Сеюмин рӯзи шаъбон шудаи толеъи он моҳ

سومین روز شعبان شده طالع آن ماه

Ки буд талъати ваии матлаъи анвори алоа

که بود طلعت وی مطلع انوار الاه

Пуртӯй ҳаст зи рухшандаи Рахш , равшани субҳ

پرتوی هست ز رخشنده رُخش، روشن صبح

Аз саводи хами мӯяши асарии шоми сиёҳ

از سواد خم مویش اثری شام سیاه

Қиссаи ҳасани ту ҳиммати ушшоқи Рахш

قصه حسن تو همّت عشّاق رُخش

Достонӣаст ки машҳур буд , дар афвоҳ

داستانی است که مشهور بود، در افواه

Шарҳ мӯяш натавон гуфтан , дар муддати умр

شرح مویش نتوان گفتن، در مدت عمر

Зонка ин қисса дароз ояду муддати кӯтоҳ

زانکه این قصه دراز آید و مدت کوتاه

Зкҷо мерасад ин қофилаи солори нуфус

زکجا می رسد این قافله سالار نفوس

Ки ду сад қофилаи ҷони омада бо ваии ҳамроҳ

که دو صد قافله جان آمده با وی همراه

Аз паии чашми бадаши номи нҳодстми ма

از پی چشم بدش نام نهادستم مه

Варна аксӣ буд аз меҳри Рахш , рахшони моҳ

ورنه عکسی بود از مهر رُخش، رخشان ماه

Оташ аз ёди Рахши гашти гулистон ба халил

آتش از یاد رخش گشت گلستان به خلیل

Шуд хаёли зқнши ҳамдами Юсуф дар чоҳ

شد خیال ذقنش همدم یوسف در چاه

Оятӣ ҳаст здстш , яд Байзоӣ кулем

آیتی هست زدستش، ید بیضای کلیم

НФҳаҳ ӣ аз дами қудсяш , дами рӯҳи аллоҳ

نفحه ی از دم قدسیش، دم روح الله

Даргааши киштӣ Нӯҳаст ба дарёии вуҷӯд

درگهش کشتی نوح است به دریای وجود

Дафъи тӯфони Фтнро буд он малики паноҳ

دفع طوفان فتن را بود آن ملک پناه

Манбаи оби бақои омадаи хоки раҳ ӯ

منبع آب بقا آمده خاک ره او

Хизрро бӯда ба ҳар марҳалаи ваии ҳодии роҳ

خضر را بوده به هر مرحله وی هادی راه

Ғайрати тӯбои кавсар , қаду лаъли лаб ӯ аст

غیرت طوبی کوثر، قد و لعل لب او است

Сайиди халили ҷавонон биҳиштаст он шоҳ

سید خلیل جوانان بهشت است آن شاه

« хираи аллоҳи ман алхлқи абӣ » гуфта ӣ ӯ аст

«خیرة الله من الخلق ابی» گفته ی او است

Шҳдоллаҳи бълўи насабаши сидқи гувоҳ

شهدالله بعلو نسبش صدق گواه

Мустафо дар ҳақ ӯ гуфта « ҳусайни манӣ »

مصطفی در حق او گفته «حسینّ منّی»

Нафас худ хонду абоабдиллоҳ

نفس خود خواند و اباعبدالله

То физойам шарафи арши барин , ме гӯям

تا فزایم شرف عرش برین، می گویم

Бошадаш арши барин , фарши мубораки даргоҳ

باشدش عرش برین، فرش مبارک درگاه

Қарнҳо пеши зи одам ба ниҳон буду аён

قرن ها پیش ز آدم به نهان بود و عیان

Соли умраш будӣ , ҳафт фузун аз панҷоҳ

سال عمرش بودی، هفت فزون از پنجاه

Ҳар киро , зод маъодаст влоиш чу « муҳӣт »

هر که را، زاد معاد است ولایش چو «محیط»

Дар ҷинони ҷой буд ,гар будаш кӯҳи гуноҳ

در جنان جای بود، گر بودش کوه گناه