Он шоҳиди мақсӯд ки дар пардаи ниҳон буд

آن شاهد مقصود که در پرده نهان بود

Дӯшина ӣ бар дида ӣ ман , ҷилваи кунон буд

دوشینه ی بر دیده ی من، جلوه کنان بود

Нӯшин лабу рахшони руху зулф ба хам ӯ

نوشین لب و رخشان رخ و زلف به خم او

Нури басару тоби дилу қӯти равон буд

نور بصر و تاب دل و قوت روان بود

Хондам мау меҳраш ба никуӣ чу бидидам

خواندم مه و مهرش به نکویی چو بدیدم

Беҳтари зи мау меҳр , на ин буд ва на он буд

بهتر ز مه و مهر، نه این بود و نه آن بود

Май хўондмиши моҳ агар , моҳи сухангӯ

می خواندمیش ماه اگر، ماه سخنگو

намегуфтамяш сарв , агар сарви равон буд

می گفتمیش سرو، اگر سرو روان بود

Бедор шуд аз хоб чу чашмон ту шуд боз

بیدار شد از خواب چو چشمان تو شد باز

Ҳар фитна ӣ хобида ки дар малики замон буд

هر فتنه ی خوابیده که در ملک زمان بود

Худро нигаҳ аз фитна ӣ айём , тавон дошт

خود را نگه از فتنه ی ایام، توان داشت

Вази ?наргаши фаттони ту , эмин натавон буд

وز نرگش فتان تو، ایمن نتوان بود

Ҳар суд ки гуфтанд ба бозор ҷаҳон ҳаст

هر سود که گفتند به بازار جهان هست

Дидем ба ҷузи суди ғамати ҷумлаи зиён буд

دیدیم به جز سود غمت جمله زیان بود

Маъзӯри ҳамеи дор агар бе худ ва мастем

معذور همی دار اگر بی خود و مستیم

Ҳушёр ба даври лаб лаълат натавон буд

هشیار به دور لب لعلت نتوان بود

Гар зулфу биногваши туро халқ наме кард

گر زلف و بناگوش ترا خلق نمی کرد

Эзад , на задин ном ва на аз куфри нишон буд

ایزد، نه زدین نام و نه از کفر نشان بود

Дар ҳалқа ӣ нӯшин даҳанон , ҳарки бидидам

در حلقه ی نوشین دهنان، هرکه بدیدم

Ин млтъи ҷони бахши маниши вирди забон буд

این ملطع جان بخش منش ورد زبان بود

Рӯзӣ ки на аз моҳ на аз меҳри нишон буд

روزی که نه از ماه نه از مهر نشان بود

Равшани зтҷлии алии куну макон буд

روشن زتجلی علی کون و مکان بود

Ваҷҳи аллоҳи боқӣ ки аён шуд зшҳўдш

وجه الله باقی که عیان شد زشهودش

Он шоҳиди ғайбӣ ки пас бардаи ниҳон буд

آن شاهد غیبی که پس برده نهان بود

Мӯсо ар неи гӯй , чаҳ дар тавр даромад

موسی ار نی گوی، چه در طور درآمد

Нурӣ ки таҷаллӣ бар он буд , ҳамон буд

نوری که تجلی بر آن بود، همان بود

Бо киштии худ худ Нӯҳи зҳмлш суханӣ гуфт

با کشتی خود خود نوح زحملش سخنی گفت

Зон рӯй зтўФони ҳаводис , ба амон буд

زان روی زطوفان حوادث، به امان بود

Оташ ба халили аллоҳ аз он баради саломат

آتش به خلیل الله از آن برد سلامت

Гардид ки ҳуби ълиши ҷавшани ҷон буд

گردید که حبّ علیش جوشن جان بود

Савти хуши Довӯд ки барадии дили олам

صوت خوش داود که بردی دل عالم

Як шамааш аз файзи лабу лутфи миён буд

یک شمه اش از فیض لب و لطف میان بود

Аз шодии қурби ҳарамаш аз дили одам

از شادی قرب حرمش از دل آدم

Рафт он ғаму андӯҳ ки аз баъди ҷинон буд

رفت آن غم و اندوه که از بعد جنان بود

Чун ёфт мадад аз дам ӯ исои Марям

چون یافت مدد از دم او عیسی مریم

Ҷони бахши дамаши ғайрати оби ҳайвон буд

جان بخش دمش غیرت آب حیوان بود

Чун номи алии нақш нигин кард сулаймон

چون نام علی نقش نگین کرد سلیمان

Ҳукмаш чу қазо бар ҳама ӣ халқи равон буд

حکمش چو قضا بر همه ی خلق روان بود

Танҳо на ҳамин буд муайян , хатми русул ро

تنها نه همین بود معین، ختم رسل را

Бар хайли русули ёр , ба ҳар аҳду замон буд

بر خیل رسل یار، به هر عهد و زمان بود

Дар манқибаташ ҳар чаҳ « муҳӣт » аз дил ва ҷон гуфт

در منقبتش هر چه «محیط» از دل و جان گفت

Сидқасту яқини дон , на дурӯғ ва на гумон буд

صدق است و یقین دان، نه دروغ و نه گمان بود

Шоҳӣ ки таваллоаш буд маънии имон

شاهی که تولاش بود معنی ایمان

Кофар буд он кас ки бигӯед , на чунон буд

کافر بود آن کس که بگوید، نه چنان بود