Сазад бгриди гардун агар ба ҳоли замин

سزد بگرید گردون اگر به حال زمین

Збъди хусрави исломи шоҳи Носири дайн

زبعد خسرو اسلام شاه ناصر دین

Мейри мулӯки ҷаҳони шаҳриёри зулқарнайн

میر ملوک جهان شهریار ذوالقرنین

Гуҳ қарнҳояш наёяд яке ба даҳри қарин

گه قرنهایش نیاید یکی به دهر قرین

Дареғу ҳайф аз он халқи хубу Карим

دریغ و حیف از آن خلق خوب و کریم

Дареғу ҳайф аз он мантиқи хушу ширин

دریغ و حیف از آن منطق خوش و شیرین

Дареғу ҳайф аз он зӯри бозуу мардӣ

دریغ و حیف از آن زور بازو و مردی

Дареғу ҳайф аз он азму ҷузаму раъии матин

دریغ و حیف از آن عزم و جزم و رأی متین

Дареғу ҳайф аз он шаҳриёри бандаи навоз

دریغ و حیف از آن شهریار بنده نواز

Дареғу ҳайф аз он тоҷдори адли ойин

دریغ و حیف از آن تاجدار عدل آیین

Шаҳӣ ки чора ӣ иأҷўҷи зулмро адлаш

شهی که چاره ی یأجوج ظلم را عدلش

Ба малик будӣ сади Садиду ҳсни ҳсин

به ملک بودی سدّ سدید و حِصن حصین

Танӣ ки ранҷаи бадӣ аз ҳариру қоқм ва хаз

تنی که رنجه بدی از حریر و قاقم و خز

Зхок ва хишташ гардид бистару болин

زخاک و خشتش گردید بستر و بالین

Қадӣ ки таъна ба сарв сеӣ задӣ аз ноз

قدی که طعنه به سرو سهی زدی از ناز

Басони соя ӣ сарв афтод рӯй замин

بسان سایه ی سرو افتاد روی زمین

Агар на кӯҳ бинолад азин мусӣбати сахт

اگر نه کوه بنالد ازین مصیبت سخت

Чаро кунад ба забони сад афғону ҳнин

چرا کند به زبان صد افغان و حنین

Агар на гардун гиряд дар ин бузурги азо

اگر نه گردون گرید در این بزرگ عزا

Чаро здидаҳ аён карда ашк чун парвин

چرا زدیده عیان کرده اشک چون پروین

Агар надорад доғи фироқи шаҳ ба ҷигар

اگر ندارد داغ فراق شه به جگر

Чаро зхоки дамади лола бо дили хунин

چرا زخاک دمد لاله با دل خونین

Намӯда субҳи гиребон дар ин мусӣбати чок

نموده صبح گریبان در این مصیبت چاک

Бурӣдаи шом аз ин сўки турра ӣ мишкӣн

بریده شام از این سوک طره ی مشکین

Синӣни умри малики шаст ва ҳафту салтанаташ

سنین عمر ملک شصت و هفت و سلطنتش

Расед бар чиҳил ва на шуморааш зи синӣн

رسید بر چهل و نه شماره اش ز سنین

Ҳазор ва сесад бо сездаҳ чу аз ҳиҷрат

هزار و سیصد با سیزده چو از هجرت

Гузашти шаҳ зҷҳон шуд ба сӯии хулди барин

گذشت شه زجهان شد به سوی خلد برین

Ба ҷумъаи ҳФтдҳмини рӯзи моҳи зиқада

به جمعه هفتدهمین روز ماه ذیقعده

Зтхтгоаҳи шаҳи поки дайн ба сад тамкин

زتختگاه شه پاک دین به صد تمکین

Тавофи равза ӣ Абдулаземро эҳром

طواف روضه ی عبدالعظیم را اِحرام

Ба баст аз сари сидқу хулӯси қалбу яқин

به بست از سر صدق و خلوص قلب و یقین

Накард манъи таниро зи зоирон ва баданд

نکرد منع تنی را ز زایران و بُدند

Дар он мақоми басии халқ аз киин ва маин

در آن مقام بسی خلق از کهین و مهین

Қадами ниҳод дар он остони арши мақом

قدم نهاد در آن آستان عرش مقام

з рӯй сидқу иродат ба хоки суди ҷабин

ز روی صدق و ارادت به خاک سود جبین

Фурӯтаниро бедавр бош салтанатӣ

فروتنی را بی دور باش سلطنتی

Вуруд ӯ дар он равза ӣ биҳишти ойин

ورود او در آن روضه ی بهشت آیین

Ҳикояти он ки деви хуии тираи равон

حکایت آن که دیو خوی تیره روان

Ки боди лаън бар ӯ то ба рӯзи бозпасин

که باد لعن بر او تا به روز بازپسین

Зхбси ботину иғвоӣ бад наҳодӣ хеш

زخبث باطن و اغوای بد نهادی خویش

