Овардаанд кӣ шайхро бозаргонии канизакӣ тарк оварда буд ва он канизаки хизмат шайх мекарду канизакии некӯи эътиқод буд . Шайхи канизакро бхўоҷаҳ бўтоҳр дод , канизаки бхдмт шайх омад ва бигирист ва гуфт эй шайхи ман ҳаргиз надонистам кӣ ту маро аз хизмати хеши даври гирдоне ! шайх гуфт бўтоҳри ҳам пораи азмост , турои бҳкм ӯ май бояд буд , мо туро аз хизмати хеш давр намекунем . Онгаҳ он канизаки бхдмти бўтоҳр май буд ва хизматҳои шайхи бадаст худ мекард ва дар роҳи дайни ӯъҷубаи гашт ва ӯро ҳолатии некӯ буд чунонк як рӯзи шайхи вайро гуфт :

آورده‌اند کی شیخ را بازرگانی کنیزکی ترک آورده بود و آن کنیزک خدمت شیخ می‌کرد و کنیزکی نیکو اعتقاد بود. شیخ کنیزک را بخواجه بوطاهر داد، کنیزک بخدمت شیخ آمد و بگریست و گفت ای شیخ من هرگز ندانستم کی تو مرا از خدمت خویش دور گردانی! شیخ گفت بوطاهر هم پارۀ ازماست،ترا بحکم او می‌باید بود، ما ترا از خدمت خویش دور نمی‌کنیم. آنگه آن کنیزک بخدمت بوطاهر می‌بود و خدمتهای شیخ بدست خود می‌کرد و در راه دین اعجوبۀ گشت و او را حالتی نیکو بود چنانک یک روز شیخ وی را گفت:

Ва он канизаки волидаи хоҷаи бўолФтҳи шайх буд .

و آن کنیزک والدۀ خواجه بوالفتح شیخ بود.

Мо май шудем то бҳди кӯҳистон бадеҳӣ раседем кӣ онро туруқ хонанд . Онҷои фурӯди омадему гуфтеми ӣнҷои ҳеҷ кас бӯдааст аз перон ? гуфтанд балӣ яке бӯдааст кӣ ӯро додо гуфтаанд . Басари хоки он пери омадем ва зиёрат кардему осоишӣ тамом ёфтем . Ҷамоатӣ аз дия берун омаданд , гуфтем касе бояд ки додоро дида буд . Гуфтанд кӣ перӣаст дерина , ӯ дидааст . Кас фиристодем то ӯро овараданд . Мардӣ буд бшкўаҳ , аз вай пурседем ки эй пери додоро дидӣ ? гуфт кӯдак будам кӣ ӯро дидам . Гуфтем ки аз вай чаҳ шунидӣ ? гуфт марои пойгоҳ он набӯд ки ман сухан ӯро донстмии локини як сухан ёд дорам аз он ӯ . Гуфтем баргӯӣ . Гуфт рӯзии мураққаъ дорӣ даромад ба наздик ӯ ва салом гуфт ва гуфт пойафзор берун кунам аиҳо ашшайх кӣ бтў биёсоем кӣ дар ҳамаи олами гаштам ҳеҷ нёсудам ва на низ осӯдаро дидам . Додо гуфт эй ғофил , чаро аз ҳамагии хеши дасти бндоштӣ то ҳам ту биёсуде ва ҳам халқони бтўи бёсўдндӣ ? мо гуфтеми тамом суханӣ гуфтааст , мақсӯди мо баромад , ранҷа шудӣ . Бозҷои шӯ . Онгоҳи шайх рӯй бо яке аз қавм кард ва гуфт : мокли ҳозои алои нФски ани қтлтҳои волои қтлтку ани сдмтҳоу алои сдмтку ани шғлтҳоу алои шғлтк . Пас шайх гуфт : лои исли алмхлўқи илои алмхлўқи алои болсири илайҳи влоисли алмхлўқи илои алхолқи алои болсбри алайҳу алсбри алайҳи бқтли алнФсу алҳўии Фиқтлўну иқтлўни въдои алайҳи ҳқо .

ما می‌شدیم تا بحد کوهستان بدیهی رسیدیم کی آنرا طرق خوانند. آنجا فرود آمدیم و گفتیم اینجا هیچ کس بوده است از پیران؟ گفتند بلی یکی بوده است کی او را دادا گفته‌اند. بسر خاک آن پیر آمدیم و زیارت کردیم و آسایشی تمام یافتیم. جماعتی از دیه بیرون آمدند، گفتیم کسی باید که دادا را دیده بود. گفتند کی پیریست دیرینه، او دیده است. کس فرستادیم تا او را آوردند. مردی بود بشکوه، از وی پرسیدیم که ای پیر دادا را دیدی؟ گفت کودک بودم کی او را دیدم. گفتیم که از وی چه شنیدی؟ گفت مرا پایگاه آن نبود که من سخن او را دانستمی لکن یک سخن یاد دارم از آن او. گفتیم برگوی. گفت روزی مرقع داری درآمد به نزدیک او و سلام گفت و گفت پای افزار بیرون کنم ایها الشیخ کی بتو بیاسایم کی در همه عالم گشتم هیچ نیاسودم و نه نیز آسودۀ را دیدم. دادا گفت ای غافل، چرا از همگی خویش دست بنداشتی تا هم تو بیاسودیی و هم خلقان بتو بیاسودندی؟ ما گفتیم تمام سخنی گفته است، مقصود ما برآمد، رنجه شدی. بازجای شو. آنگاه شیخ روی با یکی از قوم کرد و گفت: ماکلّ هذا الّا نفسکَ اِنَّ قَتَلْتَها واِلّا قَتَلَتْکَ و اِنْ صَدَمْتَها و اِلّا صَدَمَتْکَ و اِنْ شَغَلْتَها وَ اِلَّا شَغَلَتْکَ. پس شیخ گفت: لا یَصلُ الْمَخْلُوقُ اِلَی الْمَخْلُوِقِ اِلّا بِالسَّیر اِلَیْه وَلایَصلُ المَخْلوقُ اِلَیَ الخالِقِ اِلّا بالصَّبْرِ عَلَیه وَ الصَّبرُ عَلَیه بِقَتْل النَّفْسِ وَ الْهَوی فَیَقْتُلُونَ وَ یُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَیْه حقّا.