Хушо дамӣ ки лабамро ба лаб чу ҷом наҳй

خوشا دمی که لبم را به لب چو جام نهی

Лабат ба бӯсам ва қолаб кунам зшўқи тиҳӣ

لبت ببوسم و قالب کنم زشوق تهی

Рух накӯй ту дидан буд сабоҳи алхир

رخ نکوی تو دیدن بود صباح الخیر

Аз он ки хурраму хандон чу гул ба субҳи гуҳӣ

از آن که خرم و خندان چو گل به صبح گهی

Аз он замон ки аён шуд , чаҳ занхдонат

از آن زمان که عیان شد، چه زنخدانت

Кабӯтари дили Юсуфи зҷон шудааст чаҳӣ

کبوتر دل یوسف زجان شده است چهی

зи зеби қомату ҳасани ҷамоли сарвӣу моҳ

ز زیب قامت و حسن جمال سروی و ماه

Валек сарви қбопўшу моҳи каҷи каллаӣ

ولیک سرو قباپوش و ماه کج کلهی

Шавад зўсФи баннои гӯши ту гушӯдаи дилам

شود زوصف بنا گوش تو گشوده دلم

Чунон ки ғунчаи гул аз насими субҳи гуҳӣ

چنان که غنچه گل از نسیم صبح گهی

Аз он замон ки шудам бо хабари зи раҳмати дӯст

از آن زمان که شدم با خبر ز رحمت دوست

На аз гуноҳ ки шармандаам зкми гунаҳӣ

نه از گناه که شرمنده ام زکم گنهی

Ҷаҳони бгштм ва дидам тамоми хубон ро

جهان بگشتم و دیدم تمام خوبان را

Ҷаҳони фидои ту бодо ки аз тамом баӣ

جهان فدای تو بادا که از تمام بهی

Машав зксрти исёни злтФи ҳақи навмед

مشو زکثرت عصیان زلطف حق نومید

Ки лутфи сарсар ва ту бо гунаҳ чу пркҳӣ

که لطف صرصر و تو با گنه چو پرکهی

Ба шаст ва шӯй нагардад сифеди ҷома ӣ бахт

به شست و شوی نگردد سفید جامه ی بخت

Киро ки рафтаи қалам дар ҳақаш ба рӯи сияҳӣ

که را که رفته قلم در حقش به رو سیهی

Миёна ӣ туу ҷонон ҳиҷоб ҳастӣ ту аст

میانه ی تو و جانان حجاب هستی تو است

Ба васл менарисӣ то зхўиштн нараҳе

به وصل می نرسی تا زخویشتن نرهی

Туро намӯда алойиқи асири доми бало

ترا نموده علایق اسیر دام بلا

Ба кӯш то ба таҷарруд , здом ӯ барраӣ

به کوش تا به تجرد، زدام او برهی

Хатоаст рафтан назд Карим чун бозод

خطا است رفتن نزد کریم چون بازاد

Бар остони ту вориди шудеми дасти тиҳӣ

بر آستان تو وارد شدیم دست تهی

Хатои сурӯдам , овардаам мдиҳи шаҳӣ

خطا سرودم، آورده ام مدیح شهی

Ки аз тамоми ҷаҳонаш фузӯнӣаст ва баӣ

که از تمام جهانش فزونی است و بهی

Қасими дӯзаху ҷинат , алӣ ки бо ҳабаш

قسیم دوزخ و جنت، علی که با حبش

Зиён намерасадат гарчи ғурфа ӣ гунаҳӣ

زیان نمی رسدت گرچه غرفه ی گنهی

Шҳо мдиҳ ту гӯям барои он ки ба ҳашар

شها مدیح تو گویم برای آن که به حشر

Марои зўртаҳ ӣ андӯҳу ғам , наҷоти диҳӣ

مرا زورطه ی اندوه و غم، نجات دهی

Ба хоки пои ту савганду осмони баланд

به خاک پای تو سوگند و آسمان بلند

Ки бо ғуломии ту ор оядам зшҳӣ

که با غلامی تو عار آیدم زشهی

Газофа гуфтам ва ман дар хури ғуломии ту

گزافه گفتم و من در خور غلامی تو

Ним ғулому сагатро сагами зҷону раҳе

نیم غلام و سگت را سگم زجان و رهی

« муҳӣт »ро ба ҳимояти збим эмин кун

«محیط» را به حمایت زبیم ایمن کن

Ба роҳи пари хатар охират шавад чу раҳе

به راه پر خطر آخرت شود چو رهی