Аўҳди алтоиФаҳи мҳмдбни Абдусалом аз мавлои зодагони ҷади ин дуъогӯӣ буд ва дарин вақт кӣ ҳодисаи ғзи биФтодўи бештар аз фарзандони шайх дар он ҳодисаи шаҳиди гаштанд чунонк дар меҳана аз сулби шайхи мо қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи саду понздаҳи кас аз шиканҷау захми теғ кушта шуданд беруни онкии баъди азин ҳодисаи бмоҳии ду се беморӣу вабоӣу қаҳт кӣ сабаби ин ҳаводиси бештар эшон буданд , вафот ёфтанду аҳли меҳана ҳамчунину фасоди он буд ки дар ҷлоء куллӣ буданду меҳанаи холии мондау онч аз мардумони меҳана монда буданд мутафарриқ буданд то баъд аз он ба солии ду се дарвешӣ чанд боз омаданду ҳисоракии хароб кӣ дар меҳана буд иморат карда буданд ва дар онҷои мтўтни гаштанд ва аз он ҳисор то ба Машҳади шайх масофатӣ бошад неки давр . Ва ин аўҳди мҳмдъбдолсломи дарин муддат бар сари равзаи муқаддаси муҷовир буд чаҳ ӯрои ърҷии фоҳиш буд чунонк ҳаракатӣ бдшўорӣ тавонистӣ кард ва чун буқати ҳаракату тафриқаи мардумон дар меҳана чаҳорпоӣ набӯду онҷо ки мегурехтанд зану фарзанд дар пеш карда пиёдау атфоли бргрдни ниҳода май рафтанд , ӯ ба ҳукми зарурат онҷо бимонаду паноҳ бо дар Машҳад кард ва ҳамчунин тании се чаҳор аз нобӣноёну зуъафо бо ӯ буданд . Чун мардумон бирафтанд эшон танҳо ва бекас бимонаданд , ҳақи субҳона ба камоли фазли хеши абвоби рӯзӣу неъмат бар он зуъафо кушода гардониду хайрот рӯй бидон мавзеи ниҳод ,у муфсидон тохтану қасд дар боқӣ карданду бонўоъ эҳсонҳо мерасед то бҳдӣ кӣ ӯ ҳикоят кард кӣ дар умри хеши моро хуштар аз он як ду сол набӯд ва чун мардумон боз омаданд ва дар ҳисор мтўтн шуданд , ӯ ҳамчунон бар сари турбати шайхи бхдмти бистоди муддати бист соли зиёрату хизмати он буқъа муборак мекард ва агар дарвешӣ раседӣ хизмат ӯ биҷой оварадӣу авротро ба ҳисор фиристодӣ ва ӯ бар дар Машҳад май буд . Пас фароҳами оварандаи ин калимоти дуъогӯии бихири пас аз он бмдтҳо онҷо расед , аз вай савол кард кӣ дарин муддат кӣ ту бар сари равзаи муборак муқӣм гашта аз каромоти шайх чаҳ дида ? гуфт ҳеҷ рӯз набошад ки марои каромотӣ аз он шайх зоҳир нагардад кӣ бар шумурдан он мутааззир бошад , аммо ман турои ду воқеаи хеш ҳикоят кунам ин ҳардуи каромот ман дидам ва бо мардумон бигуфтам кӣ тоқат пӯшидан надоштам баъд аз он низ мисли он надидаму бдонстм кӣ агар он сари нигоҳи доштамии баъд аз он чизҳо дидамӣ беш азин , пушаймон шудам ва суд надошт . Яке он буд ки ба тобистони боҳисори ншдмӣ ба наздики фарзандон балки ҳамаи тобистон ба дар Машҳади хФтмӣ , як шаб хуфта будам ва он шаб аз шабҳои айёми албиз буд ки моҳи тамом буд , барқарор ҳар шаби дарҳои Машҳад баста будам дар хоби аввали мардӣ аз аҳли меҳана ӣнҷо расед кӣ ба саҳро бӯда буд . Чун маро бидид бар дар Машҳад бар замин бихуфт , чун аз шаб нимӣ бигузашт бедор шудам , аз андаруни Машҳади овози қуръон хондан меомад , гӯши доштами ано Фтҳно мехонд , таъаҷҷуб кардам бархестаму бнгристм дар Машҳад ҳамчунон баста буд марои муҳаққиқи гашт ки ин алои овози шайху қуръони хондан ӯ нест . Ҳолатӣ бар ман падед омад ва ҳарчанд ҷаҳд кардам худро нигоҳ натавонистам доштани он мардро ки онҷои хуфта буд бедор кардам ва гуфтам бишинав ки баъди сад ваанд соли азўФот ӯ чигуна сариҳ ме тавон шунӯд ! чун мард аз хоб бедор шуд овоз дар ҳиҷоб шуд на ман шунӯдами вена ӯ . Дигари онкии марои маъҳуд будӣ кӣ ҳар рӯзии бомдод ба зимистон кӣ аз ҳисори бмшҳди омадамӣ аз ҷиҳати чошт , мо ҳзрӣ бо худ оўрдмӣ кӣ то ба Машҳади масофатии неки давр буду маро рафтани мутааззир . Як рӯз чизе нахурда будаму ранҷури гаштам ва дар он таб истифроғӣ барграфт , дигари рӯзи бомдоди гуруснагӣ ғалаба карда буд кӣ як шубони рӯз буд то чизе нахурда будам , пораи нон ва байза барграфтам то бадари Машҳади бакор барам . Чун онҷои расидам дарвешӣ дидам мураққаъии пӯшида бар дар Машҳад нишастау сари бахуди фурӯи бардау Асоу абриқ дар паҳлавии худ ниҳода , чун чашми ман бар вай афтод аз одамигарӣ бо ман ҳеҷ чиз бинмоанду рӯҳӣу осоишӣ бмн расед чунонк бе хештани гаштам , пас оҳистаи бадари Машҳад фароз шудам ва дар Машҳад боз кардам чун овоз дар Машҳад башнавад сар баровард , ман салом гуфтам ӯ бархест ва ҷавоб доду марои дрбргрФт . Бинишастаму бпрсидм ва агарчӣ ҳеҷ нагуфт марои маълуми гашт ки ӯ намози шом расидаасту онҷо касе набӯдааст ки ӯро муроотӣ кардӣ ва бебарг мондаасту ҳамаи шаби онҷо бедор доштааст . Ҳолеи он нону байзаи пеш вай биниҳодам вмни тариқи эсор май супурдам ва аз ҷиҳати мувофиқат ӯ андакии бакор май барадаму хидматӣ биҷой меоварадам чун фориғ шуд даст бишусту вузӯ тоза кард ва дуӣ бгзорду пой афзор карду маро видоъ кард ва бирафт вмни он рӯз низ гурусна бимонадам аммо аз роҳати суҳбати он дарвеши он рӯзи марои гуруснагӣ ёд наомад . Чун намози шом бахона рафтам дар хонаи чизеи номувофиқ сохта буданд , натавонистам хӯрд ва эшон эътимод карда буданд кӣ ман чизе хӯрдаам , он шаб гурусна бихуфтаму дигари рӯзи бомдод чун намози гзордми барқарори маъҳуди бадари Машҳади омадам ва дар боз кардам ва дар рафтам ва хизмат кардам . ӣнҷо кӣ мардумони кафш берун кунанд баробари пои турбати шайхи кӯза нўкбўд дидам пари оби онҷои ниҳода ва ду то нони сипеди гарм бар сари он кӯзаи ниҳода , чун дасти фарои он нон кардам асари ҳарорати он нони бадаст ман мерасед , бардоштам ва гиристан бар ман аФтодў донистам кӣ ин алои маҳзи каромот шайх нест чаҳ дарин соъати ӣнҷои ҳеҷ кас набӯд ва дар дияи кас мтўтн набӯд кӣ он соъати он нони пухта буд . Бинишастам ва он нони бакори барадаму ҳаргиз то умри ман буд аз он хуштар ҳеҷ таом нахурда будам ва аз он сардтару хушу ширинтар об нахурда будаму кароматии дигар кӣ ман гуруснаи ду шабона рӯза будам , бидон дўтои нони сабки чунон сайр шудам кӣ то ду рӯзи дигари марои Аштҳои ҳеҷ таом набӯд . Чун намози шоми бҳсори омадаму мардумон ба ҷамоат омаданд ин сухан дар ҳавсила ман нагунҷед чндонкаҳ ҷаҳд кардам худро нигоҳ натавонистам доштан , гуфтам эй мардумон шумо ндонед кӣ чаҳ дореду ҳақи ин турбати бузургвори бўоҷб нигоҳ намедоред ва ин ҳамаи балоҳо ва меҳнатҳо аз он