Кошон ки Миср рӯй заминаст дар ҷаҳон

کاشان که مصر روی زمین است در جهان

Май хост дар влои чунин Юсуфии чунон

می‌خواست در ولای چنین یوسفی چنان

Яъне чароғи чашми амири бузургвор

یعنی چراغ چشم امیر بزرگوار

Меҳри замини фурӯғи даҳ моҳи осмон

مهر زمین فروغ ده ماه آسمان

Яъне гузидаи нойиби наввоби номдор

یعنی گزیدهٔ نایب نواب نامدار

Дорои Комрони срўсри халили таркмон

دارای کامران سروسر خلیل ترکمان

Яъне амини бори гуҳи салтанат ки ҳаст

یعنی امین بار گه سلطنت که هست

Болои турши зи манзараи ломакони макон

بالا ترش ز منظرهٔ لامکان مکان

Хуршеди нави тулӯъи ҷаҳонгири комкор

خورشید نو طلوع جهانگیر کامکار

Ҷамшеди навзуҳӯри ҷўонбхти Комрон

جمشید نوظهور جوانبخت کامران

Чобуки савори арсаи давлат ки савлаташ

چابک‌سوار عرصهٔ دولت که صولتش

Гӯии зар аз сипеҳр рибоед ба сўлҷон

گوی زر از سپهر رباید به صولجان

Зғими шикори бешаи савлат ки ҳайбаташ

ضغیم شکار بیشهٔ صولت که هیبتش

Холӣ кунад ҳазор асадро ҷасади зи ҷон

خالی کند هزار اسد را جسد ز جان

Дар як замони басити замин пар шавад зи сар

در یک زمان بسیط زمین پر شود ز سر

Чун теғи хешро кунад он сарвари имтиҳон

چون تیغ خویش را کند آن سرور امتحان

Аз садри зини ҳазор савори афканд ба хок

از صدر زین هزار سوار افکند به خاک

Дар даст ӯ ишорае аз абрӯии камон

در دست او اشاره‌ای از ابروی کمان

Чун боди нихват аз сари золими буруни барад

چون باد نخوت از سر ظالم برون برد

Гурги ситеза пеша кунад саҷдаи шубон

گرگ ستیزه پیشه کند سجدهٔ شبان

Тағйири хоҳи ҳолати аҷсом агар буд

تغییر خواه حالت اجسام اگر بود

Ёбанд кӯҳро сабку коҳро гарон

یابند کوه را سبک و کاه را گران

Табдили ҷӯии сӯрати аҷром агар шавад

تبدیل جوی صورت اجرام اگر شود

Хури моҳ вааш намояду маи офтоби сон

خور ماه‌وش نماید و مه آفتاب سان

Гар бар фалаки савораи гузор афканд шавад

گر بر فلک سواره گذار افکند شود

Миннати каш аз сами фарсаши фарқи Фрқдон

منت کش از سم فرسش فرق فرقدان

Хуршеду моҳи рӯзу шаби андар тилоия анд

خورشید و ماه روز و شب اندر طلایه‌اند

Бар гирди даргааш чу ғуломони посбон

بر گرد درگهش چو غلامان پاسبان

Норинди сари фурӯ ба сипеҳр аз ғуруру кибр

نارند سر فرو به سپهر از غرور و کبر

Он расатон ки саҷда кунандаш бар остон

آن راستان که سجده کنندش بر آستان

Анқои ҳимматаш ки бар ӯ оламаст танг

عنقای همتش که بر او عالم است تنگ

Бар зрўаҳи сипеҳр нуҳум дорад остон

بر ذروه سپهر نهم دارد آستان

Домони соилони фарохи остини дард

دامان سایلان فراخ آستین درد

Дар кӣсаи карам чу кунад дасти дирафшон

در کیسه کرم چو کند دست درفشان

Чандон самар диҳад ки шавад чашми ози сайр

چندان ثمر دهد که شود چشم آز سیر

Боғи сахоӣ ӯ ки баҳорӣаст бе хазон

باغ سخای او که بهاریست بی‌خزان

Дарёии ҷӯад ӯ муталотим агар шавад

دریای جود او متلاطم اگر شود

Оради ҷаҳон дар шҳўор бар карон

آرد جهان در شهوار بر کران

Чун анФроду ваҳдат ва беҷуфт бӯданаст

چون انفراد و وحدت و بی‌جفت بودنست

Махсӯси фарди воҳиду маъбуди инсу ҷон

مخصوص فرد واحد و معبود انس و جان

Билқис омад аз ттқи салтанати бурун

بلقیس آمد از تتق سلطنت برون

Аз баҳри он сутӯдаи сулаймони навҷавон

از بهر آن ستوده سلیمان نوجوان

Билқис на хадиҷаи хуршеди эҳтиҷоб

بلقیس نه خدیجهٔ خورشید احتجاب

Каз ҳурён ҳала нишин медиҳад нишон

کز حوریان حله‌نشین می‌دهد نشان

Маъсӯмаи ситеза ки саттори воҳидаш

معصومهٔ ستیزه که ستار واحدش

Дар ҳафт парда карда зи чашми ҷаҳони ниҳон

در هفت پرده کرده ز چشم جهان نهان

Гетӣ фурӯз шамсаи айвони салтанат

گیتی فروز شمسهٔ ایوان سلطنت

Мисбоҳи дудмони кабӣри амирхон

مصباح دودمان کبیر امیرخان

Аз иффаташ фузун натавон ёфт иффатӣ

از عفتش فزون نتوان یافت عفتی

Алои ифофи саййидаи охируззамон

الا عفاف سیده آخرالزمان

Алқсаҳи он ду моҳи нур аз толеъи кабӣр

القصه آن دو ماه نور از طالع کبیر

Бо ҳамчу ёфтанд зи ҷинсияти ақтрон

با همچو یافتند ز جنسیت اقتران

Бар сафҳаи хаёл ки боди эмин аз завол

بر صفحهٔ خیال که باد ایمن از زوال

Табъи муаррих аз мадади хомаи баён

طبع مورخ از مدد خامه بیان

Ин хусравонаи байт равон зад рақам ки ҳаст

این خسروانه بیت روان زد رقم که هست

Таърихи ин муқорина ҳар мисраӣ аз он

تاریخ این مقارنه هر مصرعی از آن

Боҳам ба ҷон шуданд қарини он ду моҳи нав

باهم به جان شدند قرین آن دو ماه نو

Билқиси комкору сулаймони Комрон

بلقیس کامکار و سلیمان کامران

Табъи ту муҳташам чу дар аснои ақди назм

طبع تو محتشم چو در اثنای عقد نظم

Оварад ин ду мисраи таърих бар забон

آورد این دو مصرع تاریخ بر زبان

Баъд аз қарори қофияу илтизоми баҳр

بعد از قرار قافیه و التزام بحر

Кин ҳар ду рости баъди зи таърихи як ҷаҳон

کاین هر دو راست بعد ز تاریخ یک جهان

Гӯи лофи саҳари зан ки ба ин фикрҳои давр

گو لاف سحر زن که به این فکرهای دور

Дар даври хеши даъвии эъҷоз ме тавон

در دور خویش دعوی اعجاز می‌توان