Агар знтқаҳ ӣ мавҳум , омадаи даҳанӣ

اگر زنطقه ی موهوم، آمده دهنی

Даҳон туаст дар он нуқтаи ҳам буд суханӣ

دهان تو است در آن نقطه هم بود سخنی

Намӯд лаъли ту исботи зоти ҷавҳари фард

نمود لعل تو اثبات ذات جوهر فرد

Равоаст бӯса задан бар чунин лабу даҳанӣ

روا است بوسه زدن بر چنین لب و دهنی

Ситораи сони ҳамаи чашми фалаки сифати ҳамаи гӯш

ستاره سان همه چشم فلک صفت همه گوش

Ки байнами он даҳан ва бишинавам аз он суханӣ

که بینم آن دهن و بشنوم از آن سخنی

Латифи пайкар ӯ , зон надошт соя ки буд

لطیف پیکر او، زآن نداشت سایه که بود

Зҷони зиндаи дилонаши латифтар баданӣ

زجان زنده دلانش لطیف تر بدنی

Бар ӯ чу яздони ташриф мкрмт пӯшоанд

بر او چو یزدان تشریف مَکرَمت پوشاند

Наҳуфт куну маконро даруни перҳанӣ

نهفت کون و مکان را درون پیرهنی

Ту шамъи анҷумании дигарон чу парвона

تو شمع انجمنی دیگران چو پروانه

Агар кунанд накӯёни шаҳри анҷуманӣ

اگر کنند نکویان شهر انجمنی

Қади ту сарв , дили ошиқон буд чаманаш

قد تو سرو، دل عاشقان بود چمنش

Ки дидааст чунин сарвӣ ва чунин чаманӣ

که دیده است چنین سروی و چنین چمنی

зи шонаи зулфи шикан дар шикан , мазан барҳам

ز شانه زلف شکن در شکن، مزن برهم

Ки ошиёнаи мурғ дилӣаст ҳар шиканӣ

که آشیانه مرغ دلی است هر شکنی

Маро ба машки хутан бо ту эҳтиёҷӣ нест

مرا به مشک ختن با تو احتیاجی نیست

Ки чини зраҳ ӣ ту ҳаст машкро хутанӣ

که چین ظره ی تو هست مُشک را ختنی

Ҳикояти дил дармондааст варта ӣ ишқ

حکایت دل درمانده است ورطه ی عشق

Шунидае ту агар , шарҳи мӯрӣу лаганӣ

شنیده ای تو اگر، شرح موری و لگنی

Маро бибин ки кунам кӯҳи роҳи нолаи зҷоӣ

مرا ببین که کنم کوه راه ناله زجای

Махон фасона , казин пеш буд кӯҳканӣ

مخوان فسانه، کزین پیش بود کوهکنی

Ба олимӣ нафурӯшам туро ки натавон дод

به عالمی نفروشم ترا که نتوان داد

Гарони баҳои гуҳариро , ба камтарини саманӣ

گران بها گهری را، به کمترین ثمنی

Ғариб олам хокем , солҳо ба гузашт

غریب عالم خاکیم، سال ها به گذشت

Дар ин диёр надидам мардуми ватанӣ

در این دیار ندیدم مردم وطنی

Ману мадоеҳи хатми русул , шаҳи лўлок

من و مدایح ختم رسل، شه لولاک

Ки нест хуштар азин шева , дар замонаи фаннӣ

که نیست خوشتر ازین شیوه، در زمانه فنی

Нахусти файзи азали аввалин таҷаллии ҳақ

نخست فیض ازل اولین تجلی حق

Ки ӯаст мазҳари файёзи кул , ба ҳар змнӣ

که او است مظهر فیّاض کُل، به هر زمنی

Набии ?маккеии уммии Муҳамади арабӣ

نبیّ مکّی امیّ محمد عربی

Ки ҳаст иллати эҷод ҳар равону танӣ

که هست علت ایجاد هر روان و تنی

« муҳӣт » модҳи Аҳмад худоӣ бошаду бас

«محیط» مادح احمد خدای باشد و بس

Мдиҳи ҳазрат ӯ нест , ҳақи ҳам чу манӣ

مدیح حضرت او نیست، حق هم چو منی