Садаф дида шуд аз ашки равони дарёӣ

صدف دیده شد از اشک روان دریایی

Ба ҳавои гуҳари лаъли равони бахшойӣ

به هوای گهر لعل روان بخشایی

Ҷӯии хӯн гар равад аз дида , ба домон шояд

جوی خون گر رود از دیده، به دامان شاید

Ки ба рафт аз назари сарви сеӣ болоӣ

که به رفت از نظر سرو سهی بالایی

Ғами ишқ ту харидем , ба нақди дили ҷон

غم عشق تو خریدیم، به نقد دل جان

Кас накардааст азин хўбтрки савдое

کس نکرده است ازین خوبترک سودایی

Ғарқа ӣ баҳри ғам ишқ натарсад збло

غرقه ی بحر غم عشق نترسد زبلا

Нӯҳро нест зтўФони балои парвое

نوح را نیست زطوفان بلا پروایی

Таии водии хатарноки пурошӯби талаб

طی وادی خطرناک پرآشوب طلب

Натавон бе мадади роҳбари бенаӣ

نتوان بی مدد راهبر بینایی

Дӯш дар майкада дар олам мастӣ ме гуфт

دوش در میکده در عالم مستی می گفت

Бо дил аз каф шуда ӣ хеши бути тарсое

با دل از کف شده ی خویش بت ترسایی

наметавон ёфтан аз ҳолати имрӯзии шайх

می توان یافتن از حالت امروزی شیخ

Кини сияҳ дил набӯд муътақиди фардое

کین سیه دل نبود معتقد فردایی

Малики алърш гувоҳаст ки баъд аз Аҳмад

ملک العرش گواه است که بعد از احمد

Ҷуз алӣ нест марои роҳбару мавлое

جز علی نیست مرا راهبر و مولایی

То қавии дил ба таваллоӣ алӣ гашта « муҳӣт »

تا قوی دل به تولّای علی گشته «محیط»

Нест аз душманӣ на фалакаши парвое

نیست از دشمنی نه فلکش پروایی