Шайх дар охири аҳд дар васият рӯй ба ҷамъ кард ва гуфт : ба хизмати даравишони машғӯл бояд буду хизмати эшонро миён бояд баст , кӯдаконро бозӣ набояд карду ҷавононро булъаҷабӣ набояд кард , перонро қроиӣ ва марое набояд кард , илм ҳар ду ҷаҳони дарин калимот гуфта шуд анои ллаҳу анои илайҳи роҷъўни қаҳт худоӣ омад ! қаҳт худоӣ омад ! қаҳт худоӣ омад ! пеши азин қаҳти нон ва об бӯдааст акнӯн қаҳт худоӣ омад ! дармонгаред кӣ ин сухан бар мо хатм шуд , ва даст биравӣ фурӯд оварад ва хатм кард .

شیخ در آخر عهد در وصیت روی به جمع کرد و گفت: به خدمت درویشان مشغول باید بود و خدمت ایشان را میان باید بست، کودکان را بازی نباید کرد و جوانان را بوالعجبی نباید کرد، پیران را قرایی و مرایی نباید کرد،علم هر دو جهان درین کلمات گفته شد اِنّا لله و اِنّا اِلیه راجعون قحط خدای آمد! قحط خدای آمد! قحط خدای آمد! پیش ازین قحط نان و آب بوده است اکنون قحط خدای آمد! درمانگرید کی این سخن بر ما ختم شد، و دست بروی فرود آورد و ختم کرد.