Буи ҷон ояд зтори мӯии ту

بوی جان آید زتار موی تو

Зинда дорад олимиро буии ту

زنده دارد عالمی را بوی تو

Гар набошад қиблаи ҷонои кӯии ту

گر نباشد قبله جانا کوی تو

Аз чаҳ бошад рӯй олами сӯии ту

از چه باشد روی عالم سوی تو

Хат каъба ёфтам , аз қутби дил

خط کعبه یافتم، از قطب دل

Рост бошад бо хами абрӯии ту

راست باشد با خم ابروی تو

Баси дили хунин бар ӯ овехта

بس دل خونین بر او آویخته

Шуд чу шохи арғавони гесуии ту

شد چو شاخ ارغوان گیسوی تو

Нест домӣ дар раҳи аҳли назар

نیست دامی در ره اهل نظر

Сахттар аз ҳалқаҳои мӯии ту

سخت تر از حلقه های موی تو

Дар барам дил аз тараб ояд ба рақс

در برم دل از طرب آید به رقص

Чун ба хотир оварам паҳлавии ту

چون به خاطر آورم پهلوی تو

Гар набӯдӣ оби лаъли дилкашат

گر نبودی آب لعل دلکشت

намезадӣ оташ ба олами хуии ту

می زدی آتش به عالم خوی تو

Шуд зФизи остони бӯсии шоҳ

شد زفیض آستان بوسی شاه

Ҷони Фзои лаъли лаби некӯии ту

جان فزا لعل لب نیکوی تو

Шоҳи даравишон ки аз хок дараш

شاه درویشان که از خاک درش

Ҳаст файзии обу ранг рӯй ту

هست فیضی آب و رنگ روی تو

Ҳақ прессатонро набошад ё алӣ

حق پرستان را نباشد یا علی

Дар ду олам рӯй дили ҷузи сӯии ту

در دو عالم روی دل جز سوی تو

Зиндаи гирдами баъди риҳлатгар вазад

زنده گردم بعد رحلت گر وزد

Бар мазори ман насими кӯии ту

بر مزار من نسیم کوی تو

Нест эй дасти худои кории шигифт

نیست ای دست خدا کاری شگفت

Дар зхибр кандан аз неруии ту

در زخیبر کندن از نیروی تو

наметавонад кӯҳро кандан зҷоӣ

می تواند کوه را کندن زجای

Қувва ӣ сари панҷау бозуии ту

قوه ی سر پنجه و بازوی تو

эй ҳужабри беша ӣ дайн бо велот

ای هژبر بیشه ی دین با ولات

Ҳамла бар шерон кунад оҳӯии ту

حمله بر شیران کند آهوی تو

Шодмон гардад , дами риҳлат « муҳӣт »

شادمان گردد، دم رحلت «محیط»

Зонка дар он дам бибинад рӯй ту

زانکه در آن دم ببیند روی تو