم؟ ما را بخانقاه کوی عدنی کویان باید شد. حالی برخاست و بر اسب نشست و صوفیان هر دو خانقاه در خدمت شیخ برفتند و قوّالان همچنان در راه می‌گفتند تا بخانقاه. و آن شب سماعی خوش برفت و چون چاکران سید اجل حسن با سرای سید شدند، گریان و رنجور، سید اجل اعتقاد کرد کی صوفیان کسان او را زده‌اند. بپرسید کی شما را چه بوده است که بدین صفت می‌گریید؟ ایشان ماجرایی کی رفته بود یک یک حکایت کردند. سید چون بشنید پشیمان شد از آن حرکت کی گفته بود. گفت آخر چه رفت؟ گفتند جمله برفتند. سید اجل رنجور شد و بگریست و آن داوری صوفیان از باطن او جمله بیرون آمد و همه شب برخویشتن می‌پیچید. دیگر روز بامداد بگاه برخاست و فرمود تا ستور زین کردند و بر نشست تا بعذر شیخ آید. شیخ خود بگاه برنشسته بود و با جماعت متصوفه بعذر سید می‌آمد، هر دو بسر چهار سوی نشابور بهم رسیدند، یکدیگر را در بر گرفتند و بپرسیدند و از یکدیگر عذر می‌خواستند و می‌گفتند ترا باز باید گشت. تا سید اجل گفت اگر هیچ عذر مرا قبول خواهد بود شیخ را باز باید گشت تا من به خدمت شیخ آیم و استغفار کنم. شیخ گفت فرمان سید راست. هر دو بازگشتند و بخانقاه آمدند و هر دو بزرگ عذرها خواستند و همۀ جمع صافی شدند. سید اجل گفت اگر سخن ما را به نزدیک شیخ قبولست، امشب شیخ را بخانۀ ما باید آمد. شیخ آن شب به نزدیک سید اجل رفت و سید تکلف بزرگانه راست کرده بودو جمع هر دو خانقاه آن شب آنجا بیاسودند و سید اجل را در حقّ شیخ ارادتی عظیم پدید آمد چنانک در مدتی کی شیخ در نشابور بود سی هزار دینار در راه شیخ خرج کرد.