Ҳам дар он вақт кӣ шайхи бншобўр буд рӯзии бгўрстон ҳираҳ мерафт чун басари хок машойих расед ҷамъиро дид онҷо кӣ хамр мехӯрданд ва чизе мезаданд . Суфиён дар изтироб омаданд , хостанд кӣ эшонро эҳтисоб кунанду брнҷоннд , шайх монеъ шуд . Чун наздик эшон расед гуфт : худованд чунонк дарин ҷаҳони хуш дил мебошед , дар он ҷаҳон низ хуши дилатони дороад . Ҷамоати бархестанду ҷумла дар пои шайхи афтоданд ва хамрҳоро бирехтанд ва тавба карданд ва аз як назари шайх аз нек мардон шуданд .

هم در آن وقت کی شیخ بنشابور بود روزی بگورستان حیره می‌رفت چون بسر خاک مشایخ رسید جمعی را دید آنجا کی خمر می‌خوردند و چیزی می‌زدند. صوفیان در اضطراب آمدند، خواستند کی ایشان را احتساب کنند و برنجانند، شیخ مانع شد. چون نزدیک ایشان رسید گفت: خداوند چنانک درین جهان خوش دل می‌باشید، در آن جهان نیز خوش دلتان داراد. جماعت برخاستند و جمله در پای شیخ افتادند و خمرها را بریختند و توبه کردند و از یک نظر شیخ از نیک مردان شدند.