Ҳам дар он вақт кӣ шайхи бншобўр буд яке азема бузург бемор гашта буд , шайхи бъёдт ӯ рафт ва бинишаст ва ӯро бипурсед , ҷамъӣ аз вакилони асбоб эмом даромаданд , яке мегуфт фалони асбобро чандини тухм май бояд ва яке мегуфт фалони мстғлро иморат мебояд кард . Ҳар яке азин ҷинс суханӣ мегуфтанд ва ӯ ҳар якеро ҷавобӣ мегуфту ҳамагии хеш дар он мустағриқ мекард . Чун бо хеш расед ва аз шайхи узри хост , шайх гуфт хоҷаи эмомро беҳтари азин май бояд мард . ӯ бо хештан расед ва донист кӣ хато кардаасту ҳақи бадаст шайхаст ва аз он истиғфор кард .

هم در آن وقت کی شیخ بنشابور بود یکی از ایمۀ بزرگ بیمار گشته بود، شیخ بعیادت او رفت و بنشست و اورا بپرسید، جمعی از وکیلان اسباب امام درآمدند، یکی می‌گفت فلان اسباب را چندین تخم می‌باید و یکی می‌گفت فلان مستغل را عمارت می‌باید کرد. هر یکی ازین جنس سخنی می‌گفتند و او هر یکی را جوابی می‌گفت و همگی خویش در آن مستغرق می‌کرد. چون با خویش رسید و از شیخ عذر خواست، شیخ گفت خواجه امام را بهتر ازین می‌باید مرد. او با خویشتن رسید و دانست کی خطا کرده است و حقّ بدست شیخ است و از آن استغفار کرد.