Рӯзии шайхи броҳӣ май гузашт , кносони мбрз пок мекарданд ва он наҷосати бхик берун меовараданд , суфиён чун онҷои расиданди хештан фароҳам гирифтанд ва мегурехтанд . Шайхи эшонро бихонад ва гуфт ин наҷосати бзФони ҳол бо мо суханӣ мегуяд . Бики шаб кӣ бо шумо суҳбат доштем брнги шумо шудем , аз мо бача сабаб мегурезед ? моро аз шумо бояд гурехт ! чун шайхи ин сухан тақрир кард фарёд аз ҷамъи баромад ва бигиристанд вҳолтҳо рафт .

روزی شیخ براهی می‌گذشت، کناسان مبرز پاک می‌کردند و آن نجاست بخیک بیرون می‌آوردند، صوفیان چون آنجا رسیدند خویشتن فراهم گرفتند و می‌گریختند. شیخ ایشان را بخواند و گفت این نجاست بزفان حال با ما سخنی می‌گوید. بیک شب کی با شما صحبت داشتیم برنگ شما شدیم، از ما بچه سبب می‌گریزید؟ ما را از شما باید گریخت! چون شیخ این سخن تقریر کرد فریاد از جمع برآمد و بگریستند وحالتها رفت.