Камар ба қатли шаҳаншоҳи баста буд зкин

کمر به قتل شهنشاه بسته بود زکین

Чу ибни мулҷами дуни интизори фурсат ро

چو ابن ملجم دون انتظار فرصت را

Кашида буд камон ва намӯда буд камӣн

کشیده بود کمان و نموده بود کمین

Чу дид шаҳро бо ёди ҳақи зхўди ғофил

چو دید شه را با یاد حق زخود غافل

Ба ҳила шуд паии анҷоми мақсади дерин

به حیله شد پی انجام مقصد دیرین

Ба расми аҳл тазаллум гирифт тӯморӣ

به رسم اهل تظلّم گرفت طوماری

Бадасти ҳиялат ва шуд сӯии шаҳриёри маин

بدست حیلت و شد سوی شهریار مهین

Яке тпончаҳ ниҳон карда буд дар тӯмор

یکی طپانچه نهان کرده بود در طومار

Кушод дод сӯии шаҳриёр рӯй замин

گشاد داد سوی شهریار روی زمین

Ба хӯни тпиди дили аҳли кишварӣ чун тир

به خون طپید دل اهل کشوری چون تیر

Расед хусрави некӯи замирро ба втин

رسید خسرو نیکو ضمیر را به وطین

Зпо даромад сарви баланди қомати шоҳ

زپا درآمد سرو بلند قامت شاه

Фитодаи ларза ба арқони малику давлату дайн

فتاده لرزه به ارکان ملک و دولت و دین

Сарвари қарн дувум шуд ба дил ба сўки қирон

سرور قرن دوم شد به دل به سوک قران

Сурӯди айши мубаддил ба ашку оҳ ва анин

سرود عیش مبدّل به اشک و آه و انین

Чу садри аъзам ашраф бидид ҳолати шоҳ

چو صدر اعظم اشرف بدید حالت شاه

Намӯд пешаи сабурии зФкри охири байн

نمود پیشه صبوری زفکر آخر بین

Барои он ки мабод аз зуҳӯри ин фитна

برای آن که مباد از ظهور این فتنه

Шавад гусастаи зиҳами ақди назми давлату дайн

شود گسسته زهم عقد نظم دولت و دین

Агарчӣ буд парешонтар аз ҳамаи олам

اگرچه بود پریشان تر از همه عالم

з рӯй зоҳир нанамуд хешро ғамгин

ز روی ظاهر ننمود خویش را غمگین

Ба бар гирифт тани шоҳро чун ҷону сурӯд

به بر گرفت تن شاه را چون جان و سرود

Ҳазор шукри гузашт аз малики қирони чунин

هزار شکر گذشت از ملک قران چنین

Ба таври посухи хусрави гуҳӣ сухан гуфтӣ

به طور پاسخ خسرو گهی سخن گفتی

Гуҳӣ гушӯдӣ чун шоҳи мантиқи ширин

گهی گشودی چون شاه منطق شیرین

Збъди он ки раҳи фитнаро зшши сӯи баст

زبعد آن که ره فتنه را زشش سو بست

Ба фикри соибу раъии заррину азми матин

به فکر صائب و رأی زرین و عزم متین

Вуқуъи ҳодисаро арза тлгроФо кард

وقوع حادثه را عرضه تلگرافاً کرد

Ба даргаи шаҳи гардуни сарири меҳри нигин

به درگه شه گردون سریر مهر نگین

Паноҳи давлату миллати Музаффариддӣни шоҳ

پناه دولت و ملت مظفرالدّین شاه

Ки баҳри фатҳу зафари номаш оятӣаст мубин

که بهر فتح و ظفر نامش آیتی است مبین

Азин қазияи чунон шаҳриёри маҳзуни гашт

ازین قضیه چنان شهریار محزون گشت

Ки олимиро ба намӯд ҳузни шоҳи ҳазин

که عالمی را به نمود حزن شاه حزین

Ба ғайри сабру таҳаммул чу ҳеҷ чора надид

به غیر صبر و تحمل چو هیچ چاره ندید

Ба ҳукми сабр ва сукӯн дод сӯзи дили таскин

به حکم صبر و سکون داد سوز دل تسکین

Барои ҳифзи раоёи вдоиъи яздон

برای حفظ رعایا ودایع یزدان

Намӯд садри фалаки қадарро малики таъйин

نمود صدر فلک قدر را ملک تعیین

Ба Авни эзади зоқболи шаҳриёрии гашт

به عون ایزد زاقبال شهریاری گشت

Умӯри давлату дайни ҷумла дар хури таҳсин

امور دولت و دین جمله در خور تحسین

Чунон муназзам гардид кишвари Эрон

چنان منظّم گردید کشور ایران

Ки каси нишони надиҳади أмни кишварии чунин

که کس نشان ندهد أمن کشوری چونین