Садаи осифяш буд сулаймон ба суҷуд

سدهٔ آصفیش بود سلیمان به سجود

Мирзои шоҳ вале волии иқлӣми вуҷӯд

میرزا شاه ولی والی اقلیم وجود

Он ки аз воситаи боси хилоиқи холиқ

آن که از واسطهٔ باس خلایق خالق

Қомат давлаташ орост ба ташрифи хлўд

قامت دولتش آراست به تشریف خلود

Вонкаҳ аз баҳри нигаҳбонии зотши ҳама ро

وانکه از بهر نگهبانی ذاتش همه را

Кард пои баст ва дод абадии ҳии вдўд

کرد پا بست و داد ابدی حی ودود

Он ки хок дар кохаши мутағаййир шуда аст

آن که خاک در کاخش متغیر شده است

Бас ки рухсораи худ суда ба рӯи чархи кабӯд

بس که رخسارهٔ خود سوده به رو چرخ کبود

Кисвати давлат ӯро зи бақои абадӣ

کسوت دولت او را ز بقای ابدی

Гашта айёму лиёлии ҳамаи тору ҳамаи пуд

گشته ایام و لیالی همه تار و همه پود

Бадар гардид ҳилол аз паии таҳсили камол

بدر گردید هلال از پی تحصیل کمال

Бас ки бар наъли сами тавсан ӯ носиаҳи суд

بس که بر نعل سم توسن او ناصیه سود

Хати озодии худ хостаи кайвон аз вай

خط آزادی خود خواسته کیوان از وی

Ки ба ин ҷурм Рахш карда қазои қирондўд

که به این جرم رخش کرده قضا قیراندود

Ҷӯади шоҳонааш он дам ки кунад қисмати мол

جود شاهانه‌اش آن دم که کند قسمت مال

Пушти шоҳини тарозуи хамад аз бори нқўд

پشت شاهین ترازو خمد از بار نقود

Модари даҳр чу зодаш ба бузургӣ ва баӣ

مادر دهر چو زادش به بزرگی و بهی

Брхёи зодаи осифи лақаб иқрор намӯд

برخیا زاده آصف لقب اقرار نمود

Буд саргашта ба майдони вазорати гўӣӣ

بود سرگشته به میدان وزارت گوئی

Давлат ӯ з канор омад ва он гӯии рабӯд

دولت او ز کنار آمد و آن گوی ربود

эй маи бори гуҳи афрӯз ки ҳар субҳ кунад

ای مه بار گه افروز که هر صبح کند

Офтобати зи камоли адаб аз даври суҷуд

آفتابت ز کمال ادب از دور سجود

Аз замири ту чароғи шаб ва рӯз афрӯзанд

از ضمیر تو چراغ شب و روز افروزند

Гар нтобад ма ва хуршед набошад мавҷӯд

گر نتابد مه و خورشید نباشد موجود

Буд дар носиаҳи шани ту пайдо ки худо

بود در ناصیه شان تو پیدا که خدا

КорФрмоӣии даврон ба ту хоҳад фармуд

کارفرمائی دوران به تو خواهد فرمود

Бар дар қасри вазорати фалак ар зобита зад

بر در قصر وزارت فلک ار ضابطه زد

Қуфли душвори гшоӣӣ ки ба ном ту гушӯд

قفل دشوار گشائی که به نام تو گشود

Кор он нест ки созанд ба хоҳиши зи ибод

کار آن نیست که سازند به خواهش ز عباد

Кор онаст ки бехост бисозад маъбуд

کار آنست که بی‌خواست بسازد معبود

Насбу азли ҳамаи тақдир чу мекард рақам

نصب و عزل همه تقدیر چو می‌کرد رقم

Азлро аз паии насби ту хато дид ва задуд

عزل را از پی نصب تو خطا دید و زدود

Нест зи афсонаи мувҳиши ғамаш аз хоби малол

نیست ز افسانه موحش غمش از خواب ملال

Чашми бахти ту ки ҳаргиз натавонист ғунуд

چشم بخت تو که هرگز نتوانست غنود

Саҳни даргоҳи ҷалолати фалак аз мсоҳӣ

صحن درگاه جلالت فلک از مساحی

Ба хати номутаноҳии натавонади паймӯд

به خط نامتناهی نتواند پیمود

Аз аҷлои ҷаҳон ҳарчӣ дарин муддати кост

از اجلای جهان هرچه درین مدت کاست

Баъди алҳмд ки бар шани ту маъбуд фузуд

بعد الحمد که بر شان تو معبود فزود

Буд дар шани ту эй ашрафи ашрофи замин

بود در شان تو ای اشرف اشراف زمین

Ҳар дурудӣ ки сурӯш аз фалак оварад фурӯд

هر درودی که سروش از فلک آورد فرود

То ниҳодааст қазои қоидаи тоъати ту

تا نهاده است قضا قاعدهٔ طاعت تو

Расатонро ҳамаи дами кор қиёмасту қууд

راستان را همه دم کار قیام است و قعود

Қимати гавҳари зоти ту касе ме донад

قیمت گوهر ذات تو کسی می‌داند

КоФридаҳаст вуҷӯдати ҳама аз гавҳари ҷӯад

کافریده است وجودت همه از گوهر جود

Он чаҳ бар азми ту ҷо карда дарин доираи танг

آن چه بر عظم تو جا کرده درین دایرهٔ تنگ

Пой афшурдан девор ҷаҳонасту ҳудӯд

پای افشردن دیوار جهانست و حدود

Сиқл бар рӯй замин гар напасандад роят

ثقل بر روی زمین گر نپسندد رایت

Кӯҳ гардад мутасоъид ба сабки хезии дӯд

کوه گردد متصاعد به سبک خیزی دود

Гар гдоӣӣ шавад аз сидқ ситоянда ту

گر گدائی شود از صدق ستایندهٔ تو

Подшоҳони ҷаҳонаш ҳама хоҳанд ситуд

پادشاهان جهانش همه خواهند ستود

Муҳташам гарчи зад имрӯзи санои ту рақам

محتشم گرچه زد امروز ثنای تو رقم

Мадҳи худ дӯши зи суккони самовоти шунӯд

مدح خود دوش ز سکان سماوات شنود

Чаҳ шӯри гӯи ту ҳам аз ҷоизаи мадҳати хеш

چه شور گو تو هم از جایزهٔ مدحت خویش

Рифъати пояи қадараши бнмоӣӣ ба ҳасуд

رفعت پایهٔ قدرش بنمائی به حسود

То камӣни зарраи заррот вуҷӯдаш гардад

تا کمین ذرهٔ ذرات وجودش گردد

Наҷми хуршеди тулӯъу маи брҷиси суъӯд

نجم خورشید طلوع و مه برجیس صعود

Гарчи девон вай омад ду ҷаҳонро зинат

گرچه دیوان وی آمد دو جهان را زینت

Мадҳат эй зеби ҷаҳони зинат он хоҳад буд

مدحت ای زیب جهان زینت آن خواهد بود

Ба навозиш ки шавад то абадати мадҳи саро

به‌نوازش که شود تا ابدت مدح سرا

Равадро чун бинавозӣ кунад оғози сурӯд

رود را چون بنوازی کند آغاز سرود

То зи таъсии адолат ки заволаши мрсод

تا ز تاثیر عدالت که زوالش مرساد

Халқ дар соя ҳукком тавонанд осуд

خلق در سایهٔ حکام توانند آسود

Бар сари халқи худои сояи адли ту буд

بر سر خلق خدا سایهٔ عدل تو بود

То замони абади анҷоми қиёмати ммдўд

تا زمان ابد انجام قیامت ممدود