Навиди мақдам дилдор дод , бози баҳор

نوید مقدم دلدار داد، باز بهار

Ҷаҳони пер , ҷавон шуд завҷади дигари бор

جهان پیر، جوان شد زوجد دیگر بار

Баҳор омаду баҳри нисори мақдами он

بهار آمد و بهر نثار مقدم آن

Ба боғу зоғи зкФи кишт , абри лؤлؤи бор

به باغ و زاغ زکف کشت، ابر لؤلؤ بار

Сабои Масеҳи нафаси гашту шохи Мӯсои даст

صبا مسیح نفس گشت و شاخ موسی دست

Чу байти муқаддас ва тавраст , соҳати гулзор

چو بیت مقدس و طور است، ساحت گلزار

Кунад ҳадиси гул аз ҳишмати сулаймонӣ

کند حدیث گل از حشمت سلیمانی

Ба шарҳи нағма ӣ Довӯд , лаб гушӯд ҳазор

به شرح نغمه ی داود، لب گشود هزار

Қадаҳи ниҳода ба каф , лола шуд ба тарафи чаман

قدح نهاده به کف، لاله شد به طرف چمن

Салои сархушӣ , эй суфиёни дардии хор

صلای سرخوشی، ای صوفیان دُردی خوار

Ндонмои зчаҳи хмхонаҳи хӯрда май наргис

ندانما زچه خمخانه خورده می نرگس

Ки то зхоки баромад , ба чашм дошт хумор

که تا زخاک برآمد، به چشم داشت خمار

Бишинав ғубори кудурати здл ба ршҳаҳ ӣ ҷом

بشنو غبار کدورت زدل به رشحه ی جام

Кунун ки талъати гули рост , оби оинаи дор

کنون که طلعت گل راست، آب آینه دار

Ба айш кӯшу ғанимати шумори вақти азиз

به عیش کوش و غنیمت شمار وقت عزیز

Кунун ки фитна ба хобасту офияти бедор

کنون که فتنه به خواب است و عافیت بیدار

Ба умр хеш надидам ба ғайри шоха ӣ гул

به عمر خویش ندیدم به غیر شاخه ی گل

Ки ҳеҷ шох дигар , офтоби оради бор

که هیچ شاخ دگر، آفتاب آرد بار

Баҳор агар чаҳ баҳри соли рӯҳпарвар буд

بهار اگر چه بهر سال روح پرور بود

Кунун баҳори зпирор беҳтарасту зпор

کنون بهار زپیرار بهتر است و زپار

Аз он ки дод навиди қудуми ҳазрати дӯст

از آن که داد نوید قدوم حضرت دوست

Ҷавон намӯд ҷаҳонро , завҷади дигари бор

جوان نمود جهان را، زوجد دیگر بار

Ғарази зи дӯст буд он биҳишти рӯҳонӣ

غرض ز دوست بود آن بهشت روحانی

Ки гирд раҳгузараш карда ҳури зеби изор

که گرد رهگذرش کرده حور زیب عذار

Ҳадиси тӯбоу кавсар ки шуҳра гашта буд

حدیث طوبی و کوثر که شهره گشته بود

Кноитии зқду лаъли он хуҷаста нигор

کنایتی زقد و لعل آن خجسته نگار

Сухани зи ҷинат ва дӯзах магӯ дигар воъиз

سخن ز جنت و دوزخ مگو دگر واعظ

Ки қурби дӯсти ҳама ҷинатасту баъдаши нор

که قرب دوست همه جنت است و بُعدش نار

Нишони зулфу рухи фаррухаш агар талабӣ

نشان زلف و رخ فرخش اگر طلبی

Дар ин сароча буд рӯзи равшану шаби тор

در این سراچه بود روز روشن و شب تار

Ба меҳри нисбат ӯро наме тавон додан

به مهر نسبت او را نمی توان دادن

Ки моҳи ориз ӯ рости меҳри оинаи дор

که ماه عارض او راست مهر آینه دار

Зчҳраҳи шоҳиди базми азал ниқоб гирифт