мебайнед ва ин қисса ҳикоят кардам , пас ҳозирон бигиристанд аммо ман пас аз он азин ҷинси ҳеҷ дигар надидам кӣ ноаҳлӣ кардаму бдонстм кӣ агроини каромати шайхи изҳори нкрдмӣ бисёр чизҳо бар ман ошкорои хости гашт , пушаймони гаштам аммо ҳеҷ суд надошту локин аз каромотҳои ӯ брдигрон зоҳир шуд дар ҳузури ман , сахт бисёраст ва бар шумурдан он мутааззир . Шайх гуфтааст қудси аллоҳи рӯҳаи фаррухи онкас кӣ моро диду фаррухи онкас кӣ онкас родед кӣ моро дид , ҳамчунин ҳафт каси баршумурд кӣ фаррухи онкас кӣ ӯ ҳафт касро дид кӣ ӯ моро дид .

اوحد الطایفه محمدبن عبدالسلام از مولا زادگان جد این دعاگوی بود و درین وقت کی حادثۀ غز بیفتادو بیشتر از فرزندان شیخ در آن حادثه شهید گشتند چنانک در میهنه از صلب شیخ ما قدس اللّه روحه العزیز صد و پانزده کس از شکنجه و زخم تیغ کشته شدند بیرون آنکه بعد ازین حادثه بماهی دو سه بیماری و وبای و قحط کی سبب این حوادث بیشتر ایشان بودند، وفات یافتند و اهل میهنه همچنین و فساد آن بود که در جلاء کلی بودند و میهنه خالی مانده و آنچ از مردمان میهنه مانده بودند متفرق بودند تا بعد از آن به سالی دو سه درویشی چند باز آمدند و حصارکی خراب کی در میهنه بود عمارت کرده بودند و در آنجا متوطن گشتند و از آن حصار تا به مشهد شیخ مسافتی باشد نیک دور. و این اوحد محمدعبدالسلام درین مدت بر سر روضۀ مقدس مجاور بود چه اورا عرجی فاحش بود چنانک حرکتی بدشواری توانستی کرد و چون بوقت حرکت و تفرقۀ مردمان در میهنه چهارپای نبود و آنجا که می‌گریختند زن و فرزند در پیش کرده پیاده و اطفال برگردن نهاده می‌رفتند، او به حکم ضرورت آنجا بماند و پناه با دَرِ مشهد کرد و همچنین تنی سه چهار از نابینایان و ضعفا با او بودند. چون مردمان برفتند ایشان تنها و بی‌کس بماندند،حقّ سبحانه به کمال فضل خویش ابواب روزی و نعمت بر آن ضعفا گشاده گردانید و خیرات روی بدان موضع نهاد، و مفسدان تاختن و قصد در باقی کردند و بانواع احسانها می‌رسید تا بحدی کی او حکایت کرد کی در عمر خویش ما را خوشتر از آن یک دو سال نبود و چون مردمان باز آمدند و در حصار متوطن شدند، او همچنان بر سر تربت شیخ بخدمت بیستاد مدت بیست سال زیارت و خدمت آن بقعۀ مبارک می‌کرد و اگر درویشی رسیدی خدمت او بجای آوردی و عورات را به حصار فرستادی و او بر در مشهد می‌بود. پس فراهم آورندۀ این کلمات دعاگوی بخیر پس از آن بمدتها آنجا رسید، از وی سؤال کرد کی درین مدت کی تو بر سر روضۀ مبارک مقیم گشتۀ از کرامات شیخ چه دیدۀ؟ گفت هیچ روز نباشد که مرا کراماتی از آن شیخ ظاهر نگردد کی بر شمردن آن متعذر باشد،اما من ترا دو واقعۀ خویش حکایت کنم این هردو کرامات من دیدم و با مردمان بگفتم کی طاقت پوشیدن نداشتم بعد از آن نیز مثل آن ندیدم و بدانستم کی اگر آن سر نگاه داشتمی بعد از آن چیزها دیدمی بیش ازین، پشیمان شدم و سود نداشت. یکی آن بود که به تابستان باحصار نشدمی به نزدیک فرزندان بلکه همۀ تابستان به در مشهد خفتمی، یک شب خفته بودم و آن شب از شبهای ایام البیض بود که ماه تمام بود، برقرار هر شب درهای مشهد بسته بودم در خواب اول مردی از اهل میهنه اینجا رسید کی به صحرا بوده بود. چون مرا بدید بر در مشهد بر زمین بخفت، چون از شب نیمی بگذشت بیدار شدم، از اندرون مشهد آواز قرآن خواندن می‌آمد، گوش داشتم انا فتحنا می‌خواند، تعجب کردم برخاستم و بنگریستم در مشهد همچنان بسته بود مرا محقّق گشت که این