Овардаанд кӣ чун шайх ба шаҳр Марв рафт ва он моҷаро бо пери буъалӣ сиёҳ бирафт аз онҷо берун омад ва ба саҳро мешуд , хоҷа ба ҳукми иродат дар рикоб шайх мерафт чун шайхи бадари сарой ӯ расед он хоҷаи Аннан шайх бигирифт ва аз вай истидъо кард кӣ май бояд кӣ шайхи бсрои ман даройад ва моро мушарраф гирданд . Шайх бо ҷамъ ба сарой фурӯд омад , сутунӣ буд бузург ва бисёр чӯбҳоро сар биравӣ ниҳода чунонк бештари он иморатро бори барин сутун буд . Чун шайхро чашм барон сутун афтод гуфт : лостўоӣки ҳамлати моҳмлт . Чун ин калимаи брзФон шайх бирафт он хоҷа гуфт оре эй шайхи марои чандини харҷ афтодааст барин сутуну чандини гардун ббрдаҳам ва машаққатҳо таҳаммул карда то ин сутунро ӣнҷо овардаем ва дар ҳамаи шаҳри азин бузургтар сутунӣ нест . Шайх гуфт эй субҳони аллоҳи мо кҷоиим ва ин мард куҷост ! ҳам бар пой аз онҷо берун омаду чндонки шайхро истидъо кард нанишаст ва аз онҷои брботи Абдуллоҳ муборак омад ва дар Марв мақом накард ва бмиҳнаҳ омад .

آورده‌اند کی چون شیخ به شهر مرو رفت و آن ماجرا با پیر بوعلی سیاه برفت از آنجا بیرون آمد و به صحرا می‌شد، خواجۀ به حکم ارادت در رکاب شیخ می‌رفت چون شیخ بدر سرای او رسید آن خواجه عنان شیخ بگرفت و از وی استدعا کرد کی می‌باید کی شیخ بسرای من درآید و ما را مشرف گرداند. شیخ با جمع به سرای فرود آمد، ستونی بود بزرگ و بسیار چوبها را سر بروی نهاده چنانک بیشتر آن عمارت را بار برین ستون بود. چون شیخ را چشم بران ستون افتاد گفت: لاستوائک حملتَ ماحملت. چون این کلمه برزفان شیخ برفت آن خواجه گفت آری ای شیخ مرا چندین خرج افتاده است برین ستون و چندین گردون ببرده‌ام و مشقتها تحمل کرده تا این ستون را اینجا آورده‌ایم و در همه شهر ازین بزرگتر ستونی نیست. شیخ گفت ای سبحان اللّه ما کجاییم و این مرد کجاست! هم بر پای از آنجا بیرون آمد و چندانک شیخ را استدعا کرد ننشست و از آنجا برباط عبداللّه مبارک آمد و در مرو مقام نکرد و بمیهنه آمد.