Шаб ки з гиря мекунам диҷлаи канори хеш ро

شب که ز گریه می‌کنم دجله کنار خویش را

Май афканам ба баҳри хӯн ҷисм назор хеш ро

می‌فکنم به بحر خون جسم نزار خویش را

Боди саманди сари гашт бар тан хокем расон

باد سمند سرکشت بر تن خاکیم رسان

Пок кун аз ғубори ман роҳгзори хеш ро

پاک کن از غبار من راهگذار خویش را

Бар сардор чун рӯми бори ту бар дили ҳазин

بر سر دار چون روم بار تو بر دل حزین

Дар гузаронам аз сурайёи пояи дори хеш ро

درگذرانم از ثریا پایهٔ دار خویش را

Дар дили хок аз ғамати оҳӣ агар бароварам

در دل خاک از غمت آهی اگر برآورم

Шуъла оташӣ кунам лавҳи мазори хеш ро

شعلهٔ آتشی کنم لوح مزار خویش را

эй ҳамаи дами зи ишваи ?ути новаки ғамза дар камон

ای همه دم ز عشوه‌ات ناوک غمزه در کمان

Баҳри худои навозишии синаи Фкори хеш ро

بهر خدا نوازشی سینهٔ فکار خویش را

Гар накашидӣ он санами зулфи мусалсал аз кафам

گر نکشیدی آن صنم زلف مسلسل از کفم

Банд ба пои нҳодмии сабру қарори хеш ро

بند به پا نهادمی صبر و قرار خویش را

Муҳташам аз ту ҷазбае май талабам ки оварӣ

محتشم از تو جذبه‌ای می‌طلبم که آوری

Бар сари ман Аннани кашони шоҳи савори хеш ро

بر سر من عنان کشان شاه سوار خویش را