Паии харобии дили сайли ишқ бунён кун

پی خرابی دل سیل عشق بنیان کن

Расед ва кунад збнён банноӣ ҳастӣ ман

رسید و کند زبنیان بنای هستی من

Агар чаҳ кард харобами хушам ки ме донам

اگر چه کرد خرابم خوشم که می دانم

Паии иморати ҷон буд ин харобии тан

پی عمارت جان بود این خرابی تن

Ҳиҷоби чеҳра ӣ ҷонони вуҷӯди хокӣ ту аст

حجاب چهره ی جانان وجود خاکی تو است

Бар ин ҳиҷоби шарории збрқи ғайрати зан

بر این حجاب شراری زبرق غیرت زن

Муқайядони табиат асир ҷовиданд

مقیّدان طبیعت اسیر جاویدند

Хушо ба ҳолати озодагони қайди шикан

خوشا به حالت آزادگان قید شکن

Ки рустаанд зқиди аволими касрат

که رَسته اند زقید عوالم کثرت

Фазои хилвати таҷредашон буд мأмн

فضای خلوت تجریدشان بود مأمن

Расидаанд бидонҷо зимни ҳиммати ишқ

رسیده اند بدانجا زیُمن همت عشق

Ки менагардадашон шаку риби пиромн

که می نگرددشان شک و ریب پیرامن

Аз ин азизони ушшоқ Карбалоаст мурод

از این عزیزان عشاق کربلا است مراد

Ки моликон нуфусанду торакони бадан

که مالکان نفوسند و تارکان بدن

Марои зўоқъаҳ ӣ Карбало ба ёд омад

مرا زواقعه ی کربلا به یاد آمد

Ҳадиси мотами ҷонсӯзи қосими ибни ҳасан

حدیث ماتم جانسوز قاسم ابن حسن

Ба ҳайратам ки кадомин ғамаш кунам тақрир

به حیرتم که کدامین غمش کنم تقریر

Ки буд ӯро беруни зҳди балоу мҳн

که بود او را بیرون زحد بلا و محن

Ба шарҳи мотам ӯ нест ҳоҷати гуфтор

به شرح ماتم او نیست حاجت گفتار

Тавон зъшрти ваии пай ба мотамаши бурдан

توان زعشرت وی پی به ماتمش بردن

Бисоти ъушрат ӯ буд хоки қурбонгоҳ

بساط عشرت او بود خاک قربانگاه

Висоли дӯсти шаҳодат , либоси айши кафан

وصال دوست شهادت، لباس عیش کفن

Ҳинои шодӣ ӯ хӯни дидау дили риш

حنای شادی او خون دیده و دل ریش

Сурӯди айшаши афғону нолау шеван

سرود عیشش افغان و ناله و شیون

Гуҳи видоъаш бо он ҳамаи таҳаммулу сабр

گه وداعش با آن همه تحمل و صبر

Фитод бехабар аз хештани эмоми змн

فتاد بی خبر از خویشتن امام زمن

Дареғу оҳ аз он дам ки дар сафи ҳиҷо

دریغ و آه از آن دم که در صف هیجا

Нишони санги ситами гашти он латифи бадан

نشان سنگ ستم گشت آن لطیف بدن

зи манҷаниқи ситами санги бас бар ӯ борид

ز منجنیق ستم سنگ بس بر او بارید

Шикастатар здлши гашти устихон дар тан

شکسته تر زدلش گشت استخوان در تن

Надошт тоби саворӣ , кашид пои зркоб

نداشت تاب سواری، کشید پا زرکاب

зи пушти зини самандаш ба хок шуд маскан

ز پشت زین سمندش به خاک شد مسکن

Ба захм беҳад ӯ хоки гашти марҳам на

به زخم بی حد او خاک گشت مرهم نه

Ба моҳи талъат ӯ меҳр буд соя фикан

به ماه طلعت او مهر بود سایه فکن

Ба пурсиши ғам ӯ хок кард дилҷӯе

به پرسش غم او خاک کرد دلجویی

Ба шарҳи ҳолати ваии захм боз кард даҳан

به شرح حالت وی زخم باز کرد دهن

Ба хонд хусрави ушшоқро ки баргирад

به خواند خسرو عشاق را که برگیرد

зи хоки мақдам ӯ зоди раҳи гуҳ рафтан

ز خاک مقدم او زاد ره گه رفتن

Амири қофила ӣ ишқ омадаш бар сар

امیر قافله ی عشق آمدش بر سر

Сараш зхок гирифту ниҳод бар доман

سرش زخاک گرفت و نهاد بر دامن

зи оби дидаи бшстни зчҳраҳи гирду ғубор

ز آب دیده بشستن زچهره گرد و غبار

Ба гиря гуфт эй нури дида итар ман

به گریه گفت ای نور دیده ی تر من

Гар он буд ки ба хуонеи маро ба ёрии хеш

گر آن بود که به خوانی مرا به یاری خویش

Кунам иҷобату ёрии нёрмт кардан

کنم اجابت و یاری نیارمت کردن

« муҳӣт » хост чаҳ шарҳ мусӣбаташ гуяд

«محیط» خواست چه شرح مصیبتش گوید

Расед барқи ғаму сӯхти нутқро хирман

رسید برق غم و سوخت نطق را خرمن