الا آواز شیخ و قرآن خواندن او نیست. حالتی بر من پدید آمد و هرچند جهد کردم خود را نگاه نتوانستم داشتن آن مرد را که آنجا خفته بود بیدار کردم و گفتم بشنو که بعدِ صد و اند سال ازوفات او چگونه صریح می‌توان شنود! چون مرد از خواب بیدار شد آواز در حجاب شد نه من شنودم ونه او. دیگر آنکه مرا معهود بودی کی هر روزی بامداد به زمستان کی از حصار بمشهد آمدمی از جهت چاشت، ما حضری با خود آوردمی کی تا به مشهد مسافتی نیک دور بود و مرا رفتن متعذر. یک روز چیزی نخورده بودم و رنجور گشتم و در آن تب استفراغی برگرفت، دیگر روز بامداد گرسنگی غلبه کرده بود کی یک شبان روز بود تا چیزی نخورده بودم، پارۀ نان و بیضۀ برگرفتم تا بدر مشهد بکار برم. چون آنجا رسیدم درویشی دیدم مرقعی پوشیده بر در مشهد نشسته و سر بخود فرو برده و عصا و ابریق در پهلوی خود نهاده، چون چشم من بر وی افتاد از آدمی گری با من هیچ چیز بنماند و روحی و آسایشی بمن رسید چنانک بی‌خویشتن گشتم، پس آهسته بدر مشهد فراز شدم و در مشهد باز کردم چون آواز در مشهد بشنود سر برآورد، من سلام گفتم او برخاست و جواب داد و مرا دربرگرفت. بنشستم و بپرسیدم و اگرچه هیچ نگفت مرا معلوم گشت که او نماز شام رسیده است و آنجا کسی نبوده است که او را مراعاتی کردی و بی‌برگ مانده است و همه شب آنجا بیدار داشته است. حالی آن نان و بیضه پیش وی بنهادم ومن طریق ایثار می‌سپردم و از جهت موافقت او اندکی بکار می‌بردم و خدمتی بجای می‌آوردم چون فارغ شد دست بشست و وضو تازه کرد و دوی بگزارد و پای افزار کرد و مرا وداع کرد و برفت ومن آن روز نیز گرسنه بماندم اما از راحت صحبت آن درویش آن روز مرا گرسنگی یاد نیامد. چون نماز شام بخانه رفتم در خانه چیزی ناموافق ساخته بودند، نتوانستم خورد و ایشان اعتماد کرده بودند کی من چیزی خورده‌ام، آن شب گرسنه بخفتم و دیگر روز بامداد چون نماز گزاردم برقرار معهود بدر مشهد آمدم و در باز کردم و در رفتم و خدمت کردم. اینجا کی مردمان کفش بیرون کنند برابر پای تربت شیخ کوزۀ نوکبود دیدم پر آب آنجا نهاده و دو تا نان سپید گرم بر سر آن کوزه نهاده، چون دست فرا آن نان کردم اثر حرارت آن نان بدست من می‌رسید، برداشتم و گریستن بر من افتادو دانستم کی این الا محض کرامات شیخ نیست چه درین ساعت اینجا هیچ کس نبود و در دیه کس متوطن نبود کی آن ساعت آن نان پخته بود. بنشستم و آن نان بکار بردم و هرگز تا عمر من بود از آن خوشتر هیچ طعام نخورده بودم و از آن سردتر و خوش و شیرین‌تر آب نخورده بودم و کرامتی دیگر کی من گرسنۀ دو شبانه روزه بودم، بدان دوتا نان سبک چنان سیر شدم کی تا دو روز دیگر مرا اشتهای هیچ طعام نبود. چون نماز شام بحصار آمدم و مردمان به جماعت آمدند این سخن در حوصلۀ من نگنجید چندانکه جهد کردم خود را نگاه نتوانستم داشتن، گفتم ای مردمان شما ندانید کی چه دارید و حقّ این تربت بزرگوار بواجب نگاه نمی‌دارید و این همه بلاها و محنتها از آن می‌بینید و این قصه حکایت کردم، پس حاضران بگریستند اما من پس از آن ازین جنس هیچ دیگر ندیدم کی نااهلی کردم و بدانستم کی اگراین کرامت شیخ اظهار نکردمی بسیار چیزها بر من آشکارا خواست گشت، پشیمان گشتم اما هیچ سود نداشت و لکن از کراماتهای او بردیگران ظاهر شد در حضور من، سخت بسیارست و بر شمردن آن متعذر. شیخ گفته است قدس اللّه روحه فرخ آنکس کی ما را دید و فرخ آنکس کی آنکس رادید کی ما را دید، همچنین هفت کس برشمرد کی فرخ آنکس کی او هفت کس را دید کی او ما را دید.