Тиҳии зхўишму саршори он чунон аз дӯст

تهی زخویشم و سرشار آن چنان از دوست

Кигар зпўсти броим ҳар он чаҳ бинӣ ӯст

که گر زپوست برآیم هر آن چه بینی اوست

Змн мапурс баду неки вазъи олам ро

زمن مپرس بد و نیک وضع عالم را

Ки ҳарчӣ дар назар ояд маро тамом накӯаст

که هرچه در نظر آید مرا تمام نکوست

Накӯаст ҳарчӣ даройади маро ба пеши назар

نکو است هرچه درآید مرا به پیش نظر

Ки ҳеҷ пеш назар на?идм ба ҷузи рухи дӯст

که هیچ پیش نظر نایدم به جز رخ دوست

Зъшқ рӯй туам манъ мекунад зоҳид

زعشق روی توام منع می کند زاهد

Биё ва рӯй нигаҳ кун ки сахттар аз рӯаст

بیا و روی نگه کن که سخت تر از روست

Ҳадиси дӯстии зулфи ту рӯзӣ задам ва май хорон

حدیث دوستی زلف تو روزی زدم و می خواران

Чу хуб дарнигарӣ достони санг ва сабуаст

چو خوب در نگری داستان سنگ و سبوست

Ба чунин зулфи ту рӯзӣ ба шухии даст

به چنین زلف تو روزی به شوخی دست

Гузашти умрӣу дастам ҳануз ғолия бӯаст

گذشت عمری و دستم هنوز غالیه بوست

Ба чини зулфи ту дил рафт ва рӯзгорӣ шуд

به چین زلف تو دل رفت و روزگاری شد

Хабар надорам азу дар кадоми ҳалқа ӣ мӯаст

خبر ندارم ازو در کدام حلقه ی موست

Марои тлқи хотир ба сарв болоӣ аст

مرا تلق خاطر به سرو بالایی است

Ки банда ӣ қад ӯ ҳар чаҳ сарв бар лаб ҷӯаст

که بنده ی قد او هر چه سرو بر لب جوست

Маро табӣаст ки ҳар чиз ӯ буд некӯ

مرا تبی است که هر چیز او بود نیکو

Накӯтар аз ҳамаи ин як буд ки некӯ хуаст

نکوتر از همه این یک بود که نیکو خوست

Ғулом ҳалқа бигӯашон ани бутам ки сипеҳр

غلام حلقه بگوشان ان بتم که سپهر

Фитода дар хами чавгони қудраташ чун гӯаст

فتاده در خم چوگان قدرتش چون گوست

Вале эзад бе чун алии шаҳи мардон

ولی ایزد بی چون علی شه مردان

Ки мазҳари ҳақу дасту забон ва дида ӯст

که مظهر حق و دست و زبان و دیدهٔ اوست

« муҳӣт » тарки влоӣ алӣ нахоҳад гуфт

«محیط» ترک ولای علی نخواهد گفت

Ба ҷурми ишқ агар бар кунандаш аз сари пӯст

به جرم عشق اگر بر کنندش از سر پوست