Аз бас ки чеҳраи судаи туро бар дар офтоб

از بس که چهره سوده تو را بر در آفتاب

Бигрифта остони туро бар зари офтоб

بگرفته آستانِ تو را بر زر آفتاب

Аз баҳр диданат чу саросемаи ошиқон

از بهر دیدنت چو سراسیمه عاشقان

Гоҳе з равзан ояду гоҳ аз дар офтоб

گاهی ز روزن آید و گاه از در آفتاب

Гирди сари ту шбпраҳи шаб пар занад на рӯз

گِردِ سر تو شبپره شب پر زند نه روز

Каз ршг , оташаш назанад дар пари офтоб

کز رشگ، آتشش نزند در پر آفتاب

Гар по наҳй зи хонаи бурун бо рух чу меҳр

گر پا نهی ز خانه برون با رخ چو مهر

Аз хонаи сар ба дрнкнди дигари офтоб

از خانه سر به‌درنکند دیگر آفتاب

Гирди хиҷолат ту нашавед з рӯй хеш

گَردِ خجالت تو نشوید ز روی خویش

Гардад агарчӣ реги таҳи кавсари офтоб

گردد اگرچه ریگِ تهِ کوثر آفتاب

Аз бас фишурдани арақи инфеъоли ту

از بس فشردن عرق انفعال تو

Дар оташ ар дӯд ба даройадтар офтоб

در آتش ار دَوَد به‌درآید تر آفتاب

Гўӣии маҳали тарбияти боғи ҳасани ту

گوئی محل تربیت باغ حسن تو

Меъмор моҳ бӯдау брзигри офтоб

معمارْ ماه بوده و برزیگر آفتاب

Ойинаи наҳуфта дар ойина дон шавад

آئینه نهفته در آئینه‌دان شود

Гирад агар ба фарзи туро дар бар офтоб

گیرد اگر به فرض تو را در بَر آفتاب

Аз васфи ҷилваи қади ширини таҳаррукат

از وصف جلوهٔ قد شیرین‌تحرکت

Бгдохти мағз дар тан бе шукри офтоб

بگداخت مغز در تنِ بی‌شکّر آفتاب

Гар моҳ дар рахт ба хиёнат назар кунад

گر ماه در رُخت به خیانت نظر کند

Чашмаш бурун кунад ба сари ханҷари офтоб

چشمش برون کند به سرِ خنجر آفتاب

Наалӣ зи пои Рахш ту уфтад агар ба раҳ

نعلی ز پای رخش تو افتد اگر به رَه

Бӯсад ба сад ниёз ва наад бар сари офтоб

بوسد به صد نیاز و نهد بر سر آفتاب

Аз рашки хонаи сӯзи ту эй шамъ ҷон фурӯз

از رشکِ خانه‌سوزِ تو ای شمع جان‌فروز

Охир нишаст бар сари хокистари офтоб

آخر نشست بر سرِ خاکستر آفتاب

Сӯратнигор шахси замир ту бӯда аст

صورت‌نگارِ شخصِ ضمیرِ تو بوده است

Дар дӯдаи сари қаламаши мзмри офтоб

در دودهٔ سر قلمش مضمر آفتاب

Набӯдгар аз муқобилаи ?ути баҳраи вар каз он

نبود گر از مقابله‌ات بهره‌ور کز آن

Пайваста чун ҳилол буд лоғари офтоб

پیوسته چون هلال بود لاغر آفتاب

Дар офтоб , ранги зи шарм рахт намонад

در آفتاب، رنگ ز شرمِ رخت نماند

Мисли гул начида ки монад дар офтоб

مثل گلِ نچیده که مانَد در آفتاب

Дар рӯзи абру бодгар оеи буруни зи файз

در روز ابر و باد گر آیی برون ز فیض

Аз абр , моҳи борад ва аз мармари офтоб

از ابر، ماه بارَد و از مرمر آفتاب

Баҳри китоби ҳасани ту бар сафҳаи фалак

بهر کتاب حُسن تو بر صفحهٔ فلک

Май бандад аз ашаъаи худ мстри офтоб

می‌بندد از اشعهٔ خود مسطر آفتاب

Тартиб чун бисоти нишебу фарози чид

ترتیب چون بساط نشیب و فراز چید

Шуд заврақи ҷамоли туро лангари офтоб

شد زورقِ جمال تو را لنگر آفتاب

эй хома ! нек дар зулмоти мидоди рӯ

ای خامه! نیک در ظلماتِ مداد رو

Гар завқ оядат ба забони хуштар офтоб

گر ذوق آیدت به زبان خوشتر آفتاب

Бинагор шарҳ гуфт ва шунидӣ ки ме кунад

بنگار شرحِ گفت‌ و شنیدی که می‌کند

Бар осмони тарози сари дафтари офтоб

بر آسمان طراز سر دفتر آفتاب

Дай кард офтоби парастии савол ва гуфт :

دی کرد آفتاب‌پرستی سؤال و گفت:

“ вақте ки дошт ҷилваи барин манзари офтоб

"وقتی که داشت جلوه برین منظر آفتاب

Аз гавҳари ягонагӣ ар комёб нест

از گوهر یگانگی ار کامیاب نیست

Пас дорад аз чаҳ раҳгузари ин ҷавҳари офтоб ? “

پس دارد از چه رهگذر این جوهر آفتاب؟"

Додам ҷавоб ва гуфтам : “ азин раҳгузар ки ҳаст

دادم جواب و گفتم: "ازین رهگذر که هست

Ҷоруби фарши даргаи пайғамбари офтоб “

جاروبِ فرشِ درگهِ پیغمبر آفتاب"

Меҳри нигини ҳасан тўош хондӣ на меҳр

مهر نگین حسن تواش خواندی نه مهر

Кардӣ агар хушомади ман бовари офтоб

کردی اگر خوشامد من باور آفتاب

Гар аз танури ҳасани ту ангушти реза Эй

گر از تنورِ حُسن تو انگشت‌ریزه‌ای

Бар осмон баранд бчрбд бар офтоб

بر آسمان برند بچربد بر آفتاب

Фардост каз тпончаҳи ҳасанат ба нозирон

فرداست کز طپانچهٔ حسنت به ناظران

Рўӣӣ намӯда чун гули нилӯфари офтоб

روئی نموده چون گلِ نیلوفر آفتاب

Дар равзае агар бинишонӣ ба дасти хеш

در روضه‌ای اگر بنشانی به دست خویش

Нахлӣ , шукуфааш буд анҷум , бар офтоб

نخلی، شکوفه‌اش بود انجم، بر آفتاب

Аз нақши наъли тавсани ҷўлонгрти замин

از نقش نعل توسن جولانگرت زمین

Гашти осмону анҷуми он аксари офтоб

گشت آسمان و انجم آن اکثر آفتاب

Ганҷии ниҳоди ҳасан ба науммат ки бар сараш

گنجی نهاد حُسن به نامت که بر سرش

Гардид толеъ аз даҳани аждари офтоб

گردید طالع از دهن اژدر آفتاب

Дар пои сўлҷон ту афтод ҳамчуи гӯй

در پای صولجان تو افتاد همچو گوی

Бо он ки меҳтаряш буд дархури офтоб

با آن که مهتریش بود درخور آفتاب

Ҳангоми бод , рӯй ту бар ҳар чаман ки тофт

هنگام باد، روی تو بر هر چمن که تافت

Гулҳои зардро ҳама кард аҳмари офтоб

گلهای زرد را همه کرد احمر آفتاب

Маи афсари ғуломят аз сар агар наад

مه افسر غلامیت از سر اگر نهد

Ҳамчун занон кунад ба сараши мъҷри офтоб

همچون زنان کند به سرش مِعجَر آفتاب

Бишикаст сади шаш ҷиҳат ва дар ту ма гурехт

بشکست سد شش جهت و در تو مه گریخت

Чун муҳрае бурун шуда аз шшдри офтоб

چون مهره‌ای برون شده از ششدر آفتاب

Баҳри қаллодаҳои сегон ту аз нуҷум

بهر قلاده‌های سگان تو از نجوم

Доим кашад ба риштаи зар , гавҳари офтоб

دائم کشد به رشتهٔ زر، گوهر آفتاب

Наълин худ диҳиш ба тсдқ ки бар дарат

نعلین خود دَهَش به تصدق که بر درت

Дар саҷдааст бо сар бе афсари офтоб

در سجده است با سر بی‌افسر آفتاب

Бинад замонаи шакли ду пайкар агар ба фарз

بیند زمانه شکل دو پیکر اگر به فرض

Хезади зи хоб бо ту зи як бистари офтоб

خیزد ز خواب با تو ز یک بستر آفتاب

Охири забон ба ҳарфи мусовот агар чаҳ гашт

آخر زبان به حرفِ مساوات اگر چه گشت

Ҳайҳот ! оташии туу хокистари офтоб

هیهات! آتشی تو و خاکستر آفتاب

Шаб нест каз шафақ назанад зи эҳтисоби ту

شب نیست کز شفق نزند ز احتساب تو

Оташ ба чанги Зуҳраи хунёгари офтоб

آتش به چنگ زهرهٔ خنیاگر آفتاب

Резад ба пои уммат ӯ ашги маъзират

ریزد به پای امت او اشگ معذرت

Бар ҳашаргоҳ гарм битобадгар офтоб

بر حشرگاه گرم بتابد گر آفتاب

Фардои шароби кавсари азу то кунад тамаъ

فردا شراب کوثر ازو تا کند طمع

Ҳол аз ҳаваси ниҳода ба кафи соғари офтоб

حال از هوس نهاده به کف ساغر آفتاب

Аз ҳасан ҳаст агарчӣ дарин шеъри хуши радиф

از حسن هست اگرچه درین شعرِ خوش‌ردیف

Зинати даҳ сипеҳри фасоҳат ҳар офтоб

زینت‌دِهِ سپهر فصاحت هر آفتاب

Кӯтаҳ кунам сухан ки мабод андакӣ шавад

کوته کنم سخن که مباد اندکی شود

Беҷавҳар аз қўоФӣ кам зевари офтоб

بی‌جوهر از قوافی کم‌زیور آفتاب

Султони боргоҳи рисолат ки суда аст

سلطان بارگاه رسالت که سوده است

Бар хоки поши носиаҳи анвари офтоб

بر خاک پاش ناصیهٔ انور آفتاب

Шоҳи русул , василаи кул , ҳодии сбл

شاهِ رُسل، وسیلهٔ کل، هادیِ سُبل

Каз баҳр наът ӯст барин минбари офтоб

کز بهر نعت اوست برین منبر آفتاب

Ясриби ҳарам , Муҳамади бтҳоӣӣ , он ки ҳаст

یثرب‌حرم، محمدِ بطحائی، آن که هست

Як банда бар дараш ма ва як чокари офтоб

یک بنده بر درش مه و یک چاکر آفتاب

Болоӣён чу хати ғуломӣ ба вай диҳанд

بالائیان چو خطِّ غلامی به وِی دهند

Худро нависад аз ҳамаи поинтар офтоб

خود را نویسد از همه پائین‌تر آفتاب

Аз бандаи зодагонаши яке ма буд вале

از بنده‌زادگانْش یکی مه بود ولی

Моҳӣ ки бошадаш падару модари офтоб

ماهی که باشدش پدر و مادر آفتاب

Наъли сами барроқи ваии омода то кунад

نعلِ سُمِ بُراق وی آماده تا کند

Зари бадараи бадараи рехта дар озари офтоб

زر بدره‌بدره ریخته در آذر آفتاب

Бесоя буд зон ки дар авзоъи маънавӣ

بی‌سایه بود زان که در اوضاع معنوی

Буд аз улувва мартабаи мушарраф бар офтоб

بود از عُلوِّ مرتبه مُشرف بر آفتاب

Аз баҳри атри боргаҳ кибриёӣ ӯст

از بهر عطرِ بارگه کبریای اوست

МҷмрФрўзи боли малики миҷмари офтоб

مجمرفروز بالِ مَلَک مجمر آفتاب

Дар ҷанби мтнҷнши тели хокистарии сети чарх

در جنب مُطَنجَنش تل خاکستری‌ست چرخ

Як ахгари андари он ма ва як ахгари офтоб

یک اخگر اندر آن مه و یک اخگر آفتاب

То шуғл бндгиш гузид аз барои хеш

تا شغل بندگیش گُزید از برای خویش

Гардид баргузӣдаи ҳафт ахтари офтоб

گردید برگزیدهٔ هفت اختر آفتاب

Худро бар осмон нуҳум бинад ар шавад

خود را بر آسمان نهم بیند ار شود

Қандили тоқи даргаи он сарвари офтоб

قندیل طاق درگه آن سَروَر آفتاب

Ҳар шаб , паии шараф , зи раҳи ғарб май барад

هر شب، پیِ شرف، ز رهِ غرب می‌بَرَد

Хоки Мадина то ба дар ховари офтоб

خاکِ مدینه تا به درِ خاور آفتاب

Ҷоруби зарфишон на ба дасти мафохират

جاروب زرفشان نه به دست مفاخرت

Дорад барои машъалаи дигари офтоб

دارد برای مشعلهٔ دیگر آفتاب

Як зарраи нур аз рух ӯ вом карда аст

یک ذره نور از رخ او وام کرده است

Аз шарқ то ба ғарб , зёгстри офтоб

از شرق تا به غرب، ضیاگستر آفتاب

Шоҳи шутурсавор чу лашкаркашӣ кунад

شاهِ شترسوار چو لشکرکشی کند

Бошад пиёдаи ақаби лашкари офтоб

باشد پیادهٔ عقبِ لشکر آفتاب

Худро агар зи силки сипоҳаш наме шимурд

خود را اگر ز سِلکِ سپاهش نمی‌شمُرد

Ҳаргиз наме ниҳод ба сар , мғФри офтоб

هرگز نمی‌نهاد به سر، مغفر آفتاب

Дар кишварӣ ки лмъаҳи фурушади ҷамол ӯ

در کشوری که لُمعه فروشَد جمال او

Бошад шабаҳи фуруш дар он кишвари офтоб

باشد شبه‌فروش در آن کشور آفتاب

Аз хоки нўрбхши раҳати ин сафоу нур

از خاکِ نوربخش رهت این صفا و نور

Оварда зарраи зарра ба якдигари офтоб

آورده ذره‌ذره به یکدیگر آفتاب

ё сидолрсл ки сипеҳри вуҷӯд ро

یا سیدالرُسُل که سپهر وجود را

Эшон кавокибанд ва ту дайнпарвар офтоб

ایشان کواکب‌اند و تو دین‌پرور آفتاب

ё молики аломм ки ба даъвии бандагӣат

یا مالک‌الاُمَم که به دعویِّ بندگیت

Бинвишта аз муболиғаи сад маҳзари офтоб

بنوشته از مبالغه صد محضر آفتاب

Он заррааст муҳташами андари паноҳи ту

آن ذره است محتشم اندر پناه تو

Коўихтаҳ ба дасти тавассул дар офтоб

کاویخته به دستِ توسُّل در آفتاب

Зилли ҳидояташ ба сари афкан ки зарра ро

ظل هدایتش به سر افکن که ذره را

Раҳ гум шавад гараш набӯд раҳбари офтоб

ره گم شود گرش نبود رهبر آفتاب

То дар сафи кавокиб ва дар ҷанби итратат

تا در صف کواکب و در جنب عترتت

Гоҳе намояди Акбару гуҳи Асғари офтоб

گاهی نماید اکبر و گه اصغر آفتاب