Чун шоҳи нутқи даст ба теғ забон кунад

چون شاه نطق دست به تیغ زبان کند

Фатҳи сухан ба мадҳи шаҳ Комрон кунад

فتح سخن به مدح شه کامران کند

Чун хусрави сухани з қалам баркашад илм

چون خسرو سخن ز قلم برکشد علم

Аввали ситоиши шаҳи гетӣ ситон кунад

اول ستایش شه گیتی ستان کند

Чун Форс хаёл занад бонг бар фарс

چون فارس خیال زند بانگ بر فرس

Вирди забони санои хдиў замон кунад

ورد زبان ثنای خدیو زمان کند

Бар малики шеъри тохт чаҳ оради шаҳи шуъӯр

بر ملک شعر تاخت چه آرد شه شعور

Нақдаши нисор бар малики нукта дон кунад

نقدش نثار بر ملک نکته‌دان کند

Чун шаҳсавори табъи ҷаҳонади саманди фикр

چون شهسوار طبع جهاند سمند فکر

Нашри ҷаҳони сетонеи шоҳ ҷаҳон кунад

نشر جهان ستانی شاه جهان کند

Тғрои фатҳи номаи андешаро хирад

طغرای فتح‌نامهٔ اندیشه را خرد

Номии зи номи хусрав соҳибқирон кунад

نامی ز نام خسرو صاحبقران کند

Тавқи афкани рқоби салотини низоми шоҳ

طوق افکن رقاب سلاطین نظام‌شاه

Ки айёми бндгиш ба аз бандагон кунад

که ایام بندگیش به از بندگان کند

Донодлӣ ки тарбияташи санги реза ро

دانادلی که تربیتش سنگ ریزه را

Дар батни рӯзгори бадар туамон кунад

در بطن روزگار بدر توامان کند

Фармондиҳӣ ки тамшияташи ҷисми мурда ро

فرماندهی که تمشیتش جسم مرده را

Бар мураккаби гулин ба сабо ҳамАннан кунад

بر مرکب گلین به صبا همعنان کند

Адлаш мдққӣаст ки занҷири эътироз

عدلش مدققی است که زنجیر اعتراض

Дар гардани адолат Нӯшервон кунад

در گردن عدالت نوشیروان کند

Райш муҳаққиқӣаст ки ояндаи рӯзгор

رایش محققی است که آیندهٔ روزگار

Дар ктми ғайб ҳарчӣ намояд аён кунад

در کتم غیب هرچه نماید عیان کند

Гар съўаҳ эй ба гӯша бомаш кунад мақом

گر صعوه‌ای به گوشه بامش کند مقام

Чархиши лақаб эй сипеҳр ошён кунад

چرخش لقب همای سپهر آشیان کند

Вари заррае ба наъл самандаш шавад қарин

ور ذره‌ای به نعل سمندش شود قرین

Аз саркашӣ ба нири аъзам қирон кунад

از سرکشی به نیر اعظم قران کند

Бошад назар ба неъмат ӯ қӯти лоямут

باشد نظر به نعمت او قوت لایموت

Гар халқро ба назул бақо миҳмон кунад

گر خلق را به نزل بقا میهمان کند

Он қиблааст дар гуҳи гардуни назири шаҳ

آن قبله است در گه گردون نظیر شه

Каши остони муқобила бо каҳкашон кунад

کش آستان مقابله با کهکشان کند

Нагузошт чун фалак ки сари ман баробарӣ

نگذاشت چون فلک که سر من برابری

Бо осмон ба саҷдаи он остон кунад

با آسمان به سجده آن آستان کند

Кардам равони бдргҳш аз назми як гуҳар

کردم روان بدرگهش از نظم یک گهر

Корояши хзоини ҳафт осмон кунад

کارایش خزاین هفت آسمان کند

Гуфтам магар ба қимати он шоҳи тоҷи бахш

