Бидиҳ дод тараб чун шуд баланд аз лутфи раббонӣ

بده داد طرب چون شد بلند از لطف ربانی

Ба науммат хутбаи давлати барояти рояти хонӣ

به نامت خطبهٔ دولت برایت رایت خانی

Илм баркаш чу истеъдоди фитрӣ беталаб додат

علم برکش چو استعداد فطری بی‌طلب دادت

Макин ҳукму тоҷи сарварӣу чатри султонӣ

مکین حکم و تاج سروری و چتر سلطانی

Ба ъушрат кӯш каз ҳар гӯша май байнам чу моҳи нав

به عشرت کوش کز هر گوشه می‌بینم چو ماه نو

Суроҳеи гарданони робри замини пеши ту пешонӣ

صراحی گردنان رابر زمین پیش تو پیشانی

Ту шох давлатӣ биншин дарин бустони сарои чандон

تو شاخ دولتی بنشین درین بستان سرا چندان

Ба айшу хуррамӣ каз зиндагонӣ дод бастоне

به عیش و خرمی کز زندگانی داد بستانی

Чу эҳсонро ба ҳиммати қимат арзон кардае бодат

چو احسان را به همت قیمت ارزان کرده‌ای بادت

Сипоҳу ҷоҳу ҳукму малику молу мансаби арзонӣ

سپاه و جاه و حکم و ملک و مال و منصب ارزانی

Арӯси малик чун май басти паймони вафо бо ту

عروس ملک چون می‌بست پیمان وفا با تو

Ба дасти аҳдати аввал тавба кард аз сусти паймонӣ

به دست عهدت اول توبه کرد از سست پیمانی

Ҷаҳонро бо не мисли ту мебоист аз он рӯзад

جهان را با نی مثل تو می‌بایست از آن روزد

Ба ном наАМИТ дасти ҷаҳони кӯси ҷҳонбонӣ

به نام نامیت دست جهان کوس جهانبانی

Чу дар имкони нмигнҷии сухани санҷон чаҳ гўиндт

چو در امکان نمیگنجی سخن‌سنجان چه گویندت

Ба сирати ақли аввал ё ба сӯрати Юсуфи сонӣ

به سیرت عقل اول یا به صورت یوسف ثانی

Аҷаб набӯд ки гӯям сояи хуршеди афтода

عجب نبود که گویم سایهٔ خورشید افتاده

Ба ин ҳуҷҷат ки ту хуршедӣ ва дар зилли яздоне

به این حجت که تو خورشیدی و در ظل یزدانی

Агар меъмори рояти даст аз забт ҷаҳон дорад

اگر معمار رایت دست از ضبط جهان دارد

Наад маъмураи олами ҳамон дами рӯ ба вайронӣ

نهد معمورهٔ عالم همان دم رو به ویرانی

Вагар меъёри адлат аз миён тмииз бардорад

و گر معیار عدلت از میان تمییز بردارد

Гадо дар малик сардорӣ кунад сардори чӯпонӣ

گدا در ملک سرداری کند سردار چوپانی

Бдондишт ба қайди марг чун саг дар мирс монад

بداندیشت به قید مرگ چون سگ در مرس ماند

Ба ҳар ҷониб ки рӯзи разми шамшеру фарси ронӣ

به هر جانب که روز رزم شمشیر و فرس‌رانی

Аҷаб ганҷӣаст афвати хосса каз халқи азими ту

عجب گنجیست عفوت خاصه کز خلق عظیم تو

Ба дасти муҳаррамон пайваста меояд ба осонӣ

به دست محرمان پیوسته می‌آید به آسانی

Ба ғайр аз ман ки дорам бади гуноҳии узр аз он бадтар

به غیر از من که دارم بد گناهی عذر از آن بدتر

Вале як шама мегӯям аз он дигари ту май доне

ولی یک شمه می‌گویم از آن دیگر تو می‌دانی

Буд миррӣху хуршеди осмони комкорӣ ро

بود مریخ و خورشید آسمان کامکاری را

