Хоҷаи бўолФтҳ шайх гуфт рҳмҳоллаҳи алайҳ , кӣ дар он вақт кӣ шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи бншобўр буд як рӯзи шайхро ҷомаи зер нўдўхтаҳ буданд ва бар об зада ва намозӣ карда ва бар ҳабл андохта то хушк шавад . Эзори пой зойеъ шуд ҳар касе мегуфтанд ин густохӣ кӣ тавонад кардан ?у шайх дар равоқ хонақоҳ нишаста буд ва ҳеҷ намегуфту перӣ буд ки дар бар шайх ӯро азим дӯст доштӣ , суфиён гуфтанд зоўиҳо биҷавӣем ва бингарем то куҷо ёбем . Ибтидои бад-ӣн пер карданд кӣ бхдмт шайх нишаста буд , дасти бзирши бурданди эзори пои шайхи диданд бар миёни баста , шайхро чун чашм барон афтод фармуд кӣ зовияаш бкўии бознҳид ! зовияи пери бадари хонақоҳ боз ниҳоданд ва он пер аз онҷо берун шуду дигари кас ӯро надид .

خواجه بوالفتح شیخ گفت رحمةاللّه علیه، کی در آن وقت کی شیخ قدس اللّه روحه العزیز بنشابور بود یک روز شیخ را جامۀ زیر نودوخته بودند و بر آب زده و نمازی کرده و بر حبل انداخته تا خشک شود. ایزار پای ضایع شد هر کسی می‌گفتند این گستاخی کی تواند کردن؟ و شیخ در رواق خانقاه نشسته بود و هیچ نمی‌گفت و پیری بود که در بر شیخ او را عظیم دوست داشتی، صوفیان گفتند زاویها بجوییم و بنگریم تا کجا یابیم. ابتدا بدین پیر کردند کی بخدمت شیخ نشسته بود، دست بزیرش بردند ایزار پای شیخ دیدند بر میان بسته، شیخ را چون چشم برآن افتاد فرمود کی زاویه‌اش بکوی بازنهید! زاویۀ پیر بدر خانقاه باز نهادند و آن پیر از آنجا بیرون شد و دیگر کس او را ندید.