Ҷаҳон оро шудӣ чун моҳ ва нанамудӣ ба ман худ ро

جهان آرا شدی چون ماه و ننمودی به من خود را

Чу шамъ эй сими тани зин ғусса хоҳам сӯхтан худ ро

چو شمع ای سیم تن زین غصه خواهم سوختن خود را

Биё бар бом ва бо ман як сухан зон лаъл нӯшин кун

بیا بر بام و با من یک سخن زان لعل نوشین کن

Ки хоҳам бар сари кӯии ту куштан бе сухани худ ро

که خواهم بر سر کوی تو کشتن بی سخن خود را

Ман аз девонагии теғи забон бо чарх хоҳам зад

من از دیوانگی تیغ زبان با چرخ خواهم زد

Ту оқил бош ва бар теғи забон ман мазан худ ро

تو عاقل باش و بر تیغ زبان من مزن خود را

Ба ман аҳдӣ ки дар аҳд аз муҳаббати баста Эй машкан

به من عهدی که در عهد از محبت بسته‌ای مشکن

Ба бад аҳдӣ магардон шуҳрае паймони шикани худ ро

به بد عهدی مگردان شهره‌ای پیمان شکن خود را

Дар оғӯши хаёлат май тпми ҳолам чисон бошад

در آغوش خیالت می‌طپم حالم چسان باشد

Агар байнам дар оғӯши ту эй нозуки бадани худ ро

اگر بینم در آغوش تو ای نازک بدن خود را

Варами сад ҷома бар тан чун кунам шабҳои тнҳоӣӣ

ورم صد جامه بر تن چون کنم شبهای تنهائی

Тасаввур бо ту дар як бистар эй гули перҳани худ ро

تصور با تو در یک بستر ای گل پیرهن خود را

Кунам чун муҳташами тӯтии забонӣҳо агар байнам

کنم چون محتشم طوطی زبانیها اگر بینم

Бигард шкрстони ту эй ширини даҳани худ ро

بگرد شکرستان تو ای شیرین دهن خود را