Ҳисомат дар срондозӣу дастат дар зарафшонӣ

حسامت در سراندازی و دستت در زرافشانی

Марои заннии ғалати дӯш аз қабули ршҳаҳи лутфат

مرا ظنی غلط دوش از قبول رشحهٔ لطفت

Або фармуд ва роҳам зад ба як васвоси шайтонӣ

ابا فرمود و راهم زد به یک وسواس شیطانی

Тасаввур кардам он трёқро дар нашаҳ дигар

تصور کردم آن تریاق را در نشهٔ دیگر

Чаҳ донистам ки хоҳад буд як сари файзи рӯҳонӣ

چه دانستم که خواهد بود یک سر فیض روحانی

Кашидам даст аз он вази дасти худ дар оташи афтодам

کشیدم دست از آن وز دست خود در آتش افتادم

Чаҳ оташи шуълаи офат чаҳ офати қаҳри султонӣ

چه آتش شعلهٔ آفت چه آفت قهر سلطانی

Пушаймонами пушаймонам ки бар худ бе ҷиҳати бастам

پشیمانم پشیمانم که بر خود بی‌جهت بستم

Раҳи лутфи зи худ роӣӣ ва беақлӣу нодонӣ

ره لطف ز خود رائی و بی عقلی و نادانی

Марои ақлӣ агар май буд кӣ ин кор ме кардам

مرا عقلی اگر می‌بود کی این کار می‌کردم

Чаро оқил кунад корӣ ки бози оради пушаймонӣ

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی

Ба тақрйви ин сухан мазкӯр шуд боз омадан каз ҷон

به تقریب این سخن مذکور شد باز آمدن کز جان

Кунам дар водии мадҳи ту ҳисонеу сҳбонӣ

کنم در وادی مدح تو حسانی و سحبانی

Зиҳии рои қазои тадбират аз ҳзми қадари қудрат

زهی رای قضا تدبیرت از حزم قدر قدرت

Билоди адлро омили баннои маликро бонӣ

بلاد عدل را عامل بنای ملک را بانی

Агар хуршеди лутфи заррае бар осмони тобад

اگر خورشید لطف ذره‌ای بر آسمان تابد

Сҳоро камтарини партав буд хуршеди нӯронӣ

سها را کمترین پرتو بود خورشید نورانی

Вагар худ сояи қаҳрати замонӣ бар замин уфтад

و گر خود سایهٔ قهرت زمانی بر زمین افتد

Шавад бенур чун санги сияҳи лаъли бадахшонӣ

شود بی‌نور چون سنگ سیه لعل بدخشانی

Суҳайли талъататгар акс бар баҳру барандозад

سهیل طلعتت گر عکس بر بحر و براندازد

ХзФ гардад ақиқтар ҳаҷари ёқӯти румонӣ

خزف گردد عقیق‌تر حجر یاقوت رمانی

ДроФшон чун шавад бар танги дастони абри дасти ту

درافشان چون شود بر تنگ‌دستان ابر دست تو

Кунад ҳар ршҳаҳи он қулзумӣ ҳар қатраи Аммонӣ

کند هر رشحه آن قلزمی هر قطرهٔ عمانی

Яди Байзои намояди роятат дар водии нусрат

ید بیضا نماید رایتت در وادی نصرت

Чаҳ аз фиръавнӣ аъдо кунад рмҳи ту събонӣ

چه از فرعونی اعدا کند رمح تو ثعبانی

Арақ каз абршт бар хоки резад дар дами ҷавлон

عرق کز ابرشت بر خاک ریزد در دم جولان

Кунад дар пайкари ҷисми ҷамодии рӯҳи ҳайвонӣ

کند در پیکر جسم جمادی روح حیوانی

Бароти умр агар хоҳад касе роят барои ӯ

برات عمر اگر خواهد کسی رایت برای او

Ба ҳукм аз қобз арвоҳ гирад хати трхонӣ

به حکم از قابض ارواح گیرد خط ترخانی

Ба қадари давлататгар тӯл ёбад риштаи даврон

به قدر دولتت گر طول یابد رشتهٔ دوران

Занад дам аз бақои ҷовдонии олами фонӣ

زند دم از بقای جاودانی عالم فانی

Аҷабгар бар қад гетӣ шавад рахти бақои кӯтаҳ

عجب گر بر قد گیتی شود رخت بقا کوته

Ки зайли давлатати охири замонро карда домоне

که ذیل دولتت آخر زمان را کرده دامانی

Агар сад солед бар камон кӣ дар нишон ояд

اگر صد سال اید بر کمان کی در نشان آید

Ба қадари дараки идроки ту саҳм ва ҳам инсонӣ

به قدر درک ادراک تو سهم و هم انسانی

Туро ном аз бузургӣ дар иборат чун наме гунҷад

تو را نام از بزرگی در عبارت چون نمی‌گنجد

Ба тўшиҳш кунам дар як ғазали дарҷ аз схндонӣ

به توشیحش کنم در یک غزل درج از سخندانی

Сабӯҳӣ карда май оӣии биё эй субҳи нӯронӣ

صبوحی کرده می‌آئی بیا ای صبح نورانی

Ки бурҳонами шӯии вази зулматами якбораи бурҳонӣ

که برهانم شوی وز ظلمتم یکباره برهانی

Дарин фикрам ки чун монад бидонҷо гирду ҷӯади ман

درین فکرم که چون ماند بدانجا گرد و جود من

Агар бо ин шиква аз нози доман бар ман афшонӣ

اگر با این شکوه از ناز دامن بر من افشانی

Риёзи лутфро сарвии сипеҳри қадарро бадарӣ

ریاض لطف را سروی سپهر قدر را بدری

Сарири халқро шоҳии ҷаҳони ҳасанро ҷонӣ

سریر خلق را شاهی جهان حسن را جانی

Агар сад бор чун шамъами срондозии дяти аирбс

اگر صد بار چون شمعم سراندازی دیت ایربس

Ки чун парвонаи якборам ба гирд сар бигардоне

که چون پروانه یکبارم به گرد سر بگردانی

Лаби лаълати нигин хотам ҳасанаст ва бар хубон

لب لعلت نگین خاتم حسنست و بر خوبان

Туро собит ба он меҳри сулаймонии сулаймонӣ

تو را ثابت به آن مهر سلیمانی سلیمانی

Даҳонати шукру лаби шаккарини қади нешикари худ гӯ

دهانت شکر و لب شکرین قد نیشکر خود گو

Чаро комӣ буд талх аз ту кандар шкрстонӣ

چرا کامی بود تلخ از تو کاندر شکرستانی

Яқинаст эй ма аз нозат ки монанди ҳилол аз ман

یقین است ای مه از نازت که مانند هلال از من

Агар сад саҷдаи бинии гӯша абрӯ наҷунбоне

اگر صد سجده بینی گوشهٔ ابرو نجنبانی

Бношди одамиро аз қабули дили камолӣ ба

بناشد آدمی را از قبول دل کمالی به

Шавам инсони комилгар саги кӯии худами хуоне

شوم انسان کامل گر سگ کوی خودم خوانی

Харобаст он чунон ҳолам ки рӯи гардонам аз олам

خرابست آن چنان حالم که رو گردانم از عالم

Нигарадоне рух аз ман сӯрати ҳолами агрдонӣ

نگردانی رخ از من صورت حالم اگردانی

Илоҳӣ то ливои меҳр бар дӯш фалак монад

الهی تا لوای مهر بر دوش فلک ماند

Ту бо чатру ливо бар тахти давлати Комрони Монӣ

تو با چتر و لوا بر تخت دولت کامران مانی

намедонад дъоӣии муҳташами зин ба ки то ҳашарат

نمی‌داند دعائی محتشم زین به که تا حشرت

Буд бар фарқи фарқади сомхлди зилли субҳонӣ

بود بر فرق فرقد سامخلد ظل سبحانی