Ҳарзаи ниқоб рух макун турраи ним тоб ро

هرزه نقاب رخ مکن طرهٔ نیم تاب را

Зоғи чисон ниҳон кунад байзаи офтоб ро

زاغ چسان نهان کند بیضهٔ آفتاب را

Васли ту чун намедиҳад дар раҳи ишқи коми кас

وصل تو چون نمی‌دهد در ره عشق کام کس

Чанд ба чашми ташнагон ҷилва диҳад сароб ро

چند به چشم تشنگان جلوه دهد سراب را

Ком ки бӯда дар пяти гарм ки май намоядам

کام که بوده در پیت گرم که می‌نمایدم

Ҳасани Фзост аз рахти сӯрати изтироб ро

حسن فزاست از رخت صورت اضطراب را

Бо дгарон чҳо кунад ишқ ки дар мушорикат

با دگران چها کند عشق که در مشارکت

Рашк диҳад з кӯҳ кун хусрави комёб ро

رشک دهد ز کوه کن خسرو کامیاب را

Ишқи зи сина чун кунад тундии оҳро бадар

عشق ز سینه چون کند تندی آه را بدر

Ҳасан ба ҷунбиш оварад силсилаи итоб ро

حسن به جنبش آورد سلسلهٔ عتاب را

Саҳар равад ба гирд агар банд кунад фусун гарӣ

سحر رود به گرد اگر بند کند فسون‌گری

Дар қафаси ду чашми ман мурғи ғариби хоб ро

در قفس دو چشم من مرغ غریب خواب را

Ғайри гиёҳи ҳасрат аз хоки аҷаб ки срзнд

غیر گیاه حسرت از خاک عجب که سرزند

Диҷлаи чашми ман агар об диҳад саҳоб ро

دجلهٔ چشم من اگر آب دهد سحاب را

Нози нигар ки пой ӯ то ба рикоб ме расад

ناز نگر که پای او تا به رکاب می‌رسد

Дасти з кор меравад ҳалқаи каши рикоб ро

دست ز کار می‌رود حلقه کش رکاب را

Носеҳ мо намекунад манъи худ аз Рахши балӣ

ناصح ما نمی‌کند منع خود از رخش بلی

Давр ба худ намерасад соқии ин шароб ро

دور به خود نمی‌رسد ساقی این شراب را

Тарҳи сафар дигар кунад он ма ва вақт шуд ки ман

طرح سفر دگر کند آن مه و وقت شد که من

Шаби ҳамаи шаби рақами занами нома беҷавоб ро

شب همه شب رقم زنم نامهٔ بی‌جواب را

Муҳташами шикастаи дил то ба ту шӯхи бастаи дил

محتشم شکسته دل تا به تو شوخ بسته دل

Дода ба дасти золимии мамлакати хароб ро

داده به دست ظالمی مملکت خراب را