Чун моҳи рахт ба хоби байнам

چون ماه رخت به خواب بینم

Дар тираи шаби офтоби байнам

در تیره شب آفتاب بینم

Ман он чаҳ кунам гуноҳ бошад

من آن چه کنم گناه باشد

Ту он чаҳ кунӣ савоби байнам

تو آن چه کنی ثواب بینم

Дар даври лабат , мудоми худ ро

در دور لبت، مدام خود را

Сархуши зшроби байнам

سرخوش زشراب بینم

Чун чашми туро ба ёди орм

چون چشم تو را به یاد آرم

Дар худ асари шароби ноби байнам

در خود اثر شراب ناب بینم

Дилро ба хами каманди зулфат

دل را به خم کمند زلفت

Пайваста ба печу тоби байнам

پیوسته به پیچ و تاب بینم

Аз шуъла ӣ оташини изорат

از شعله ی آتشین عذارت

Мурғи дилу ҷони кабоби байнам

مرغ دل و جان کباب بینم

Гирам ки шавам зоҳли дӯзах

گیرم که شوم زاهل دوزخ

Бо ёди ту кӣ азоби байнам

با یاد تو کی عذاب بینم

Дилро бар чоҳи ғабғаби ту

دل را بر چاه غبغب تو

Дар варта ӣ изтироби байнам

در ورطه ی اضطراب بینم

Ҳамвора миёни ҷону ҷонон

همواره میان جان و جانان

Чун ҳастӣ худ ҳиҷоби байнам

چون هستی خود حجاب بینم

Фархундаи дамӣ ки хона ӣ тан

فرخنده دمی که خانه ی تن

Аз сайли аҷали хароби байнам

از سیل اجل خراب بینم

Шодами дами марг чун дар он дам

شادم دم مرگ چون در آن دم

Хуррами рухи ту пари оби байнам

خرّم رخ تو پر آب بینم

Шоҳӣ ки збҳри ҳиммат ӯ

شاهی که زبحر همت او

Гардун чу яке ҳубоби байнам

گردون چو یکی حباب بینم

Бо файзи туроби остонаш

با فیض تراب آستانش

Оби ҳайвони сроби байнам

آب حیوان سرآب بینم

Бо ҳуби алӣ « муҳӣт » дар ҳашар

با حبّ علی «محیط» در حشر

Бовар манимо азоби байнам

باور منما عذاب بینم