Куҷоаст зиндаи дилии комилии Масеҳи дамӣ

کجا است زنده دلی کاملی مسیح دمی

Ки файзи суҳбаташ аз дили баради ғубори ғамӣ

که فیض صحبتش از دل برد غبار غمی

Халили бути шикании кӯ ки нафас дун шаканд

خلیل بت شکنی کو که نفس دون شکند

Ки нест дар ҳарами дил ба ғайр ӯ санамӣ

که نیست در حرم دل به غیر او صنمی

з кед чарх дар он даври гашти навбати мо

ز کید چرخ در آن دور گشت نوبت ما

Ки нест соқии айёмро сари Карамӣ

که نیست ساقی ایام را سر کرمی

Замонаи хирмани дониш наме хирад ба ҷӯй

زمانه خرمن دانش نمی خرد به جوی

Баҳоии ганҷи ҳунарро намедиҳад дарме

بهای گنج هنر را نمی دهد درمی

Мабод он ки шавад сифлаи хуии комрўо

مباد آن که شود سفله خوی کامروا

Ки ҳар замон кунад оғози фитнау ситамӣ

که هر زمان کند آغاز فتنه و ستمی

Гузашти умр ва дариғо надоди моро даст

گذشت عمر و دریغا نداد ما را دست

Ҳузури ним шабӣу сафои субҳи дамӣ

حضور نیم شبی و صفای صبح دمی

Қисм ба ҷони азизон ба васли дӯсти рисӣ

قسم به جان عزیزان به وصل دوست رسی

Агар аз ин тани хокӣ бурун наҳй қадамӣ

اگر از این تن خاکی برون نهی قدمی

Хилоф гӯша нишинон дили шикастаи мҷу

خلاف گوشه نشینان دل شکسته مجو

Ки нест ҷузи дили ин қавми дӯстро ҳарамӣ

که نیست جز دل این قوم دوست را حرمی

Ғам замона махӯр эй рафиқ бода бануш

غم زمانه مخور ای رفیق باده بنوش

Ки даври чарх ба ҷомӣ гузошта , на ҷамӣ

که دور چرخ به جامی گذاشته، نه جمی

зи бенавоӣу давлати ғамин ва шод мабош

ز بینوایی و دولت غمین و شاد مباش

Ки дар замона намонад гадоу муҳташамӣ

که در زمانه نماند گدا و محتشمی

зи иштиёқи баланди остони шаҳ ҳар шаб

ز اشتیاق بلند آستان شه هر شب

Фарози арши фарозами зоаҳи худ илмӣ

فراز عرش فرازم زآه خود عَلَمی

Ба халқи он чаҳ расад файзи зошкору ниҳон

به خَلق آن چه رسد فیض زآشکار و نهان

зи баҳри ҷӯади шаҳи дайн ҷавод ҳаст наме

ز بحر جود شه دین جواد هست نَمی

Муҳамади бен алии тосъи алоъма тақӣ

محمد بن علی تاسع الائمه تقی

Ки баҳри ҳиммат ӯаст бе каронаи имӣ

که بحر همت او است بی کرانه یَمی

Бидон худоӣ ки бошад зклки қудрат ӯ

بدان خدای که باشد زکلک قدرت او

Нуқӯш дафтар ҳастӣ мосўии рақамӣ

نقوش دفتر هستی ماسِوی رَقمی

Ки бо влои шафиъони ҳашари Аҳмаду ол

که با ولای شفیعان حشر احمد و آل

« муҳӣт »ро набӯд аз гуноҳи хеши ғамӣ

«محیط» را نبود از گناه خویش غمی

Шаҳон кишвар назмем мо сногўён

شهان کشور نظمیم ما ثناگویان

Асоси салтанат моаст дафтару қаламӣ

اساس سلطنت ما است دفتر و قلمی