Он шоҳи малики дили ситам аз ман дареғ дошт

آن شاه ملک دل ستم از من دریغ داشت

Дарёии лутф буду нам аз ман дареғ дошт

دریای لطف بود و نم از من دریغ داشت

Сдномаҳ бедареғ рақам зад ба номи ғайр

صدنامهٔ بی‌دریغ رقم زد به نام غیر

Вази калаки хеши як рақам аз ман дареғ дошт

وز کلک خویش یک رقم از من دریغ داشت

Ағёрро ба ишваи ширин ҳалок кард

اغیار را به عشوهٔ شیرین هلاک کرد

Вази кӣнаи заҳри чашми ҳам аз ман дареғ дошт

وز کینهٔ زهر چشم هم از من دریغ داشت

Сад бор сурх шуд дами теғаш ба хӯни ғайр

صد بار سرخ شد دم تیغش به خون غیر

Ин лутфҳои дам ба дам аз ман дареғ дошт

این لطفهای دم به دم از من دریغ داشت

Бо муддаӣ ки лоиқи бедод ҳам набӯд

با مدعی که لایق بیداد هم نبود

Сад лутф кард ва як ситам аз ман дареғ дошт

صد لطف کرد و یک ستم از من دریغ داشت

Ман ҷон фишондам аз тамаъи бӯсае бар ӯ

من جان فشاندم از طمع بوسه‌ای بر او

ӯ тӯшаи раҳи адам аз ман дареғ дошт

او توشه ره عدم از من دریغ داشت

Кардам гдоӣии нигаҳии муҳташами азу

کردم گدائی نگهی محتشم ازو

Он подшоҳи муҳташам аз ман дареғ дошт

آن پادشاه محتشم از من دریغ داشت