گفتم مگر به قیمت آن شاه تاج‌بخش

Фарқи марои баландтар аз Фрқдон кунад

فرق مرا بلندتر از فرقدان کند

Ҳам тобдодаҳи панҷаи гирои хонён

هم تابداده پنجهٔ گیرای خانیان

Нақди бародарам ба сӯии ман равон кунад

نقد برادرم به سوی من روان کند

Ҳам нақдӣ аз хазонаи эҳсон ба ҷоиза

هم نقدی از خزانهٔ احسان به جایزه

Афзӯн бар он зи даст ҷавоҳир фишон кунад

افزون بر آن ز دست جواهر فشان کند

Ногуҳи пас аз ду соли фиристодаи фақир

ناگه پس از دو سال فرستاده فقیر

Коёми рӯзяши аҷал ногаҳон кунад

کایام روزیش اجل ناگهان کند

Оварда нақди нақди бародар вале чаҳ нақд

آورده نقد نقد برادر ولی چه نقد

Нақдӣ ки дахли кӣсаи зи харҷаш зиён кунад

نقدی که دخل کیسه ز خرجش زیان کند

Ман мард кам бизоъат ва ӯ Тифли пурҳавас

من مرد کم‌بضاعت و او طفل پرهوس

Бо ин ду вазъи марди маишат чисон кунад

با این دو وضع مرد معیشت چسان کند

Чашмам ба ӯст боз вале рӯзи муфлисӣ

چشمم به اوست باز ولی روز مفلسی

Аз чашми ман ба гиряи ҷаҳонро ниҳон кунад

از چشم من به گریه جهان را نهان کند

Пуштам ба ӯст рост вале вақт бе зарӣ

پشتم به اوست راست ولی وقت بی‌زری

Қади ман аз кашокаши хоҳиш камон кунад

قد من از کشاکش خواهش کمان کند

Поем равон азуаст вале чун бе талаб

پایم روان ازوست ولی چون بی‌طلب

Гирад марои миёни равиш аз ман карон кунад

گیرد مرا میان روش از من کران کند

Ором бахшам ӯст вале чун брғми зар

آرام بخشم اوست ولی چون برغم زر

Дасти орадам ба ҷайби диламро тпон кунад

دست آردم به جیب دلم را طپان کند

Идбори байн ки бедарме чун ман аз Ироқ

ادبار بین که بی درمی چون من از عراق

Назмии равон ба ҷониб Ҳиндӯстон кунад

نظمی روان به جانب هندوستان کند

Кандар чаҳор рукни фасеҳӣ ки башнавад

کاندر چهار رکن فصیحی که بشنود

Васфи фасоҳаташ ба ду сад достон кунад

وصف فصاحتش به دو صد داستان کند

Вони назми мадҳи нуктаи шиносӣ буд ки ӯ

وآن نظم مدح نکته شناسی بود که او

Аз баҳри нуктаи дони кафу дили баҳр ва кон кунад

از بهر نکته‌دان کف و دل بحر و کان کند

Вази рои чораи соз ба андаки таваҷҷӯҳӣ

وز رای چاره‌ساز به اندک توجهی

Қодир буд ки дар бадани мурда ҷон кунад

قادر بود که در بدن مرده جان کند

Мумкин буд ки ним ишорати зи ҳоҷибаш

ممکن بود که نیم اشارت ز حاجبش

Ҳоҷати рўоӣии ман бехонимон кунад

حاجت روائی من بی‌خانمان کند

Ваон гуҳ кунад тағофул ва ояд расӯли ман

وان گه کند تغافل و آید رسول من

Навъе ки аз ҷафои мқорз фиғон кунад

نوعی که از جفای مقارض فغان کند

Хоҳад кирояи ду сираи як сар аз фақир

خواهد کرایه دو سره یک سر از فقیر

Вази бори қарзи пушти фақирам гарон кунад

وز بار قرض پشت فقیرم گران کند

