Бас ки маҷнӯни улфатӣ бо мардум дунё надошт

بس که مجنون الفتی با مردم دنیا نداشت

Аз ҷдоӣии мари ду даст аз доман саҳро надошт

از جدائی مر دو دست از دامن صحرا نداشت

Ҳасани Лайлии ҷилвагар дар чашми маҷнӯн буду бас

حسن لیلی جلوه گر در چشم مجنون بود و بس

Занни мардуми ин ки Лайлии чеҳра зебо надошт

ظن مردم این که لیلی چهرهٔ زیبا نداشت

Дӯш чун пинҳони з мардум мешудӣ меҳмони дил

دوش چون پنهان ز مردم می‌شدی مهمان دل

Дида гирён шуд ки ӯ ҳам хона танҳо надошт

دیده گریان شد که او هم خانه تنها نداشت

эй муаллим ҳар ҷафои кон тундху кард аз ту буд

ای معلم هر جفا کان تندخو کرد از تو بود

Пеши азин гар дошт хуии бад вале инҳо надошт

پیش ازین گر داشت خوی بد ولی اینها نداشت

Шуд ба изҳори муҳаббати қатли ман лозим бар ӯ

شد به اظهار محبت قتل من لازم بر او

Варна теғ ӯ сари хўнризи ман қатъан надошт

ورنه تیغ او سر خونریز من قطعا نداشت

Бар дили мо сад хаданг омад зи дасташ бе дареғ

بر دل ما صد خدنگ آمد ز دستش بی‌دریغ

Он чаҳ меояд зи даст ӯ дареғ аз мо надошт

آن چه می‌آید ز دست او دریغ از ما نداشت

Муҳташами дируз дар раҳи ёрро танҳо чу дид

محتشم دیروز در ره یار را تنها چو دید

Хост ҳарфӣ гуяд аз ёрӣ вале ёро надошт

خواست حرفی گوید از یاری ولی یارا نداشت