Ба бозии офтобро чаҳ гуфтам моҳ ранҷидӣ

به بازی آفتاب را چه گفتم ماه رنجیدی

Далерам кардӣ аввал дар сухан онгоҳ ранҷидӣ

دلیرم کردی اول در سخن آنگاه رنجیدی

зи ман дар боби он зулфу занхдони хостии ҳарфӣ

ز من در باب آن زلف و زنخدان خواستی حرفی

Чу ман аз ресмонат рафтам андар чоҳ ранҷидӣ

چو من از ریسمانت رفتم اندر چاه رنجیدی

Ба теғати ним ба смл гашта буд эй моҳи мурғи дил

به تیغت نیم به سمل گشته بود ای ماه مرغ دل

Чу аз тақсири хешати сохтам огоҳ ранҷидӣ

چو از تقصیر خویشت ساختم آگاه رنجیدی

Ба куштани сари баландам дайр мекардӣ чаҳ гуфтам ман

به کشتن سر بلندم دیر می‌کردی چه گفتم من

Ки бар қадами либос шавқ шуд кӯтоҳ ранҷидӣ

که بر قدم لباس شوق شد کوتاه رنجیدی

Даҳонатро чаҳ гуфтам ҳеҷ бар ман хурда нагирифтӣ

دهانت را چه گفتم هیچ بر من خرده نگرفتی

Вале ин ҳарф чун афтод дар афвоҳ ранҷидӣ

ولی این حرف چون افتاد در افواه رنجیدی

зи раҳи сад раҳ бурун шуд ғайру табъат зу нашуд ранҷа

ز ره صد ره برون شد غیر و طبعت زو نشد رنجه

Чаро зин бе дили гмраҳ ба як бероҳ ранҷидӣ

چرا زین بی دل گمره به یک بی‌راه رنجیدی

Ҳадиси муҳташам бар хотират монад гарони аввал

حدیث محتشم بر خاطرت ماند گران اول

Чу бад тоўил кард он ҳарфро бадхоҳ ранҷидӣ

چو بد تاویل کرد آن حرف را بدخواه رنجیدی