Ҳошо ки ҷинси шеър ба бозори ҷўдшоаҳ

حاشا که جنس شعر به بازار جودشاه

Орад касе ба нияти суд ва зиён кунад

آرد کسی به نیت سود و زیان کند

Гуё надидаи хусрави аҳди он қасида ро

گویا ندیده خسرو عهد آن قصیده را

То кори ман ба ӯҳдаи як кордон кунад

تا کار من به عهدهٔ یک کاردان کند

ё дида ва нахоҳад зи ишғоли салтанат

یا دیده و نخواهد ز اشغال سلطنت

То худ расад ба дардаму дармон он кунад

تا خود رسد به دردم و درمان آن کند

ё хонда ва накарда таҳаммули расӯли ман

یا خوانده و نکرده تحمل رسول من

То шаҳ ба вақти худ карам бекарон кунад

تا شه به وقت خود کرم بیکران کند

ё карда ӯ таҳаммулу дигар ба ёди шоҳ

یا کرده او تحمل و دیگر به یاد شاه

Навардаи кас ки ба асла ӯро равон кунад

نورده کس که به اصلهٔ او را روان کند

ё шаҳ биёад доштау зи кини мсобрӣ

یا شه بیاد داشته و ز کین مصابری

Нагузошта ки чораи ин нотавон кунад

نگذاشته که چاره این ناتوان کند

ё дузди бардаи ҷоизаи ман ва гарна чун

یا دزد برده جایزهٔ من و گرنه چون

Шоҳии чунин риояти модҳ чунон кунад

شاهی چنین رعایت مادح چنان کند

Олами мутӣъи догарои чархи чокро

عالم مطیع دادگرا چرخ چاکرا

эй конқёдои амри ту гардун ба ҷон кунад

ای کانقیادا امر تو گردون به جان کند

Тири қадари гуҳӣ ки наад дар камони қазо

تیر قدر گهی که نهد در کمان قضا

Ҳарҷо ишораи ту буд ӯ нишон кунад

هرجا اشارهٔ تو بود او نشان کند

Захмӣ агар зи чарх мқўс хӯрд касе

زخمی اگر ز چرخ مقوس خورد کسی

ӯро хиради зи лутфи ту марҳам расон кунад

او را خرد ز لطف تو مرهم رسان کند

Теғи қазои дамӣ ки кашад ба ҳар каси қадар

تیغ قضا دمی که کشد به هر کس قدر

Афшонии остин ки бар ӯ тарк ҷон кунад

افشانی آستین که بر او ترک جان کند

Пас муҳташам ки дорад азуи сад ҳазор захм

پس محتشم که دارد ازو صد هزار زخم

Қатъи тамаъи зи марҳами лутфат чисон кунад

قطع طمع ز مرهم لطفت چسان کند

Дастии з рӯй марҳаматаш гар наҳй ба дил

دستی ز روی مرحمتش گر نهی به دل

Ғамро ба дил ба хўшдлӣ ҷовдон кунад

غم را به دل به خوشدلی جاودان کند

То боғбони сунъи дарин сабзи марғзор

تا باغبان صنع درین سبز مرغزار

Тартиби кору бори баҳор ва хазон кунад

ترتیب کار و بار بهار و خزان کند

Лутфи ту дасти шайх ва сбӣ гирад аз карам

لطف تو دست شیخ و صبی گیرد از کرم

Хон ту созгории пер ва ҷавон кунад

خوان تو سازگاری پیر و جوان کند

То давр бар фарозу шеби басити хок

تا دور بر فراز و شیب بسیط خاک

Ҳамвора сояи густарӣ хусравон кунад

همواره سایه گستری خسروان کند

Зилли туро зи фарти баландии ҳазор сол

ظل تو را ز فرط بلندی هزار سال

Бар фарқи офтоби фалак соябон кунад

بر فرق آفتاب فلک سایبان کند