Он қавии панҷа ки озурдани дил ҳоаст фанаш

آن قوی پنجه که آزردن دل ها است فَنَش

Улфатӣ ҳаст ниҳон бо дили ғамгини маниш

الفتی هست نهان با دل غمگین مَنش

Ҷони расида ба лаб аз даврии ҷони бахши лабаш

جان رسیده به لب از دوری جان بخش لبش

Дил ба танги омада аз ҳасрати нӯшин даҳанаш

دل به تنگ آمده از حسرت نوشین دهنش

Он ки мегуфт буд ҳосили айёми дамӣ

آن که می گفت بود حاصل ایام دمی

Гашти зонФоси хуши дӯсти мубарҳани суханаш

گشت زانفاس خوش دوست مُبَرهَن سخنش

Ҳар ки дорад чу ту зебои руху некӯи қомат

هر که دارد چو تو زیبا رخ و نیکو قامت

Нест ҳоҷат ба гули гулшану сарви чаманаш

نیست حاجت به گل گلشن و سرو چمنش

Гар ба фирдавс барандаш ғам ғурбат дорад

گر به فردوس بَرَندش غم غُربت دارد

Неки бахтӣ ки сарви кӯй ту бошад ватанаш

نیک بختی که سرو کوی تو باشد وطنش

Дӯш дар тарафи чамани булбул шайдо ме гуфт

دوش در طرف چمن بلبل شیدا می گفت

Нав баҳор омаду афзуди ғамами зомднш

نو بهار آمد و افزود غمم زآمدنش

Боғ монад ба сафи Марӣаи лолау гул

باغ ماند به صف ماریه لاله و گل

Ба шаҳидон ба хӯни ғарқа ӣ гулгуни кафанаш

به شهیدان به خون غرقه ی گلگون کفنش

Абр дар мотами саққоӣ шаҳидон гиряд

ابر در ماتم سقّای شهیدان گرید

Ки ҳамаи умр буд дида ӣ гирён чу маниш

که همه عمر بود دیده ی گریان چو منش

Нури ҳақи моҳ банӣ ҳошим , аббос ки ҳаст

نور حق ماه بنی هاشم، عباس که هست

Меҳр ӯ шамъу дили ҷамъи муҳибони лаганаш

مهر او شمع و دل جمع محبان لگنش

Зӯри бозуии ядуллоҳ , Абулфазл ки ҳаст

زور بازوی یدالله، ابوالفضل که هست

Чанги зрғоми қазои панҷа ӣ душмани шиканаш

چنگ ضرغام قضا پنجه ی دشمن شکنش

Ҳомили рояту мейри сипаҳи ишқ ки дошт

حامل رایت و میر سپه عشق که داشت

Қӯти сайли аҷали ҳиммати бунёди куниш

قوت سیل اجل همت بنیاد کنش

Дасташ аз тан ки буриданд ба кафи муҳкам буд

دستش از تن که بریدند به کف محکم بود

Риштаи бандагӣу меҳри эмоми змнш

رشته بندگی و مهر امام زمنش

Гуфт дар мотам ӯ шоҳи шаҳидони гирён

گفت در ماتم او شاه شهیدان گریان

Дид афтода чу дар маъракаи пурхӯни баданаш

دید افتاده چو در معرکه پرخون بدنش

Шуд кунун қатъи умеди ман ва пуштам бишикаст

شد کنون قطع امید من و پشتم بشکست

Баъд аз ин вой ба ҳоли дилу ранҷу мҳнш

بعد از این وای به حال دل و رنج و محنش

Аз хаёли ту ба шуд хоби зчшми ман ва хуфт

از خیال تو به شد خواب زچشم من و خفت

Он ки аз бими ту бедории шаб буд фанаш

آن که از بیم تو بیداری شب بود فنش

Ёдам омад лаби хушкидау чашмони турш

یادم آمد لب خشکیده و چشمان ترش

Ҷигари сӯхта аз ғами дили хӯн аз ҳузнаш

جگر سوخته از غم دل خون از حزنش

Ба Фрот омад то оби баради сӯии хайём

به فرآت آمد تا آب برد سوی خیام

Баҳри ёрони ҷгрсўхтаҳи мумтаҳанаш

بهر یاران جگرسوختهٔ ممتحنش

Кард кафи зоби пару барад ба наздики даҳон

کرد کف زآب پر و برد به نزدیک دهان

Буд хушкидаи забон чун зътш дар даҳанаш

بود خشکیده زبان چون زعطش در دهنش

Ҷилвагар гашти лаби хушки бародар бар ӯ

جلوه گر گشت لب خشک برادر بر او

Тоза шуд андӯҳи деринау ранҷи куҳанаш

تازه شد اندوه دیرینه و رنج کهنش

Рехти об аз кафу лаби ташна бурун шуд зФрот

ریخت آب از کف و لب تشنه برون شد زفرات

Суханӣ гуфт ки оташ зада дар ҷони суханаш

سخنی گفت که آتش زده در جان سخنش

Гуфт ин шарт вафо нест ки ман об хӯрам

گفت این شرط وفا نیست که من آب خورم

Сӯхтаи зода ӣ Заҳрои зътши ҷону таниш

سوخته زاده ی زهرا زعطش جان و تنش

зи он набардаши шаҳи дайни сӯии шаҳидон дигар

ز آن نبردش شه دین سوی شهیدان دگر

Ки масир нашуд аз маърака бар доштанаш

که مسیر نشد از معرکه بر داشتنش

Баргирафтан натавон пайкари он куштаи зхок

برگرفتن نتوان پیکر آن کشته زخاک

Ки на тани монда ба ҷо ва на ба тани перҳанаш

که نه تن مانده به جا و نه به تن پیرهنش

Ҳар ки дар мотами аббоси бгрид чу « муҳӣт »

هر که در ماتم عباس بگرید چو «محیط»

Ҳаст умеди шафоати зи ҳусайну ҳасанаш

هست امید شفاعت ز حسین و حسنش