Барраанд қайди ишқам , зи балои порсое

برهاند قید عشقم، ز بلای پارسایی

Ки аз ин хуҷастаи қайдам , надиҳади худои раҳоӣ

که از این خجسته قیدم، ندهد خدا رهایی

Талаби салоҳу тақво , накунед дигар аз мо

طلب صلاح و تقوی، نکنید دیگر از ما

Ки з ошиқон наёяд , раҳи расми порсое

که ز عاشقان نیاید، ره رسم پارسایی

Чаҳ самари з зуҳд дидӣ , ба ман эй фақир баргӯ

چه ثمر ز زهد دیدی، به من ای فقیر برگو

Ба ҷузи ин ки шуҳраи гаштӣ , ту ба зоҳиди риёе

به جز این که شهره گشتی، تو به زاهد ریایی

Нигари ин аҷаб ки бошӣ , ҳамаи ҷо ва кас надонад

نگر این عجب که باشی، همه جا و کس نداند

Ки ту коми бахши ҷонҳо , чаҳ мақомӣу куҷое

که تو کام‌بخش جان‌ها، چه مقامی و کجایی

Чу рисӣ ба базми қурбаш , мазан аз вуҷӯди худ дам

چو رسی به بزم قربش، مزن از وجود خود دم

Ки хилоф ақл бошад , бар ёри худситое

که خلاف عقل باشد، بر یار خودستایی

Шавад уқдаи дили мо , зи шамем ӯ гушӯда

شود عقده دل ما، ز شمیم او گشوده

Чу сабои зи чини зулфат , бикунади гиреҳи гушойӣ

چو صبا ز چین زلفت، بکند گره‌گشایی

Ба умеди инки вақте , ма рӯй ту бубинам

به امید اینکه وقتی، مه روی تو ببینم

Ҳамаи шаб ба Кувайт оем , ба баҳонаи гадоӣ

همه شب به کویت آیم، به بهانه گدایی

Ҳиллаи мутриби ҳарифон , паии ъушрати дили мо

هله مطرب حریفان، پی عشرت دل ما

з карам бизан навое , з навой ошноӣ

ز کرم بزن نوایی، ز نوای آشنایی

Ма офтоб рӯем , бигушо ниқоб аз рух

مه آفتاب رویم، بگشا نقاب از رخ

Ки ба рӯй шаб нишинон , дар субҳро гушойӣ

که به روی شب‌نشینان، در صبح را گشایی

Бигзор то ба поят , бисипорам ин замони ҷон

بگذار تا به پایت، بسپارم این زمان جان

Ки чу умри рафтаи тарсам , бар ман дигар ниёе

که چو عمر رفته ترسم، بر من دگر نیایی

На ҳамин ба рӯзи васлат , тарабасту айши мо ро

نه همین به روز وصلت، طرب است و عیش ما را

Ки хушем бо хаёлат , ҳамаи дами шаби ҷудоӣ

که خوشیم با خیالت، همه دم شب جدایی

Гуҳи васли ҳам намоям , зи ҷудоӣати шикоят

گه وصل هم نمایم، ز جداییت شکایت

Бар қалб то надонад ки ту ҳам аниси мое

بر قلب تا نداند که تو هم انیس مایی

зи ҷафо ба хонаи дил , мазан оташ ва ҳазар кун

ز جفا به خانه دل، مزن آتش و حذر کن

зи зиёни хеши ҷоно ки ту худ дар ин сарое

ز زیان خویش جانا که تو خود در این سرایی

Ба раҳи шаҳи замона , паии касби ҷоҳу рифъат

به ره شه زمانه، پی کسب جاه و رفعت

Кунад ин баланди гардун , шабу рӯзи ҷабҳаи сое

کند این بلند گردون، شب و روز جبهه‌سایی

Малики алмулуки олам , шаҳи олами шаҳи роди Носири дайн

ملک‌الملوک عالم، شه عالم شه راد ناصر دین

Ки буд сифоту зотш , ҳамаи раҳмати худоӣ

که بود صفات و ذاتش، همه رحمت خدایی

Шудаи нағзу хубу дилкаш , ғазалам чу озмудам

شده نغز و خوب و دلکش، غزلم چو آزمودم

Зомини хилвати шаҳ , равиши ғазали сарое

زامین خلوت شه، روش غزل‌سرایی

Бар он амири доно , бузанд « муҳӣт » чун дам

بر آن امیر دانا، بزند «محیط» چون دم

Ки рабӯдаи гӯии дониш , зи ироқӣу сенае

که ربوده گوی دانش، ز عراقی و سنایی