Хотирии ҷамъи зи шабаҳи он ки ту майдонӣ дошт

خاطری جمع ز شبه آن که تو میدانی داشت

Коинқдри ҳасани бики одамӣ арзонӣ дошт

کاینقدر حسن بیک آدمی ارزانی داشت

Ҳасани охир ба рухи шоҳиди яктои азал

حسن آخر به رخ شاهد یکتای ازل

Аҷаби ойӣнае аз сӯрат инсонӣ дошт

عجب آیینه‌ای از صورت انسانی داشت

Даҳр каз омаданат дошт ба ин шакли хабар

دهر کز آمدنت داشت به این شکل خبر

Хандаҳо бар қалами хуши рақам Монӣ дошт

خنده‌ها بر قلم خوش رقم مانی داشت

Ваҳми кофар шудаи ҳайрон ту гуфт онро низ

وهم کافر شده حیران تو گفت آن را نیز

Ки на ҳаргизи нигарони гашт ва на ҳайронӣ дошт

که نه هرگز نگران گشت و نه حیرانی داشت

Моҳро поси ту дар машъалаи гирдонеи баст

ماه را پاس تو در مشعله گردانی بست

Меҳрро базми ту дар миҷмара сӯзоне дошт

مهر را بزم تو در مجمره سوزانی داشت

Зуд бар рухсати худ калак пушаймонӣ ронад

زود بر رخصت خود کلک پشیمانی راند

Шоҳи ғайрат ки дил аз ваии хат трхонӣ дошт

شاه غیرت که دل از وی خط ترخانی داشت

Хӯнами афсӯс ки дар аҳди пушаймонии рехт

خونم افسوس که در عهد پشیمانی ریخت

Ки на афсӯси зи қатлам на пушаймонӣ дошт

که نه افسوس ز قتلم نه پشیمانی داشت

Муҳташам аз ҳамаи хубони сари зулф ту гирифт

محتشم از همهٔ خوبان سر زلف تو گرفت

Дар ҷунуни бас ки сари силсила ҷанбоне дошт

در جنون بس که سر سلسلهٔ جنبانی داشت