эй нигаҳати теғи тези ғамзаи ғаммоз ро

ای نگهت تیغ تیز غمزهٔ غماز را

Пушт ба чашми ту гарми қофилаи ноз ро

پشت به چشم تو گرم قافلهٔ ناز را

Рӯзи ҷазо то равад шӯри қиёмат ба арш

روز جزا تا رود شور قیامت به عرش

Рухсати як ишваи даҳ чашми фусуни соз ро

رخصت یک عشوه ده چشم فسون ساز را

Наргиси мардум кишт нанигарад аз гӯша Эй

نرگس مردم کشت ننگرد از گوشه‌ای

То нстонд ба нози ҷони назари боз ро

تا نستاند به ناز جان نظر باز را

Шуълаи бозори қатл паст шавад гар кунӣ

شعلهٔ بازار قتل پست شود گر کنی

Нойиби таркони чашми сад қадар андоз ро

نایب ترکان چشم صد قدر انداز را

Ҳасани ту дар гули ниҳоди пои малик бар фалак

حسن تو در گل نهاد پای ملک بر فلک

Бас ки наҳодӣ баланди пояи эъҷоз ро

بس که نهادی بلند پایهٔ اعجاز را

Чашм сухангӯӣ кард кори забон чун рақиб

چشم سخنگوی کرد کار زبان چون رقیب

Манъ намӯд аз сухани он бути танноз ро

منع نمود از سخن آن بت طناز را

Дид ки хосони тамоми офат ҷон мананд

دید که خاصان تمام آفت جان منند

Дод ба пайки назари қосидии роз ро

داد به پیک نظر قاصدی راز را

Ёфт пас аз сад нигаҳи матлаби махсӯси хеш

یافت پس از صد نگه مطلب مخصوص خویش

Дида ки ҷӯянда буд ишваи мумтоз ро

دیده که جوینده بود عشوهٔ ممتاز را

Тези нигоҳӣ ба базм парда барафканад ва кард

تیز نگاهی به بزم پرده برافکند و کرد

Парда дар муҳташами наргиси ғаммоз ро

پرده در محتشم نرگس غماز را