زچهره شاهد بزم ازل نقاب گرفت

Гуҳи таҷаллӣ ҳақаст ё аввалии алобсор

گه تجلی حق است یا اولی الابصار

Фурӯғи шамси ҳақиқати ҷамоли шоҳиди ғайб

فروغ شمس حقیقت جمال شاهد غیب

Ки шуд зпртўши офоқу матлаъи алонвор

که شد زپرتوش آفاق و مطلع الانوار

Хдиўи куну макони шаҳриёри арши сарир

خدیو کون و مکان شهریار عرش سریر

Ки сар ба хок дар ӯ сипеҳри рости мадор

که سر به خاک در او سپهر راست مدار

Далели раҳравони тариқи сидқу наҷот

دلیل رهروان طریق صدق و نجات

Саммии хатми русули хатми аўсёءи кбор

سمی ختم رسل ختم اوصیاء کبار

Эмоми ҷину башар , соҳиб алзмон Меҳдӣ

امام جن و بشر، صاحب الزمان مهدی

Слили аскарӣу шбли ҳайдари каррор

سلیل عسکری و شِبل حیدر کرار

Ба интизори қудумаш чу равшанони фалак

به انتظار قدومش چو روشنان فلک

Мудоми исо гардун нишин буд бедор

مدام عیسی گردون نشین بود بیدار

Ба ҳарчӣ раъй кунад дар замон , шавад мавҷӯд

به هرچه رأی کند در زمان، شود موجود

Ки ӯаст қодири билфеълу фоили мухтор

که او است قادر بالفعل و فاعل مختار

Гар ӯ на восита ӣ назми мумкиноти бадӣ

گر او نه واسطه ی نظم ممکنات بدی

Шудӣ гусастаи зиҳами ақди собиту сайёр

شدی گسسته زهم عقد ثابت و سیار

Бақои оламу одам , далел ҳастӣ ӯ аст

بقای عالم و آدم، دلیل هستی او است

Ки беравон набӯд ҷисмро саботу қарор

که بی روان نبود جسم را ثبات و قرار

Чу нур дар басару ҷон ба ҷисм дар олам

چو نور در بصر و جان به جسم در عالم

Буд наҳуфта ба зоту падед аз осор

بود نهفته به ذات و پدید از آثار

Гузар кунад бар халқ ва наме шносндш

گذر کند بر خلق و نمی شناسندش

Аз он ки дида ӣ ҳақи байнашони гирифтаи ғубор

از آن که دیده ی حق بینشان گرفته غبار

Диҳад ба боди фанои хоки ширку оби риё

دهد به باد فنا خاک شرک و آب ریا

Чу аз ниёам кашад зулфиқори оташбор

چو از نیام کشد ذوالفقار آتشبار

Муроди ҷону дили мо зуҳӯри ҳазрат ӯ аст

مراد جان و دل ما ظهور حضرت او است

Хуш аз он замон ки дил ва ҷон шаванд бархӯрдор

خوش از آن زمان که دل و جان شوند برخوردار

Нахуст манеҳӣ иқбол ӯ буд ҷбрил

نخست منهی اقبال او بود جبریل

Амини ваҳии маин пайки эзади додар

امین وحی مهین پیک ایزد دادار

Бдости нимаи шаъбони хуҷастаи мелодаш

بداست نیمه شعبان خجسته میلادش

Ба соли ду сад ва панҷоҳ ва панҷ ё ки чаҳор

به سال دو صد و پنجاه و پنج یا که چهار

Марои зкҷ рӯй чархи шиква ҳо бошад

مرا زکج روی چرخ شکوه ها باشد

Ки шарҳ он натавон солҳо яке зҳзор

که شرح آن نتوان سال ها یکی زهزار

Ба арз ҳол набошад « муҳӣт »ро ҳоҷат

به عرض حال نباشد «محیط» را حاجت

Ки шоҳи воқиф ҳоласту кошифи асрор

که شاه واقف حال است و کاشف اسرار