Шайхи Абӯсаид ба Марв рўдмӣ шуд чун ба бғшўр расед ҷое нохуш диду мардумонеи некӯу бузург ва бештаремау аҳл тақво буданд ва чунин гӯйанд ки сесад марди муфтӣу мутадаййин дар бғшўр бӯдаасту ҷумлаи авоми шаҳр муслеҳ буданд . Чун шайх онҷо расед гуфт ин шаҳри дўзхист бар биҳиштён ва аз онҷои бмрў алрўд шуд вқозии ҳусайни рҳмҳоллаҳи алайҳ чун шайхро бидид мурӣд ӯ шуду шайх чанд рӯзи онҷо мақом кард . Дарвешии писари хешро татҳир доду шайхро бо ҷамоат бихонад , шайх бо суфиён онҷо шуданд , чун чизеи бакори бурданд самоъ карданд , шайхро вақти хуши гашт ва ҳамчунон дар он ҳолат барнишаст ва бхонқоаҳ омаду суфиён дар хизмат шайх бирафтанд ва қўолон мезаданд ҳамчунону Бамён шаҳр мебаромаданд . Ва мардумон инкор карданд бар он ва ба наздики қозии ҳусайни рафтанду ҳол боз намуданд . Ҳусайн ба шайхи мо чизе навишт ки ҷамоатро чунин инкорӣ мебошад ва барин ҳаракат доварӣ мекунанд . Шайх бар зуҳри рқъаҳ ӯ бинвишту бқозӣ ҳусайн дод :

شیخ ابوسعید به مرو رودمی‌شد چون به بغشور رسید جایی ناخوش دید و مردمانی نیکو و بزرگ و بیشتر ایمه و اهل تقوی بودند و چنین گویند که سیصد مرد مفتی و متدین در بغشور بوده است و جمله عوام شهر مصلح بودند. چون شیخ آنجا رسید گفت این شهر دوزخیست بر بهشتیان و از آنجا بمرو الرود شد وقاضی حسین رحمةاللّه علیه چون شیخ را بدید مرید او شد و شیخ چند روز آنجا مقام کرد. درویشی پسر خویش را تطهیر داد و شیخ را با جماعت بخواند، شیخ با صوفیان آنجا شدند، چون چیزی بکار بردند سماع کردند، شیخ را وقت خوش گشت و همچنان در آن حالت برنشست و بخانقاه آمد و صوفیان در خدمت شیخ برفتند و قوّالان می‌زدند همچنان و بمیان شهر می‌برآمدند. و مردمان انکار کردند بر آن و به نزدیک قاضی حسین رفتند و حال باز نمودند. حسین به شیخ ما چیزی نوشت که جماعت را چنین انکاری می‌باشد و برین حرکت داوری می‌کنند. شیخ بر ظهر رقعۀ او بنوشت و بقاضی حسین داد:

Қозӣ чун ин байт бархонад бигиристу ҷамоатро он инкор зоӣл шуд .

قاضی چون این بیت برخواند بگریست و جماعت را آن انکار زائل شد.