Аё шамси гардуни фазлу балоғат

ایا شمس گردون فضل و بلاغت

Зтў тарбият ёфта ҳар схндон

زتو تربیت یافته هر سخندان

Туро месазад даъвии фазл кардан

تو را می سزد دعوی فضل کردن

Ки дорӣ ба даъвии згФтори бурҳон

که داری به دعوی زگفتار برهان

Туро месазад мадҳати шоҳи гуфтан

تو را می سزد مدحت شاه گفتن

Ки малики сухани бошиддати зери фармон

که ملک سخن باشدت زیر فرمان

Шаҳаншоҳи хоқони ту хоқонистӣ

شهنشاه خاقان تو خاقانیستی

Ба нисбат буд малики раии шаҳри ширвон

به نسبت بود ملک ری شهر شروان

Бар табъи ту табъи афсурда ӣ ман

بر طبع تو طبع افسرده ی من

Ба ртбт буд қатрае назд Аммон

به رُتبت بود قطره‌ای نزد عمان

Мари он номаи фаррухи рӯҳ парвар

مر آن نامهٔ فرّخ روح‌پرور

Ки ба навишта будӣ зи марзи хуросон

که به نوشته بودی ز مرز خراسان

Ба ман гашт дар хиттаи лори нозил

به من گشت در خطّهٔ لار نازل

Шудам шоди чандон ки тақрир натавон

شدم شاد چندان که تقریر نتوان

Ба бӯседаму меҳр аз он барграфтам

به بوسیدم و مهر از آن برگرفتم

Хтомши бад аз мшг ва аз нури унвон

ختامش بُد از مشگ و از نور عنوان

Мари он чанд байти бадеъи мродФ

مر آن چند بیت بدیع مرادف

Ки бади ҷумла дар мадҳати шоҳи даврон

که بُد جمله در مدحت شاه دوران

Намудем бар хоҷа ӣ роди арза

نمودم بر خواجه ی راد عرضه

Ба фармуд таҳсин беҳаду поён

به فرمود تحسین بی حد و پایان

Баёни калимот ту ояд аз ман

بیان کلمات تو آید از من

Агар бекарон баҳр гунҷад ба финҷон

اگر بیکران بحر گنجد به فنجان

Каломи ту саҳар ҳалоласту саҳарӣ

کلام تو سحر حلال است و سحری

Каз эъҷоз бахшад ниўшндаҳро ҷон

کز اعجاز بخشد نیوشنده را جان

Каломи ту моҳаст чархи сухан ро

کلام تو ماه است چرخ سخن را

Валикини маӣ дар тзоид на нуқсон

ولیکن مهی در تزاید نه نقصان