Дилам ки буд золоиши табиати пок

دلم که بود زآلایش طبیعت پاک

Гирифтаи гирди кудурат аз ин нишемани хок

گرفته گرد کدورت از این نشیمن خاک

Малули гаштам аз ин ҳамРаҳон сусти Аннан

مَلول گشتم از این همرهان سست عنان

Куҷоаст роҳи навардии муҷаррадии чолок

کجا است راه نوردی مُجرّدی چالاک

Агар аз ин тани хокӣ сафар кунӣ эй дил

اگر از این تن خاکی سفر کنی ای دل

Нахуст гом наҳй пой бар сари афлок

نخست گام نهی پای بر سر افلاک

Баланду пасти ҷаҳон эй рафиқ бисёр аст

بلند و پست جهان ای رفیق بسیار است

Гуҳӣ ба чархи барад ки гузорати брхок

گهی به چرخ برد که گذارت برخاک

Чу нестӣаст саранҷом , ҳарчӣ пеш ояд

چو نیستی است سرانجام، هرچه پیش آید

Ба ҳар тариқ ки бошӣ мадори дили ғамнок

به هر طریق که باشی مدار دل غمناک

Ба ёваи абри баҳорӣ ба диҷла май борад

به یاوه ابر بهاری به دجله می بارد

Ба роҳи бодияи лаб ташнагон шуданд ҳалок

به راه بادیه لب تشنگان شدند هلاک

Равоқи савмиъаро он замон шикаст омад

رواق صومعه را آن زمان شکست آمد

Ки саркашед ба авҷи сипеҳри торами ток

که سرکشید به اوج سپهر طارم تاک

Накӯаст ҳарчӣ кунад длстон чаҳ ҷавр ва чаҳ меҳр

نکو است هرچه کند دِلستان چه جور و چه مهر

Хушаст он чаҳ диҳад ӯ , чаҳ заҳр ва чаҳ тирёк

خوش است آن چه دهد او، چه زهر و چه تریاک

Ба кеши аҳли карами кофарӣ , агар эй дил

به کیش اهل کرم کافری، اگر ای دل

Кунӣ ба роҳи азизони збзли ҷони имсок

کنی به راه عزیزان زبذل جان امساک

Гарм расад ба гиребони ҷома ӣ ҷони даст

گرم رسد به گریبان جامه ی جان دست

Кунам ба рӯзи фироқи ту то ба домони чок

کنم به روز فراق تو تا به دامان چاک

Ману хаёли хилофи ризои ту , ҳайҳот !

من و خیال خلاف رضای تو، هیهات!

Туу ҳавои ҳусӯли муроди ман ? ҳошок

تو و هوای حصول مراد من؟ حاشاک

зи Ямани дӯстии бандагони хусрави дайн

ز یُمن دوستی بندگان خسرو دین

зи душмании замона , маро набошад бок

ز دشمنی زمانه، مرا نباشد باک

Вале ҳақи ҳасани бен алӣ , шаҳи кунин

ولیّ حق حسن بن علی، شه کونین

Эмоми ёздаҳум , сибти хоҷа ӣ лўлок

امام یازدهم، سبط خواجه ی لولاک

Бузурги ояти яздон ки дараки зотш ро

بزرگ آیت یزدان که درک ذاتش را

Тавон намӯдангар зот ҳақ шавад идрок

توان نمودن گر ذات حق شود ادراک

Хдиўи куну макон , шаҳсавори мски вуҷӯд

خدیو کون و مکان، شهسوار مسک وجود

Ки бастаи силсила ӣ коинот бар фитрок

که بسته سلسله ی کائنات بر فتراک

Шҳо вуҷӯди ду олам туфайл ҳастӣ ту аст

شها وجود دو عالم طُفیل هستی تو است

Ту асли файзӣу арвоҳи оламин , Фдок

تو اصل فیضی و ارواح عالمین، فداک

Ба лутфи ом ту дорад « муҳӣт » чашми умед

به لطف عام تو دارد «محیط» چشم امید

Дар он замон ки сипорад тариқи тираи муғок

در آن زمان که سپارد طریق تیره مغاک