Агар хоҳии дуоӣ ман кунӣ бар муддаои ман

اگر خواهی دعای من کنی بر مدعای من

Бигӯ бемори ишқ ман шавад ёрб фидои ман

بگو بیمار عشق من شود یارب فدای من

Агар умрам намондааст эй писари бодои бақои ту

اگر عمرم نمانده است ای پسر بادا بقای تو

Дигар мондааст бар умр ту афзоед худои ман

دگر مانده است بر عمر تو افزاید خدای من

Ба ёрони ин васият мекунам каз теғи ҷаври ту

به یاران این وصیت می‌کنم کز تیغ جور تو

Чу гирдами кушта домонат нагиранд аз барои ман

چو گردم کشته دامانت نگیرند از برای من

Ба теғ бедареғам чун кашад ҷаллоди ишқи ту

به تیغ بی دریغم چون کشد جلاد عشق تو

Чу гўӣии ҳайф аз он мискини ҳамин баси хунбҳоии ман

چو گوئی حیف از آن مسکین همین بس خونبهای من

Ба ҷои кӯр агар дар дӯзах уфтам набудам бокӣ

به جای کور اگر در دوزخ افتم نبودم باکی

Ки медонам ба хасм ман нахоҳӣ дод ҷои ман

که میدانم به خصم من نخواهی داد جای من

зи ман пайванди мгсл эй ниҳоли бӯстони дил

ز من پیوند مگسل ای نهال بوستان دل

зи тан то нгслди пайванди ҷони мубталои ман

ز تن تا نگسلد پیوند جان مبتلای من

Чаҳ оӣӣ бар сар хокам бигӯ каз хок србр кун

چه آئی بر سر خاکم بگو کز خاک سربر کن

Вафоӣ ман бибин эй куштаи теғи ҷафои ман

وفای من ببین ای کشته تیغ جفای من

Пас онгаҳгар дъоӣии гўӣими ин гӯ ки дар маҳшар

پس آنگه گر دعائی گوئیم این گو که در محشر

Чу сар аз хок бурдорӣ набинӣ ҷузи лақои ман

چو سر از خاک برداری نبینی جز لقای من

Азин хуштар чаҳ бошад каз ту чун пурсанад кӣ бе ғам

ازین خوش‌تر چه باشد کز تو چون پرسند کی بی‌غم

Куҷо шуд муҳташами гўӣӣ ки марди андари вафои ман

کجا شد محتشم گوئی که مرد اندر وفای من