Се чизи аҳли талабро буд нишони саодат

سه چیز اهل طلب را بود نشان سعادت

Хулӯси нияту қалби салиму сидқи иродат

خلوص نیت و قلب سلیم و صدق ارادت

На бандагӣаст ки мар , даврӣасту нафаси парастӣ

نه بندگی است که مر، دوری است و نفس پرستی

Збими дӯзаху шавқ ҷинон кунӣ чу ибодат

زبیم دوزخ و شوق جنان کنی چو عبادت

Табиати сабъӣ ғолибаст то ба ниҳодат

طبیعت سبعی غالب است تا به نهادت

Гумон мабар ки сӯии одамӣу аҳли саодат

گمان مبر که سوی آدمی و اهل سعادت

Дили шикаста ба дасти ору дарди ишқ ки гардад

دل شکسته به دست آر و درد عشق که گردد

Дилати мақоми ҳақ ва оядат худо ба ибодат

دلت مقام حق و آیدت خدا به عبادت

Зҳоли исоу қоруни падеди гашт ки тан ро

زحال عیسی و قارون پدید گشت که تن را

Барад ба чархи таҷарруд , кашад ба хоки зиёдат

برد به چرخ تجرد، کشد به خاک زیادت

Ғами фироқи туами кишт ва зинда кард висолат

غم فراق توام کشت و زنده کرد وصالت

Фироқу васл ту омад , далели мӯату аъодт

فراق و وصل تو آمد، دلیل موت و اعادت

Куҷо қабул шавад даъвии худои парастӣ

کجا قبول شود دعوی خدای پرستی

Аз он ки нафас парастӣ намӯда шевау одат

از آن که نفس پرستی نموده شیوه و عادت

Набӯд номи зодм ки буд Сайиди бтҳо

نبود نام زآدم که بود سید بطحا

Набии хотам ва будаш ба коиноти сиёдат

نبی خاتم و بودش به کائنات سیادت

Бидон расида ки хонанд ғолиш чу насирӣ

بدان رسیده که خوانند غالیش چو نصیری

зи бас ки шоҳи парастӣ « муҳӣт »ро шудаи одат

ز بس که شاه‌پرستی «محیط» را شده عادت