Ба унвони иёдати сохт миқдори марои афзӯн

به عنوان عیادت ساخت مقدار مرا افزون

Фалаки миқдори зии иззати азизи ҳазрат бе чун

فلک مقدار ذی عزت عزیز حضرت بی‌چون

Муҳамади муъмини он фахри салотин каз вуҷӯд ӯ

محمد مؤمن آن فخر سلاطین کز وجود او

Зиҳӣ дар чашми диққат ашрафасту арФъ аз гардун

زهی در چشم دقت اشرف است و ارفع از گردون

Наад мсоҳ ва ҳам андари қиёси соҳати қадараш

نهد مساح و هم اندر قیاس ساحت قدرش

зи малики эҳтимолу олами имкони қадами берун

ز ملک احتمال و عالم امکان قدم بیرون

Надонам чун сароем васфи шану шавкат ӯ ро

ندانم چون سرایم وصف شان و شوکت او را

Ки ин ҷо соз султонӣаст бо шоҳӣ ба як қонӯн

که این‌جا ساز سلطانیست با شاهی به یک قانون

Чу карданд аз Ганаи арзи таҷаммули соилон ӯ

چو کردند از غنا عرض تجمل سایلان او

Фурушад дар замин аз инфеъол кам зарии қорун

فروشد در زمین از انفعال کم‌زری قارون

Гар аз водии истиғноаш бар ҳомӯни вазади бодӣ

گر از وادی استغناش بر هامون وزد بادی

Сазад каз бе ниёзии ноз бар Лайлӣ кунад маҷнӯн

سزد کز بی‌نیازی ناز بر لیلی کند مجنون

Надидам даҳри пардозӣ ба эҳсонаш кигар аз вай

ندیدم دهر پردازی به احسانش که گر از وی

Ду олам соилон хоҳанд як олам шавад мамнӯн

دو عالم سایلان خواهند یک عالم شود ممنون

Агар як лмҳаҳи пардозад ба ҳарби он хусрави гардон

اگر یک لمحه پردازد به حرب آن خسرو گردان

Шавад аз мавҷи хӯни душманони шабдиз ӯ гулгун

شود از موج خون دشمنان شبدیز او گلگون

Сазадгар беш азин фалак аз ҷой бархезад

سزد گر بیش ازین فلک از جای برخیزد

Чу теғаши осмон пайванд созад мавҷҳои хӯн

چو تیغش آسمان پیوند سازد موجهای خون

Дар офоқем бе ҳамтои зи лутфи воҳиди якто

در آفاقیم بی‌همتا ز لطف واحد یکتا

Дар истеъдоди ман дар шеър ва дар ҳикмати ҳам афлотӯн

در استعداد من در شعر و در حکمت هم افلاطون

СроФрозо ба пояти рехтан лоиқ наме донам

سرافرازا به پایت ریختن لایق نمی‌دانم

Магари ганҷӣ ки аз ганҷинаи қорун буд афзӯн

مگر گنجی که از گنجینهٔ قارون بود افزون

Вале аз муҳташами он пешкаш коед ба кори ту

ولی از محتشم آن پیشکش کاید به کار تو

Муносиб нест алонқди назмӣ чун дар макнун

مناسب نیست الانقد نظمی چون در مکنون

Ки дар чашму дили табъи схндон ту ме донам

که در چشم و دل طبع سخندان تو می‌دانم

Ки аз сад байти пари зинат кам як байти пари мазмун

که از صد بیت پر زینت کم یک بیت پر مضمون

На танҳо аз барои зинату зеби каломи худ

نه تنها از برای زینت و زیب کلام خود

Саноятро зўӣ алоФҳом мегардид перомун

ثنایت را ذوی‌الافهام می‌گردید پیرامون

Кунанд аз назми пар дар каффаи мизони мадҳат ро

کنند از نظم پر در کفهٔ میزان مدحت را

Агар ҷину маликро чун башари табъӣ буд мавзун

اگر جن و ملک را چون بشر طبعی بود موزون

зи лутфи подшоҳи лами изл умед медорам

ز لطف پادشاه لم‌یزل امید میدارم

Ки созад давлати дайри интиқоматро абади мақрун

که سازد دولت دیر انتقامت را ابد مقرون