Дар ҷаҳон нашунидаам то буд ин чархи кабӯд

در جهان نشنیده ام تا بود این چرخ کبود

Каз сулаймони аҳримани ангушту ангуштари рабӯд

کز سلیمان اهرمن انگشت و انگشتر ربود

Дасти бедоди фалаки дастӣ ҷудо кард аз бадан

دست بیداد فلک دستی جدا کرد از بدن

Каз ниҳоди олами имкон бар омад доду дӯд

کز نهاد عالم امکان بر آمد داد و دود

Аз паии дидор ҷонон кард нақди ҷони нисор

از پی دیدار جانان کرد نقد جان نثار

Ваа чаҳ ҷонӣ ! яъне андар ганҷ ҳастӣ ҳарчӣ буд

وه چه جانی! یعنی اندر گنج هستی هرچه بود

Кард қурбонии ҷавониро ки чашми ақли пер

کرد قربانی جوانی را که چشم عقل پیر

Чашмаи хӯн дар азои ҷонгзоӣ ӯ гушӯд

چشمۀ خون در عزای جانگزای او گشود

Модари гетии чунон дар мотам ӯ нола кард

مادر گیتی چنان در ماتم او ناله کرد

То ки кар шуд гӯши гардун аз навой рўдрўд

تا که کر شد گوش گردون از نوای رودرود

Дод баҳри ҷуръае аз оби дарии обдор

داد بهر جرعه ای از آب دری آبدار

Дар канори оби дарё , оҳ аз ин савдоу суд

در کنار آب دریا، آه از این سودا و سود

Қоби қавсин урӯҷаш буд бар авҷи синон

قاب قوسین عروجش بود بر اوج سنان

Шуд бова аднии равон чун дар танур омад фурӯд

شد باو ادنی روان چون در تنور آمد فرود

Аз сари неи шоҳиди базм ҳақиқат зад чаҳ сар

از سر نی شاهد بزم حقیقت زد چه سر

Гмрҳонро ҷилваи шамъ тариқат ме намӯд

گمرهان را جلوۀ شمع طریقت می نمود

Сар ба неи лекини зи сари ишқи ҷононаши блб

سر به نی لیکن ز سرّ عشق جانانش بلب

Нағмае кони нағма дар мзмор Довӯдӣ набӯд

نغمه ای کان نغمه در مزمار داودی نبود

Дайри тарсоро гуҳии равшантар аз хуршед кард

دیر ترسا را گهی روشن تر از خورشید کرد

Гоҳи пиндории масеҳо буд бурдор ҷуҳуд

گاه پنداری مسیحا بود بردار جهود

Бо лабу дандон ӯ ҷузи чӯби бедоди язид

با لب و دندان او جز چوب بیداد یزید

Ҳамдам дигар надонам ! дод аз ин гуфту шунӯд

همدم دیگر ندانم! داد از این گفت و شنود

Ончӣ дид он лаъли лаб аз ҷаври даврон кам надошт

آنچه دید آن لعل لب از جور دوران کم نداشت

Аз чаҳ чӯби хайзарони ин нағма дигар фузуд

از چه چوب خیزران این نغمۀ دیگر فزود