Чун ман куҷост булъаҷабӣ дар басити хок

چون من کجاست بوالعجبی در بسیط خاک

Оби ҳаёт бар лаб ва аз тишнагии ҳалок

آب حیات بر لب و از تشنگی هلاک

Дорам зи поки домании андари муҳӣти васл

دارم ز پاک دامنی اندر محیط وصل

Ҳол касе ки сӯхта бошад зи ҳиҷри пок

حال کسی که سوخته باشد ز هجر پاک

Он меки медиҳандам ва ман дар наме кашам

آن می که می‌دهندم و من در نمی‌کشم

Резам агар ба хок шавад мурдаи ншоءи нок

ریزم اگر به خاک شود مرده نشاء ناک

Дар дасти васли сӯзани тадбири рӯзу шаб

در دست وصل سوزن تدبیر روز و شب

Дили з эҳтироз карда ниҳони ҷайби чоки чок

دل ز احتراز کرده نهان جیب چاک چاک

Дасти ҳавас дароз насозам ба шохи васл

دست هوس دراز نسازم به شاخ وصل

Аз ҳасратам агар раги ҷони бугсалад чу ток

از حسرتم اگر رگ جان بگسلد چو تاک

Ҷомами лаболаб аз мевасласт ва ман хаҷал

جامم لبالب از می وصل است و من خجل

Коби ҳаёт рехта хоҳад шудан ба хок

کاب حیات ریخته خواهد شدن به خاک

Бар доманат чу гирд ҳавас нест муҳташам

بر دامنت چو گرد هوس نیست محتشم

Гар бар бисоти қурби нишинӣ чу ман чаҳ бок

گر بر بساط قرب نشینی چو من چه باک