Ёр бирафту давр аз ӯ , сабр ва қарор шуд зкФ

یار برفت و دور از او، صبر و قرار شد زکف

Сайли сиришк аз пеш , гашти равон ба ҳар тараф

سیل سرشک از پیش، گشت روان به هر طرف

То шуда аз назари ниҳон , нуқта ӣ холи дилкашаш

تا شده از نظر نهان، نقطه ی خال دلکشش

Доираи сон ба даври дил , андӯҳ ва ғам кашида саф

دایره سان به دور دل، اندوه و غم کشیده صف

Беруху турраи ?ути маро , эй маи офтоби рӯ

بی رخ و طُرّه ات مرا، ای مه آفتاب رو

Рӯз сиёҳ шуд зғм , дидаи сипед аз أсФ

روز سیاه شد زغم، دیده سپید از أسف

Машъал офтоб шуд , тира задуд оҳи ман

مشعل آفتاب شد، تیره زدود آه من

То ма арзат гирифт аз хати машки сои клФ

تا مه عرضت گرفت از خط مشک سا کلف

Зебад агар ба олимӣ , фахр кунӣ ки сол ҳо

زیبد اگر به عالمی، فخر کنی که سال ها

Модари даҳри новирди ҳам чу ту нозанини халаф

مادر دهر ناورد هم چو تو نازنین خلف

Ёр камон кашид ва ман , дил бар ӯ ба чобукӣ

یار کمان کشید و من، دل بر او به چابکی

Омад аз ин кашокашам , тири мурод бар ҳадаф

آمد از این کِشاکِشم، تیر مراد بر هدف

Ҳар ки ба ғайри ошиқӣ , пеш гирифт пеша Эй

هر که به غیر عاشقی، پیش گرفت پیشه ای

Кард ба ёваи зоблҳӣ , умри азизро талаф

کرد به یاوه زابلهی، عمر عزیز را تلف

Аз хати ҷоми соқио , ояти мағфират ба хон

از خط جام ساقیا، آیت مغفرت به خوان

Бахшиши дӯстро сабаб , лағзиш моаст лои тхФ

بخشش دوست را سبب، لغزش ما است لا تخف

Гардиши осмони магар , гавҳарии сухан шуда

گردش آسمان مگر، گوهری سخن شده

Он ки ниёз аз сФаҳ , фарқи зумуррад аз алаф

آن که نیاز از سفه، فرق زُمرّد از علف

Баҳри нишоти қудсён , Зуҳра ба ҷоми осмон

بهر نشاط قدسیان، زهره به جام آسمان

Назм тараб физой ман , хонд ба бонги чангу даф

نظم طرب فزای من، خواند به بانگ چنگ و دف

Ҳашт биҳиштро баҳо , мадҳи эмоми ҳафтумин

هشت بهشت را بها، مدح امام هفتمین

Мӯсо козимаст ва ман , омадаам баҳо ба каф

موسی کاظم است و من، آمده ام بها به کف

Волии дайн вале ҳақ , он ки намӯда аз азал

والی دین ولی حق، آن که نموده از ازل

Арши зФрши даргааш , касби саодату шараф

عرش زفرش درگهش، کسب سعادت و شرف

Дил садафасту гавҳараш , меҳри гарони баҳои ӯ

دل صدف است و گوهرش، مهر گران بهای او

Беҳтар аз ин гуҳар дигар , ҳеҷ нпрўрди садаф

بهتر از این گهر دگر، هیچ نپرورد صدف

Кош « муҳӣт » чун шавад , хок бар ғами хориҷӣ

کاش «محیط» چون شود، خاک بر غم خارجی

Хоки вуҷӯд ӯ барад , боди сабои сӯии Наҷаф

خاک وجود او بَرَد، باد صبا سوی نجف