Гадои шаҳрро донистаи халқии подшоҳи ман

گدای شهر را دانسته خلقی پادشاه من

Вазин шаҳрами сияҳ рӯ карда чашми рӯсиёҳи ман

وزین شهرم سیه‌رو کرده چشم روسیاه من

Чаро он тираи ахтар каз барои икдрми сдҷо

چرا آن تیره اختر کز برای یکدرم صدجا

Рухи худ зард созад мардумаш хонанд моҳи ман

رخ خود زرد سازد مردمش خوانند ماه من

Касе кӯи хирман тамкин диҳад бар боди баҳр ӯ

کسی کو خرمن تمکین دهد بر باد بهر او

Чаро дар зери кӯҳи ғам буд ҷисм чу коҳи ман

چرا در زیر کوه غم بود جسم چو کاه من

Ба сангами сари мкўб Эй ҳамнишин то остон ӯ

به سنگم سر مکوب ای همنشین تا آستان او

Ки аз пои касон фарсӯда набӯд саҷдаи гоҳи ман

که از پای کسان فرسوده نبود سجده‌گاه من

Ба рхсорикаҳ бошад ҳар нафаси ойинаи сад кас

به رخساریکه باشد هر نفس آئینهٔ صد کس

Чаҳ будигар бар ӯ ҳаргиз науфтодӣ нигоҳи ман

چه بودی گر بر او هرگز نیفتادی نگاه من

Агар аз оташин дилҳо насузам хирмани ҳасанаш

اگر از آتشین دلها نسوزم خرمن حسنش

Ҳамон дар хирмани умр ман уфтад барқи оҳи ман

همان در خرمن عمر من افتد برق آه من

Марои ҷаллоди марг аз дар даройади муҳташам ёрб

مرا جلاد مرگ از در درآید محتشم یارب

Бкўишгар з гумроҳӣ фитад ман баъди роҳи ман

بکویش گر ز گمراهی فتد من بعد راه من