Шайх гуфт рӯзии мардии даҳрӣ бар ҳалқаи бўолҳсн нурӣ бигузашт . ӯро суханӣ мерафт аз ҳақ , ки брзФони суфиён ҳақ гӯйанду баҳри зФонии баном дигар хонанд худоиро ъзўҷл , баъзе раҳмон хонанд кӣ рӯзишон бояд ва баъзе раҳим хонанд кӣ биҳишти хўоҳндўи баъзе малик хонанд кӣ манзалаташон бояд , ҳар касе ки ба чизе ҳоҷатманд бошанд вайро бидон ном хонанд . Суфиён ӯро ҳақ гӯйанд кӣ бидӯни ӯ даст ба чизеи дигари нёлоиндў бо ҳеҷ нанигаранд . Онгоҳ гуфт лафзи эшон поктар буд ки гӯйанд ҳақ , онгаҳ он марди даҳрии бобўолҳсн нурӣ гуфт онкӣ мегӯйанд ҳақи маънӣ он чист ? гуфт онкии нёлоинди хлқонрои болоиши фаровон ва ӯ худ аз ҳамаи пок ва шайх гуфт ӯ субҳонаст ва покаст аз ҳарч гӯйанд ва андешанд ва навад вена номаст худоиро дар қуръон ва дар тӯрӣа ва дар Инҷил ва дар збўру ном маин субҳонаст . Чун субҳон бигуфтӣ ҳама бигуфтӣ ва чун ҳама бигӯе ва ин нагуфта бошӣ . Ҳамаи дарин бастааст чун ин бигуфтӣ ҳама кушода гардаду гуноҳон маҳв гардад ва ҳамчунонк перзанон тасбеҳҳо доранд ҳазор дона ва яке дар сар он карда бошанду онро муаззин гӯйанд , чун он бугсалади ҳама раҳо ояд , ҳамчунон бошад кӣ чун субҳон бигӯе ҳама биёбӣ . Май дар бояд кушед то субҳон бисёр гуфта шавад , ҷумлаи офариниши субҳон аллоҳ мегӯйанд локини ту аз ғифлат ки дорӣ наме шинавӣ , он ҳазор дастон кӣ аз ҳазор гӯна меалҳон гирданд месубҳон гуяду локини ту май алҳони шинавӣ . Худоӣ таъолӣ мегуяд ваон ман шииءи алоисбҳи бҳмдаҳи влкни лотФқҳўни тсбиҳҳм .

شیخ گفت روزی مردی دهری بر حلقۀ بوالحسن نوری بگذشت. او را سخنی می‌رفت از حقّ، که برزفان صوفیان حقّ گویند و بهر زفانی بنام دیگر خوانند خدای را عزوجل، بعضی رحمان خوانند کی روزیشان باید و بعضی رحیم خوانند کی بهشت خواهندو بعضی ملک خوانند کی منزلتشان باید، هر کسی که به چیزی حاجتمند باشند وی را بدان نام خوانند. صوفیان او را حقّ گویند کی بدون او دست به چیزی دیگر نیالایندو با هیچ ننگرند. آنگاه گفت لفظ ایشان پاکتر بود که گویند حقّ، آنگه آن مرد دهری بابوالحسن نوری گفت آنکه می‌گویند حقّ معنی آن چیست؟ گفت آنکه نیالایند خلقانرا بآلایش فراوان و او خود از همه پاک و شیخ گفت او سبحانست و پاکست از هرچ گویند و اندیشند و نود ونه نامست خدای را در قرآن و در توریة و در انجیل و در زبور و نام مهین سبحانست. چون سبحان بگفتی همه بگفتی و چون همه بگویی و این نگفته باشی. همه درین بسته است چون این بگفتی همه گشاده گردد و گناهان محو گردد و همچنانک پیرزنان تسبیحها دارند هزار دانه و یکی در سر آن کرده باشند و آنرا مؤذن گویند، چون آن بگسلد همه رها آید،همچنان باشد کی چون سبحان بگویی همه بیابی. می در باید کوشید تا سبحان بسیار گفته شود، جملۀ آفرینش سبحان اللّه می‌گویند لکن تو از غفلت که داری نمی‌شنوی، آن هزار دستان کی از هزار گونه می الحان گرداند می سبحان گوید و لکن تو می الحان شنوی. خدای تعالی می‌گوید وَاِنْ مِنْ شیْیءٍ اِلّایُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَلکِنْ لاتَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ.