Шайхи бўолқсми рӯбоҳии мурӣди шайхи мо буду мақдами даҳ маърӯф аз суфиёни ҷўни бўнсри ҳрзӣу Аҳмади адании боф ва мисли эшон . Чун хабари вафоти шайх бншобўр расед устоди эмом бўолқсм гуфт рафт касе кӣ аз ҳеҷ кас халаф набӯд ва ҳечкас азу халаф нест . Бархесту бхонқоаҳи кӯии аданӣ кӯён омад ва ба мотам бинишасту соҳиб мотамӣ кард ва гуфт ки чун мо шайхи бўсъидро бидидем ҳам сӯфӣ набудем ва ҳам сӯфӣ надидем ва агар аўри аи ндидимии суфе аз китоби брхўондимӣ . Чун аз таъзияти фориғи шудему устоди эмоми ърси шайхи бикради рӯзи ҳафтуми алии мӯҳтасибро кӣ вакил дар устоди эмом буд наздики мо даҳ тан фиристод ва гуфт агар мақсӯди шайх буд ӯ рафт ва шумо ҳар даҳ тан азмн бӯдаед , чун шайх биёмад шумо пеш вай рафтед шуморо пеши ман бояд буд . Ҷамоат гуфтанд моро муҳлатии даҳ то биандешем , дигари рӯз яке омад вагуфт устод мегуяд биндишидид ? эшон хомӯш шуданд , маро сабр намонад гуфтам чаро ҷавоб намедиҳед ? маро гуфтанд чаҳ гӯйем ? гуфтам ба дастурии шумо ҷавоби даҳум ? гуфтанд бидиҳ . Гуфтам устоди эмомро хизмат бирасон ва бигӯӣ ки шайхи бўсъидро одат будӣ кӣ даъватӣ будӣ косаи хӯрданӣ ва яке қалияу ширинӣ кӣ пеш ӯ будӣ ба ман додӣу косаи хӯрданӣ ва яке қалияу ширинӣ аз матбах аз ҷиҳати зулаи ман равон будӣ , як рӯзи даъватӣ буд ркўаҳи хӯрданӣу косаи қалия дар сари ону нўолаҳи ширинӣ аз матбах ки зулаи ман буд бстдм , нўолаҳ дар як остини ниҳодами вркўаҳу коса дар як даст гирифтам вари кӯҳу косау нўолаҳи ширинӣ кӣ шайх аз пеши худ бмн дода буд дар дигари остини ниҳодам ва дар дигар даст гирифтаму гармгоҳ буд , шайх дар хонаи хеши срнҳодаҳ буду ҷамъи ҷумлаи хуфта ба осоиш , ман бад-ӣни сифат аз хонақоҳи беруни омадам чун пой аз дар хонақоҳи беруни ниҳодами банди эзор пой бикшод ва дар заҳмат будам , овоз шайх меомад аз зовия ӯ кӣ бонг медод кӣ бўолқсмро дарёбед ! дар ҳоли суферо дидам кӣ май давид ва мегуфт туро чаҳ будаст ? ҳол боз намудему мадад ман дод . Акнӯн мо перу мушарраф чунин доштаем агар чунин моро нигоҳ туоне дошт то ба хизмат ту ойем . Алии мӯҳтасиби бозгашт , дигари рӯзи бомдоди устоди эмоми наздик мо омад ва аз мо узри хост ва аз мо дархост кард ки акнӯн то мо зинда бошем ин сухан бо кас магӯӣед , мо қабул кардему устод эмом бирафт . Баъд аз он қасди зиёрат шайх кард бмиҳнаҳ ва чиҳил кас аз бузургони мутасаввифа бо устод мувофиқат карданд ва дар хизмат ӯ бирафтанд . Чун брботи сари каллаи расиданду чашми астодўи ҷамъ брмиҳнаҳ афтод азстўр фурӯд омаду бистоду мақарёнро кӣ бо ӯ буданд бифармуд кӣ ин байт шайх бигӯед кӣ :

شیخ بوالقسم روباهی مرید شیخ ما بود و مقدم ده معروف از صوفیان جون بونصر حرضی و احمد عدنی باف و مثل ایشان. چون خبر وفات شیخ بنشابور رسید استاد امام بوالقسم گفت رفت کسی کی از هیچ کس خلف نبود و هیچکس ازو خلف نیست. برخاست و بخانقاه کوی عدنی کویان آمد و به ماتم بنشست و صاحب ماتمی کرد و گفت که چون ما شیخ بوسعید را بدیدیم هم صوفی نبودیم و هم صوفی ندیدیم و اگر اور ا ندیدیمی صوفیی از کتاب برخواندیمی. چون از تعزیت فارغ شدیم و استاد امام عُرس شیخ بکرد روز هفتم علی محتسب را کی وکیل دَرِ استاد امام بود نزدیک ما ده تن فرستاد و گفت اگر مقصود شیخ بود او رفت و شما هر ده تن ازمن بوده‌اید، چون شیخ بیامد شما پیش وی رفتید شما را پیش من باید بود. جماعت گفتند ما را مهلتی ده تا بیندیشیم، دیگر روز یکی آمد وگفت استاد می‌گوید بیندیشیدید؟ ایشان خاموش شدند، مرا صبر نماند گفتم چرا جواب نمی‌دهید؟ مرا گفتند چه گوییم؟ گفتم به دستوری شما جواب دهم؟ گفتند بده. گفتم استاد امام را خدمت برسان و بگوی که شیخ بوسعید را عادت بودی کی دعوتی بودی کاسۀ خوردنی و یکی قلیه و شیرینی کی پیش او بودی به من دادی و کاسۀ خوردنی و یکی قلیه و شیرینی از مطبخ از جهت زلۀ من روان بودی، یک روز دعوتی بود رکوۀ خوردنی و کاسۀ قلیه در سر آن و نوالۀ شیرینی از مطبخ که زلۀ من بود بستدم، نواله در یک آستین نهادم ورکوه و کاسه در یک دست گرفتم ور کوه و کاسه و نوالۀ شیرینی کی شیخ از پیش خود بمن داده بود در دیگر آستین نهادم و در دیگر دست گرفتم و گرمگاه بود، شیخ در خانۀ خویش سرنهاده بود و جمع جمله خفته به آسایش، من بدین صفت از خانقاه بیرون آمدم چون پای از در خانقاه بیرون نهادم بند ایزار پای بگشاد و در زحمت بودم، آواز شیخ می‌آمد از زاویۀ او کی بانگ می‌داد کی بوالقسم را دریابید! در حال صوفیی را دیدم کی می‌دوید و می‌گفت ترا چه بودست؟ حال باز نمودم و مدد من داد. اکنون ما پیر و مشرف چنین داشته‌ایم اگر چنین ما را نگاه توانی داشت تا به خدمت تو آییم. علی محتسب بازگشت، دیگر روز بامداد استاد امام نزدیک ما آمد و از ما عذر خواست و از ما درخواست کرد که اکنون تا ما زنده باشیم این سخن با کس مگویید، ما قبول کردیم و استاد امام برفت. بعد از آن قصد زیارت شیخ کرد بمیهنه و چهل کس از بزرگان متصوفه با استاد موافقت کردند و در خدمت او برفتند. چون برباط سر کله رسیدند و چشم استادو جمع برمیهنه افتاد ازستور فرود آمد و بیستاد و مقریان را کی با او بودند بفرمود کی این بیت شیخ بگویید کی:

Мақарёни ин байт мегуфтанд , устодро вақти хуши гашт ва аз хирқа берун омаду ҷумлаи ҷамъ мувофиқат карданд ва аз хирқа бурун омаданду фарзандони шайхро хабар шуд кӣ устоди эмоми боҷамъ аз ншобўр меоянду ҷумлаи фарзандону мурӣдон истиқбол карданд ва дар роҳ ба якдигари расиданду мақарён ҳамчунон май хонданду ҷамъи меҳана низ бикбор аз хирқа берун омаданд ва ҳамчунон меомаданд то пеши турбат шайх омаданду мақарён май хонданду даравишон дар хок май гаштанд ва ҳолатҳо рафт пас хрқҳо пора карданд ва як рӯзи устод эмом биёсуд , пас фарзандони шайх аз устоди эмом дар хостанд то бар дар Машҳади шайх маҷлис гуяд , иҷобат накард , баъд аз алҳоҳи тамом ба масҷиди ҷомеъ маҷлис гуфт ва дар миён маҷлис гуфт : кнои нътрзи алии ашшайхи абии Саиди фии ашёъу кнои нзлмаҳи лони ман қобили соҳиби улҳоли болълми зулм . Пас чанд рӯзи бмиҳнаҳ буду бозгашт .

مقریان این بیت می‌گفتند، استاد را وقت خوش گشت و از خرقه بیرون آمد و جملۀ جمع موافقت کردند و از خرقه برون آمدند و فرزندان شیخ را خبر شد کی استاد امام باجمع از نشابور می‌آیند و جملۀ فرزندان و مریدان استقبال کردند و در راه به یکدیگر رسیدند و مقریان همچنان می‌خواندند و جمع میهنه نیز بیکبار از خرقه بیرون آمدند و همچنان می‌آمدند تا پیش تربت شیخ آمدند و مقریان می‌خواندند و درویشان در خاک می‌گشتند و حالتها رفت پس خرقها پاره کردند و یک روز استاد امام بیاسود، پس فرزندان شیخ از استاد امام در خواستند تا بر در مشهد شیخ مجلس گوید،اجابت نکرد، بعد از الحاح تمام به مسجد جامع مجلس گفت و در میان مجلس گفت: کنا نعترض علی الشیخ ابی سعید فی اشیاء و کنا نظلمه لان من قابل صاحب الحال بالعلم ظلم. پس چند روز بمیهنه بود و بازگشت.